I FSK 1320/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (sprawozdawca), Sędzia del. WSA Dominik Mączyński, po rozpoznaniu w dniu 13 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej L. sp. z o.o. z siedzibą w F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28 lutego 2018 r. sygn. akt I SA/Bd 14/18 w sprawie ze skargi L. sp. z o.o. z siedzibą w F. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 13 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od L. sp. z o.o. z siedzibą w F. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji. 1.1. Wyrokiem z 28 lutego 2018 r. (sygn. akt I SA/Bd 14/18) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy (dalej: WSA, Sąd pierwszej instancji) oddalił skargę L. sp. z o.o. z siedzibą w F. (dalej: Spółka, Skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy (dalej: Dyrektor IAS, organ odwoławczy) z dnia 13 listopada 2017 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. (opisany wyrok i powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń CBOSA). 1.2. Przedstawiając stan faktyczny przyjęty w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji podał, że Skarżąca pismem z 21 czerwca 2017 r. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. (dalej: Naczelnik US) z 29 maja 2017 r., w której dokonano Spółce rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2015 r. oraz określono zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.; dalej: u.p.t.u.) związane z wystawieniem faktury VAT nr [...] z dnia 24 czerwca 2015 r. z naliczonym podatkiem VAT, dokumentującej sprzedaż niepodlegającą opodatkowaniu w kwocie 621.000 zł. We wniosku o wznowienie postępowania Skarżąca wskazała na pojawienie się w sprawie nowych okoliczności faktycznych i dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, które nie były znane organowi wydającemu decyzję. W tym celu Skarżąca do wniosku o wznowienie postępowania dołączyła pismo z 20 września 2016 r. skierowane do odbiorcy faktury VAT nr [...] z dnia 24 czerwca 2015 r. zawierające informacje dotyczące ustaleń organu podatkowego co do przedmiotu transakcji i jej kwalifikacji w zakresie opodatkowania podatkiem VAT i zamiaru dokonania przez Spółkę korekty faktury oraz pismo z 23 września 2016 r. przesłane przez kontrahenta Spółki o odmowie przyjęcia korekty ww. faktury VAT, która mogłaby zostać ewentualnie wystawiona w przyszłości przez Spółkę. Zwrócono uwagę, że zdaniem Spółki dokonane transakcje zbycia stacji paliw wraz z wyposażeniem nie miały związku z oszustwem podatkowym, a jedynie w takim przypadku jest możliwe stosowanie do wystawionych przez podatnika faktur VAT regulacji wynikających z przepisów art. 108 u.p.t.u. Ponadto wskazano, iż w dniu 30 września 2016 r. Spółka dokonała wystawienia faktury korygującej do przedmiotowej faktury VAT, którą pomniejszona miała być wartość podatku o całość kwoty wykazanej w pierwotnej fakturze. Zdaniem Spółki fakt wystawienia faktury korygującej został zupełnie pominięty w wydanej przez organ podatkowy pierwszej instancji decyzji z dnia 29 maja 2017 r. pomimo spełnienia przez Spółkę warunków do korekty wynikających z przepisów art. 29a ust. 13-15 u.p.t.u. 1.3. Decyzją z 18 sierpnia 2017 r. Naczelnik US we W. stwierdzając brak przesłanek zawartych w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r. poz. 201; dalej: O.p.) odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 29 maja 2017 r. Rozpoznając złożone przez Skarżącą odwołanie DIAS w Bydgoszczy decyzją z 13 listopada 2017 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej DIAS wskazał, że organ I instancji w dokonując oceny okoliczności powołanych przez Spółkę we wniosku o wznowienie postępowania zasadnie uznał, że wymienione dowody nie stanowią przesłanki określonej art. 240 § 1 pkt 5 O.p., będącej podstawą do uchylenia i zmiany decyzji ostatecznej. W ocenie organu odwoławczego kserokopie dokumentów dołączone do wniosku o wznowienie postępowania nie są okolicznościami nowymi