I FZ 213/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Artur Mudrecki, po rozpoznaniu w dniu 5 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 czerwca 2022 r., sygn. akt I SA/Po 253/22 o odrzuceniu skargi A. B. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 4 lutego 2022 r., nr 0115-KDIT3.4012.35.2021.2.AP postanawia: uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 czerwca 2022 r., sygn. akt I SA/Po 253/22. UZASADNIENIE 1. Postanowienie Sądu pierwszej instancji 1.1. Postanowieniem z dnia 7 czerwca 2022 r., sygn. akt I SA/Po 253/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu: 1) odrzucił skargę A. B. (dalej: Strona lub Skarżąca) na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 4 lutego 2022 r.; 2) zwrócił Skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł. 1.2. Podstawę prawną rozstrzygnięcia o odrzuceniu skargi stanowił art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022 r. poz. 329, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.). W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że: - na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 kwietnia 2022 r. wezwano Skarżącą do uzupełnienia - w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi - braku formalnego skargi przez opatrzenie podpisem elektronicznym skargi dołączonej do pisma ogólnego (wygenerowanego przez platformę ePUAP) w formie załącznika; - przesyłka zawierająca wezwanie została doręczona Skarżącej w dniu 9 maja 2022 r.; - do dnia wydania orzeczenia Strona nie uzupełniła braku formalnego skargi, dlatego podlegała ona odrzuceniu. 2. Zażalenie W zażaleniu z dnia 13 czerwca 2022 r., sporządzonym przez Skarżącą, wniosła ona o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zarzuciła: - błędne zastosowanie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i błędną wykładnię tego przepisu przez odrzucenie skargi ze względu na braki formalne, mimo, że wystosowane do Strony wezwanie nie określało braków formalnych pozwalający na ich usunięcie; - naruszenie art. 46 ust. 2b P.p.s.a. przez przyjęcie, że w przypadku składania pisma drogą elektroniczną za pośrednictwem platformy ePUAP podpisywanego profilem zaufanym każdy plik stanowiący załącznik do tego pisma powinien być odrębnie podpisany, podczas gdy wysyłając pismo z wykorzystaniem funkcji "wyślij i podpisz profilem zaufanym" podpisaniu ulegają zarówno pismo, jak i wszystkie pliki stanowiące załączniki do niego". 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie jego motywy były trafne. 3.2. W kontekście tej sprawy nie mógł odnieść zamierzonego skutku motyw zażalenia oparty na twierdzeniu, że w przypadku składania pisma drogą elektroniczną za pośrednictwem platformy ePUAP podpisywanego profilem zaufanym każdy plik stanowiący załącznik do tego pisma nie powinien być odrębnie podpisany. Kwestia ta była przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 6 grudnia 2021 r., I FPS 2/21, a jak w niej wyjaśniono: "zgodnie z art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 oraz art. 12b § 1 i art. 46 § 2a i 2b p.p.s.a., skargę stanowiącą załącznik do formularza pisma ogólnego, podpisanego podpisem zaufanym, przesłanego przez platformę ePUAP, należy uznać za podpisaną jedynie wówczas, gdy została ona odrębnie podpisana podpisem kwalifikowanym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym". 3.3. Natomiast zasadnie Skarżąca podniosła, że wezwanie o brak skargi było sformułowane w sposób niejasny. Po pierwsze, dostrzec należało, że Stronę wezwano o opatrzenie "podpisem elektronicznym" skargi z dnia 8 marca 2022 r. dołączonej do pisma ogólnego w formie załącznika: "Skarga do WSA na interpretację podatkową.pdf - skarga" (art. 46 § 2a i § 2b ppsa). Podczas gdy sformułowanie "podpis elektroniczny" nie znajduje oparcia w wymogach art. 46 § 2a P.p.s.a. w którym mowa jest nie o "podpisie elektronicznym" a o "kwalifikowanym podpisie elektronicznym", "podpisie zaufanym" i "podpisie osobistym". Po drugie, dostrzec należało, że sporna była wykładnia przepisów art. 46 § 2a i § 2b P.p.s.a. o czym świadczy podjęta w ich przedmiocie uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 6 grudnia 2021 r., I FPS 2/21 i złożone do niej zdania odrębne. W sprawie tej Strona nie była zaś reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, a wezwanie nie zawierało jakiejkolwiek wzmianki o powodach nie uznania przesłanej jako załącznika do pisma ogólnego skargi za niepodpisaną, ani też informacji o tym, w jaki sposób podpisać załącznik oraz następnie załączyć go do pisma głównego. W związku z podanymi okolicznościami, zdaniem tut. Sądu, wezwanie sądowe skierowane do Skarżącej nie zostało sformułowane prawidłowo w istotnym dla wyniku sprawy zakresie. Jako takie nie mogło zatem obciążać jakimikolwiek negatywnymi skutkami procesowymi Strony. Oczywistością powinno być twierdzenie, że o niewypełnieniu żądań, oddziaływujących na prawa strony, można mówić wtedy, gdy są one jednoznacznie określone, czyli wyrażone w sposób spójny i zgodny z prawem. W przeciwnym razie żądania takie należy uznawać za nieskuteczne (nie byłe). 3.4. Wobec dostrzeżonych naruszeń prawa przez Sąd pierwszej instancji, zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu, o czym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 188 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. 3.5. Odnotować przy tym należało, że w aktach sądowych (karty 85-93) znajduje się obecnie skarga opatrzona kwalifikowanym podpisem elektronicznym, którą Strona przesłała wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. W związku z tym przyjąć należy, że skarga nie jest już obarczona brakiem w postaci nie podpisania jej przez Skarżącą.