III OSK 1456/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (spr.) sędzia WSA del. Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminnej Spółki Wodnej w Ożarowie Mazowieckim od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 2708/18 w sprawie ze skargi Gminnej Spółki Wodnej w Ożarowie Mazowieckim na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 27 lipca 2018 r. nr KOA/1107/Wo/18 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z 14 lutego 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji), sygn. IV SA/Wa 2708/18 po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2019 r. sprawy ze skargi Gminnej Spółki Wodnej w Ożarowie Mazowieckim na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: SKO w Warszawie) z 27 lipca 2018 r. nr KOA/1107/Wo/18 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w dniu 4 stycznia 2018 r. Zarząd Gminnej Spółki Wodnej w Ożarowie Mazowieckim przedłożył Staroście Warszawskiemu Zachodniemu uchwały Nr 1/2017 i Nr 2/2017 podjęte na Walnym Zgromadzeniu Delegatów Gminnej Spółki Wodnej w Ożarowie Mazowieckim w dniu 28 grudnia 2017 r. W dniu 11 stycznia 2018 r. do Starosty wpłynęło pismo podpisane przez kilkanaście osób, w tym radnego G.P., w którym zarzucono podjęcie przedmiotowych uchwał z naruszeniem Statutu Spółki. Zarzucono w szczególności, że nie wybrano wymaganej przez statut liczby delegatów na Walne Zgromadzenie Delegatów. Postanowieniem z 11 stycznia 2018 r. Starosta Warszawski Zachodni wszczął postępowanie nadzorcze w sprawie stwierdzenia nieważności ww. uchwał (w zw. z art. 462 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2018 r., poz. 2268 ze zm.; dalej: Prawo wodne). W ramach prowadzonego postępowania Starosta pismem z 11 stycznia 2018 r. wystąpił o wyjaśnienia do Zarządu Gminnej Spółki Wodnej w Ożarowie Mazowieckim. Próba osobistego doręczenia ww. pisma nie powiodła się. Przebywająca pod adresem wskazanym przez Spółkę jako adres do korespondencji kobieta odmówiła przyjęcia korespondencji. Wobec czego pismo zostało wysłane listem priorytetowym za pośrednictwem Poczty Polskiej. Spółka Wodna odebrała ww. pismo dopiero w dniu 29 stycznia 2018 roku, po dwukrotnym awizowaniu. Zarząd Spółki Wodnej nie udzielił żadnych wyjaśnień, w szczególności nie przedłożył aktualnej listy delegatów. Starosta Warszawski Zachodni wystąpił także o informacje do sołtysów, przewodniczących zarządów osiedli, a także do będących członkami Spółki Wodnej zakładów. Zgodnie z § 8 Statutu Spółki, członkami spółki są osoby fizyczne oraz podmioty (zakłady) wymienione w załączniku do Statutu. Wystąpienie do sołtysów i przewodniczących zarządów osiedli związane było z faktem, iż tablice publicznych ogłoszeń znajdują się w większości przypadków w pobliżu miejsc ich zamieszkania, ponadto wywieszają oni na nich informacje. Większość sołtysów, przewodniczących zarządów osiedli oraz zakładów udzieliła odpowiedzi. Jako materiał dowodowy uwzględniono także materiały zebrane w ramach postępowania zakończonego decyzją z 30 czerwca 2016 r. znak: OŚ.6343.63.2016.LM stwierdzającą nieważność uchwał podejmowanych na Walnym Zgromadzeniu Delegatów Gminnej Spółki Wodnej w Ożarowie Mazowieckim w dniu 28 maja 2016 r. oraz decyzją z 24 października 2016 r. znak: OŚ.6343.74.2016.LŁ utrzymującą w mocy ww. decyzję (WSA w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 14 lipca 2017 r., IV SA/Wa 3292/16, oddalił skargę Spółki). W piśmie z dnia 23 stycznia 2018 r. Starosta poinformował Spółkę o możliwości zapoznania się z zebranymi materiałami oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Próba osobistego doręczenia ww. zawiadomienia nie powiodła się. Przebywająca pod adresem wskazanym przez Spółkę jako adres do korespondencji kobieta odmówiła przyjęcia korespondencji. Wobec czego pisma zostały wysłane za pośrednictwem Poczty Polskiej. Zarząd Spółki Wodnej nie odebrał ww. zawiadomienia pomimo, iż w dniu 29 stycznia 2018 