i nieznanymi organowi I instancji. Przedłożone przez Spółkę dowody w kontekście dokonanego rozstrzygnięcia nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. Wskazano, że z treści decyzji Naczelnika US we W. z dnia 29 maja 2017 r. wynika, iż organ I instancji uznał prawo Spółki do korekty błędnie wykazanego podatku należnego z tytułu transakcji sprzedaży nieruchomości zabudowanej stacją paliw, czego wynikiem było określenie dla Spółki za czerwiec 2015 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 122.761 zł i nadpłaty podatku za ten okres w kwocie 500.529,21 zł. Jednakże, ze względu na odliczenie przez kontrahenta podatku z błędnie wystawionej przez Spółkę przedmiotowej faktury VAT Nr [...] z dnia 24 czerwca 2015 r. i uzyskania z tego tytułu nienależnego zwrotu na rachunek bankowy oraz braku korekty tego rozliczenia przez kontrahenta i wpłaty uzyskanego zwrotu, co zostało potwierdzone przez właściwy dla nabywcy organ podatkowy, nie wystąpiły przesłanki do odstąpienia od naliczenia dla Spółki zobowiązania na podstawie przepisów art. 108 u.p.t.u. W ocenie organu odwoławczego kserokopie dokumentów dołączone przez Spółkę do wniosku o wznowienie postępowania nie wskazują w żaden sposób, iż wyeliminowane zostało ryzyko uszczuplenia dochodów podatkowych w związku z wystawieniem przez Spółkę faktury VAT z bezzasadnie wykazanym podatkiem. Organ I instancji dla zachowania obowiązującej w podatku od towarów i usług zasady neutralności był zobowiązany do określenia stosownej kwoty zobowiązania na podstawie przepisów art. 108 u.p.t.u. Za niezasadne DIAS zarzuty naruszenia zasad postępowania podatkowego oraz naruszenia art. 245 § 1 i § 2 O.p. Końcowo, DIAS stwierdził, że nie jest formalnie uprawniony, aby w toku obecnego postępowania oceniać merytoryczną zasadność i prawidłowość ustaleń decyzji Naczelnika US we W. w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące w okresie od czerwca 2015 r. do stycznia 2016 r. - i to niezależnie od własnej oceny materiału dowodowego sprawy. Zdaniem organu wywód odwołania stanowi de facto merytoryczną polemikę ze stanowiskiem organu, która koncentruje się na prawnych skutkach złożonej przez Spółkę korekty deklaracji VAT za czerwiec 2015 r., w kontekście regulacji przepisów art. 29a ust. 13-15 u.p.t.u. Przy czym Spółka nie ma prawnych podstaw, aby domagać się od organu odwoławczego merytorycznej oceny przedstawionych nowych dowodów przez pryzmat dyspozycji art. 29a ust. 15 pkt 4 u.p.t.u., ani oczekiwać weryfikacji ustaleń decyzji ostatecznej, do czego organ odwoławczy uprawniałby zwykły tryb odwoławczy, z którego Spółka zrezygnowała. 1.4. Sąd pierwszej instancji rozpoznający skargę Spółki wskazał, że nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, sporną kwestią w niniejszej sprawie jest charakter przedłożonych przez Skarżącą dokumentów do wniosku o wznowienie postępowania, w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Sąd przyjął, że w sprawie wyszły na jaw nowe dowody w postaci pism, jakie wysłała Strona do kontrahenta w związku z odmienną oceną transakcji dokonaną w postępowaniu kontrolnym prowadzonym w stosunku do Skarżącej. Są to dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi. Okoliczności faktyczne, do jakich odwołała się Skarżąca, to w istocie próba zmiany stanowiska kontrahenta, co do rozliczenia podatku z faktur, które stanowiły podstawę rozliczenia w decyzji ostatecznej w trybie art. 108 u.p.t.u. W decyzji Naczelnika US we W. z dnia 29 maja 2017 r., na stronach 15 – 17 uzasadniono tę okoliczność (k. 990-991 akt administracyjnych). Konkluzja tych rozważań była taka, że istotną okolicznością faktyczną było rozliczenie przez kontrahenta, podatku wykazanego na fakturach. Sąd podał, że z bezspornego stanu faktycznego sprawy wynika, że organ I instancji uznał prawo Spółki do korekty błędnie wykazanego podatku należnego z tytułu transakcji sprzedaży nieruchomości zabudowanej stacją paliw, czego wynikiem było określenie dla Spółki za czerwiec 2015 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 122.761 zł i nadpłaty podatku za ten okres w kwocie 500.529,21 zł. Skarżąca złożyła korektę deklaracji. Jak sama wyjaśnia we wniosku o wznowienie już na etapie postępowania kontrolnego zawiadomiono organ prowadzący kontrolę o dokonaniu korekty na podstawie art. 29a u.p.t.u. Korekta ta dokonana 30 września 2016 r. polegała na zmniejszeniu podatku VAT o całość kwoty wykazanej pierwotnie (str. 4). Samo opodatkowanie zaś było wynikiem błędu leżącego po stronie organu podatkowego. WSA w Bydgoszczy stwierdził, że z treści załączonych do wniosku o wznowienie postępowania pism, nie wynika by korektę faktury rzeczywiście wysłano. W piśmie z dnia 20 września 2016 r. (k. 1011) wskazano, że wysłanie korekty nastąpi w ślad za pismem, a nie, że korektę dołączono. W piśmie z 23 września 2016 r. wyraźnie wskazuje się, że nie ma zgody na przyjęcie awizowanej faktury i każda najbliższa przesyłka z domniemaną fakturą, zostanie odesłana. WSA uznał, że skoro istotną okolicznością było ostateczne rozliczenie przez kontrahenta, podatku wykazanego na fakturach, to nawet gdyby sporządzono taką korektę, nadal nie zmienia się ocena, że nie ma to istotnego znaczenia dla zastosowania art. 108 u.p.t.u. Zatem ocena dowodów załączonych do wniosku o wznowienie postępowania nie ma znaczenia w sprawie gdyż nie wpływa na zmianę treści ostatecznej decyzji. Dlatego w ocenie Sądu pierwszej instancji rację ma organ przywołując, że z treści decyzji Naczelnika US we W. z dnia 29 maja 2017 r. wynika, iż organ I instancji uznał prawo Spółki do korekty błędnie wykazanego podatku należnego z tytułu spornej transakcji. Poprawnie przywołuje to, że ze względu na odliczenie przez kontrahenta podatku z błędnie wystawionej przez Spółkę przedmiotowej faktury VAT Nr [...] z dnia 24 czerwca 2015 r. i uzyskania z tego tytułu nienależnego zwrotu na rachunek bankowy oraz braku korekty tego rozliczenia przez kontrahenta i wpłaty uzyskanego zwrotu, co zostało potwierdzone przez właściwy dla nabywcy organ podatkowy, nie wystąpiły przesłanki do odstąpienia od naliczenia dla Spółki zobowiązania na podstawie przepisów art. 108 u.p.t.u. Kserokopie dokumentów dołączone przez Spółkę do wniosku o wznowienie postępowania nie wskazują w żaden sposób, iż wyeliminowane zostało ryzyko uszczuplenia dochodów podatkowych w związku z wystawieniem przez Spółkę faktury VAT z bezzasadnie wykazanym podatkiem. W ocenie Sądu, organ podatkowy prawidłowo zastosował się do art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 245 § 1 i § 2 oraz art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; dalej: P.p.s.a.), oddalił skargę. 2. Skarga kasacyjna. 2.1. Skarżąca, zaskarżyła wyżej opisany wyrok Sądu pierwszej instancji w całości i na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi: - naruszenie prawa procesowego poprzez naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy wystąpiły przesłanki do uchylenia decyzji z powodu naruszenia przez organy obu instancji art. 122, 180, 187 § 1 i art 191 O.p., a także art. 240 § 1 pkt 5 i art. 245 § 1 pkt 1 O.p. poprzez nieuchylenie decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania oraz przez organ II instancji przepisu art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez nieuchylenie decyzji organu I instancji oraz poprzez milczącą akceptację naruszenia przez organy art. 122,180,187 § 1 i art. 191 O.p. polegające na całkowitym braku ustaleń faktycznych w przedmiocie zabezpieczenia interesów Skarbu Państwa w zakresie odliczenia przez nabywcę z faktury; naruszenie przez WSA w Bydgoszczy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. art 151 P.p.s.a. miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie prawa procesowego poprzez naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. art. 151 P.p.s.a. co miało istotny wpływ na wynik sprawy, oraz: - naruszenie prawa procesowego poprzez naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy wystąpiły przesłanki do uchylenia decyzji z powodu naruszenia przez organy obu instancji przepisów art. 29a ust. 15 pkt 4 oraz art. 108 ust. 1 u.p.t.u.; naruszenie przez WSA w Bydgoszczy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. art. 151 P.p.s.a. miało istotny wpływ na wynik sprawy, - naruszenie prawa procesowego poprzez naruszenie przepisu art. 133, art. 141 § 4 oraz art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. polegające na przyjęciu własnych ustaleń faktycznych; naruszenie przez WSA w Bydgoszczy art. 133, art. 141 § 4 oraz art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. miało istotny wpływ na wynik sprawy, - naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie lub odmowę zastosowanie przepisów art. 29a ust. 15 pkt 4 oraz art. 108 ust. 1 u.p.t.u. polegającą na nieuwzględnianiu obniżenia podstawy opodatkowania w wyniku korekty faktury na podstawie art. 29a ust. 15 pkt 4 u.p.t.u. w stosunku do podstawy opodatkowania objętej obowiązkiem podatkowym powstałym na podstawie art 108 ust. 1 u.p.t.u. i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 108 ust. 1 i art. 29a u.p.t.u. polegającą na przyjęciu, iż faktura, o której mowa w tym przepisie nie może być skorygowana i obniżać podstawę opodatkowania w sposób opisany w art. 29a ust. 15 pkt 4 u.p.t.u. i na wprowadzeniu pozaprawnych warunków uwzględnienia takiej korekty nie wynikających z brzmienia art. 108 ust. 1 lub art. 29a u.p.t.u., - naruszenie prawa procesowego poprzez naruszenie przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nieuzasadnienie skarżonego wyroku polegające na ogólnej akceptacji ustaleń i postępowania organów obu instancji, naruszenie przez WSA w Bydgoszczy art. 141 § 4 P.p.s.a. miało istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze powyższe zarzuty, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania na podstawie art. 185 P.p.s.a., ewentualnie w przypadku uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona o rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 P.p.s.a. Na podstawie art. 200 w zw. z art. 209 oraz art. 210 P.p.s.a. wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie. 2.2. DIAS w Bydgoszczy w odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółki wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od Skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 2.3. Pismem z 20 września 2022 r. Skarżąca podtrzymała argumentację skargi kasacyjnej. 2.4. Na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.) Przewodnicząca Wydziału I Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego zarządzeniem z dnia 26 lipca 2022 r. skierowała sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż mimo błędnego uzasadnienia, zaskarżony wyrok odpowiada prawu. 3.1. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie wystąpiła nieważność postępowania w rozumieniu art. 183 § 2 P.p.s.a., co spowodowało, że sprawa została rozpoznana w granicach wyznaczonych przez treść skargi kasacyjnej. 3.2. Na wstępie należy podnieść, że niniejsza sprawa dotyczy odmowy - na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 O.p. - uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług, z uwagi na stwierdzenie braku przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Przypomnieć trzeba, iż w myśl art. 240 § 1 pkt 5 O.p., wznawia się zakończone ostateczną decyzją postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Przyjąć zatem należy, że aby możliwe było wznowienie postępowania na tej podstawie, muszą być łącznie spełnione trzy przesłanki: po pierwsze - ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są nowe (nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę) i istotne dla sprawy (muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne), po drugie - nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, po trzecie - nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. 3.3. Rozpatrując niniejszą sprawę w postępowaniu wznowieniowym, Naczelnik Urzędu Skarbowego we W. uznał, iż brak jest podstaw do stwierdzenia istnienia przesłanek zawartych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. "gdyż załączone do wniosku kserokopie pism Spółki i jej kontrahenta, będące zdaniem Spółki podstawą do wznowienia postępowania nie stanowią w świetle art. 240 § 1 pkt 5 O.p. nowej okoliczności faktycznej nieznanej organowi, który wydał decyzję ostateczną". Stąd też w decyzji tego organu jako podstawę prawną odmowy uchylenia decyzji ostatecznej wskazano art. 245 § 1 pkt 2 O.p. Podobnie stwierdził organ odwoławczy, że: "kserokopie dokumentów dołączone do wniosku o wznowienie postępowania nie są okolicznościami nowymi i nieznanymi organowi podatkowemu pierwszej instancji". W kontekście powyższego niewątpliwie zatem Sąd pierwszej instancji wadliwie w zaskarżonym wyroku przyjął, że: "w sprawie wyszły na jaw nowe dowody w postaci pism, jakie wysłała strona do kontrahenta w związku z odmienną oceną transakcji dokonaną w postępowaniu kontrolnym prowadzonym w stosunku do Skarżącej. Są to dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi." Pogląd ten jest bowiem sprzeczny z argumentacją organów w niniejszej sprawie. Jednak w skardze kasacyjnej nie podniesiono tej sprzeczności, nie formułując zarzutu naruszenia art. 245 § 1 pkt 2 O.p., jak również nie zakwestionowano poglądu organów, że przedstawione przez Stronę dokumenty "nie stanowią w świetle art. 240 § 1 pkt 5 O.p. nowej okoliczności faktycznej nieznanej organowi, który wydał decyzję ostateczną". Organ na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 O.p. odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p. Jeżeli zatem organ ustali, że nie występuje żadna z podstaw wznowienia postępowania, nie przechodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy podatkowej, nie może bowiem, nawet w przypadku gdy stwierdzi innego rodzaju wadliwość decyzji, uchylić jej w tym trybie. 3.4. Sformułowane natomiast zarzuty kasacyjne skierowane są na wykazanie naruszenia przepisów postępowania (art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 O.p.) w aspekcie braku ustaleń faktycznych co do wystąpienia przesłanki do uchylenia decyzji z powodu naruszenia przez organy obu instancji przepisów art. 29a ust. 15 pkt 4 oraz art. 108 ust. 1 u.p.t.u., jak również braku uwzględnienia istnienia tej przesłanki. Jednak zasadność tych zarzutów można by było rozpatrywać jedynie wtedy, gdyby postępowanie wznowieniowe przeszło w etap merytorycznego rozpoznania sprawy w przypadku stwierdzenia zaistnienia w ogóle przesłanki wznowieniowej z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., której jednak w tej sprawie w sposób niepodważony nie stwierdziły organy podatkowe. Z tych względów zarzuty te uznać należy za bezpodstawne. 3.5. W kontekście powyższego stwierdzić należy, że w skardze kasacyjnej w ogóle nie zakwestionowano poglądu organów, że przedstawione przez Stronę dokumenty "nie stanowią w świetle art. 240 § 1 pkt 5 O.p. nowej okoliczności faktycznej nieznanej organowi, który wydał decyzję ostateczną". 3.6. Trafne wprawdzie w skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia przez Sąd art. 133, art. 141 § 4 oraz art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 141 § 4 P.p.s.a., przez przyjęcie przez Sąd własnych ustaleń, ale – jak stwierdzono – mimo wadliwego uzasadnienia zaskarżonego wyroku we wskazanych aspektach, uchybienia te nie mają wpływu na wynik sprawy ze względu na wadliwość sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów, niekwestionujących istoty rozstrzygnięcia tej sprawy, jaką jest stwierdzenie przez organy podatkowe braku przesłanki wznowieniowej z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., a w konsekwencji wydanie decyzji na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 O.p. 3.7. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 1 P.p.s.a. Dominik Mączyński Roman Wiatrowski Janusz Zubrzycki Sędzia WSA (del.) Sędzia NSA Sędzia NSA