r. w Placówce Pocztowej w Ożarowie Mazowieckim odebrał pismo z 11 stycznia 2018 roku i otrzymał awizo dotyczące zawiadomienia z 23 stycznia 2018 r. Starosta, uzasadniając wydanie decyzji z 2 lutego 2018 r. (znak: OS.6343.3.2018.LM) wskazał, że z dokumentów zgromadzonych w sprawie (pism sołtysów, przewodniczących zarządów osiedli, zakładów oraz materiałów dotyczących poprzedniego Walnego Zgromadzenia Delegatów) wynika, że Walne Zgromadzenie Delegatów Gminnej Spółki Wodnej w Ożarowie Mazowieckim w dniu 28 grudnia 2017 r. odbyło się z naruszeniem postanowień Statutu GSW. Zgodnie z § 20 Statutu, delegaci walnego zgromadzenia wybierani są spośród członków spółki na okres 5 lat na zebraniach przeprowadzanych w sołectwach i osiedlach objętych terenem działania spółki. Liczba delegatów nie może być mniejsza niż liczba sołectw i osiedli wchodzących w skład spółki, tj. nie mniej niż 25 osób. Zgodnie z tym przepisem każde sołectwo i osiedle wchodzące w skład Spółki powinno wyłonić swojego delegata. Statut nie przewiduje sytuacji, w której delegatów będzie mniej niż 25. Biorąc pod uwagę treść § 20 Statutu przyjęto, że delegaci wybrani w 2016 r., w odniesieniu do których brak było jednoznacznych materiałów świadczących o ich nieprawidłowym wyborze mieli prawo uczestniczenia w Walnym Zgromadzeniu Delegatów w 2017 roku. Z informacji Spółki Wodnej (z 2016 r.) wynika, że w 2016 r. nie przeprowadzono zebrania w celu wyboru delegata na żadnym z pięciu osiedli, a także nie wybrano delegata w sołectwie Ożarów Wieś i Płochocin. Z materiałów dotyczących poprzedniego Walnego Zgromadzenia Delegatów wynika ponadto, że w 2016 r. na delegatów w pięciu sołectwach, tj.: Kaputy-Kręczki, Michałówek, Myszczyn, Orły i Wieruchów wybrano osoby, które nie były członkami Spółki Wodnej co stanowiło naruszenie § 20 Statutu. Stosownie do treści § 20 ust. 1 Statutu delegaci winni być wybrani spośród członków Spółki Wodnej. Z powyższego wynika, że w 2017 r. powinny zostać dokonane wybory delegatów w pięciu osiedlach oraz 7 sołectwach. Na podstawie informacji uzyskanych od Przewodniczącej Zarządu Osiedla RMS Bloki, Przewodniczącego Osiedla Wolica oraz Przewodniczącego Zarządu Osiedla Mickiewicza uznano, że w 2017 r. zebrania w celu wyboru delegatów nie odbyły się w osiedlach. Jak wynika z pisma sołtysa sołectwa Kaputy-Kręczki, sołtysa wsi Wieruchów oraz sołtysa wsi Ożarów zebrania takie nie odbyły się także w tych trzech sołectwach. Zebranie w sołectwie Płochocin nie zakończyło się wyborem delegata. Jak wynika z pisma Sołtysa sołectwa wsi Płochocin zawiadomienie w sprawie wyboru delegatów w 2017 r. zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń przy ul. Stołecznej w Płochocinie na dzień przed zebraniem. Tak późne zawiadomienie skutkowało brakiem wyboru delegata. W Sołectwie Michałówek zebranie odbyło się 21 grudnia 2017 r. Delegata nie wybrano z powodu małej frekwencji (pismo sołtysa wsi Michałówek). W sołectwie Myszczyn zebranie odbyło się 11 grudnia 2017 r. i został wybrany delegat niebędący członkiem spółki wodnej co stanowi naruszenie § 20 Statutu. Nie uzyskano informacji odnośnie do zebrania w sołectwie Orły. Z powyższego wynika, że przed Walnym Zgromadzeniem Gminnej Spółki Wodnej w Ożarowie Mazowieckim, które odbyło się w dniu 28 grudnia 2017 r. nie wybrano delegatów lub nieprawidłowo wybrano delegatów w 5 osiedlach oraz w co najmniej 6 sołectwach (jeśli zebranie takie nie odbyło się w sołectwie Orły to w 7 sołectwach). Starosta wskazał, że w procedurze wystąpiły ponadto inne uchybienia. Nie został zachowany termin określony w § 16 ust. 1 Statutu, tj. na dwa tygodnie przed Walnym Zgromadzeniem Delegatów zakłady będące członkami Spółki Wodnej nie zostały powiadomione o terminie, miejscu i porządku. Większość zakładów otrzymała zawiadomienie 15 i 18 grudnia 2017 r., jeden zakład otrzymał 19 grudnia 2017 r. Nadto, ze zgromadzonych w sprawie materiałów wynika, że w osiedlach (informacja od Przewodniczących Zarządów: Osiedla Wolica, Osiedla Mickiewicza, Osiedla RMS Bloki) nie były wywieszone obwieszczenia o terminie, miejscu i porządku obrad Walnego Zgromadzenia Delegatów co stanowi naruszenie § 16 Statutu. Starosta podniósł, że istotne uchybienia, które miały lub mogły mieć wpływ na treść zaskarżonej uchwały powinny skutkować stwierdzeniem nieważności tych uchwał. W przedmiotowym przypadku uchybienia przepisom proceduralnym, w szczególności nieprzeprowadzenie zebrań w celu wyboru delegatów w pięciu osiedlach, brak wyboru delegatów w niektórych sołectwach lub nieprawidłowy wybór delegatów w kilku sołectwach uznano za istotne, mogące mieć wpływ na podstawowe uchwały związaną z funkcjonowaniem Spółki Wodnej tj. uchwały o wyborze członków organów spółki na kolejną 5-letnią kadencję (Zarządu i Komisji rewizyjnej). Przyjęty tryb postępowania pozbawił bowiem część członków Spółki możliwości wskazania Delegata na Walne Zgromadzenie Delegatów. W Walnym Zgromadzeniu Delegatów 28 grudnia 2017 r. wzięło udział tylko 10 delegatów, co do których domniemuje się, że zostali prawidłowo wybrani (z sołectw: Domaniewek, Duchnice, Gołaszew, Koprki, Ołtarzew, Pilaszków, Pogroszew, Pogroszew Kolonia, Umiastów, Wolskie), tj. 40 % minimalnej liczby 25 delegatów. Starosta podkreślił, że stanowisko, iż uchybienia te stanowiły poważne naruszenie zasad proceduralnych zwoływania Walnego Zgromadzenia Delegatów potwierdza wyrok z dnia 14 lipca 2017 r. IV SA/Wa 3292/16 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oddalający skargę Spółki Wodnej na decyzję Starosty Warszawskiego Zachodniego z dnia 24 października 2016 r. znak: OŚ.6343.74.2016.LŁ utrzymującą w mocy decyzję starosty z dnia 30 czerwca 2016 roku znak: OŚ.6343.63.2016.LM stwierdzającą nieważność uchwał podjętych na Walnym Zgromadzeniu Delegatów Gminnej Spółki Wodnej w Ożarowie Mazowieckim, które odbyło się w dniu 28 maja 2016 roku. Skarga została oddalona, gdyż WSA uznał, że niewyłonienie statutowej liczby 25 Delegatów Walnego Zgromadzenia (w szczególności niezwołanie zebrań w żadnym z pięciu osiedli, co pozbawiło członków spółki zamieszkujących na terenie tych osiedli możliwości wpływu na treść podejmowanych uchwał oraz prawa zgłaszania wniosków i uwag), wyłonienie pięciu delegatów spośród osób niebędących członkami spółki, niedochowanie terminu zawiadamiania Delegatów o Walnym Zgromadzeniu, częściowe niedochowanie obowiązku pisemnego zawiadomienia zakładów będących członkami spółki o zwołaniu Walnego Zgromadzenia Delegatów stanowiły poważne naruszenie zasad proceduralnych, a tym samym podstawę do stwierdzenia nieważności uchwał. Odwołanie od decyzji Starosty wniosła Spółka. W decyzji z 27 lipca 2018 r., nr KOA/1107/Wo/18 (w komparycji określoną "postanowieniem") SKO w Warszawie po rozpoznaniu odwołania Gminnej Spółki Wodnej w Ożarowie Mazowieckim (dalej: GSW lub Spółka), utrzymało w mocy decyzję Starosty Warszawskiego Zachodniego (dalej: Starosta) z 2 lutego 2018 r. (znak OS.6343.3.2018.LM) stwierdzającą nieważność uchwały Nr 1/2017 Walnego Zgromadzenia Delegatów Gminnej Spółki Wodnej w Ożarowie Mazowieckim z dnia 28 grudnia 2017 r. w sprawie wyboru członków Zarządu GSW na lata 2017-2022 oraz uchwały Nr 2/2017 Walnego Zgromadzenia Delegatów Gminnej Spółki Wodnej w Ożarowie Mazowieckim z 28 grudnia 2017 r. w sprawie wyboru członków Komisji Rewizyjnej Gminnej Spółki Wodnej w Ożarowie Mazowieckim na lata 2017-2022. SKO w Warszawie w uzasadnieniu decyzji wskazało m.in., że zgodnie z § 20 Statutu liczba delegatów nie może być mniejsza niż liczba sołectw i osiedli wchodzących w skład spółki, tj. nie mniej niż 25 osób. Zgodnie z tym przepisem, każde sołectwo i osiedle wchodzące w skład Spółki Wodnej powinno wyłonić swojego delegata. Statut nie przewiduje sytuacji, w której delegatów będzie mniej niż 25. Kolegium podzieliło ustalenia faktyczne Starosty, w szczególności dotyczące nieprzeprowadzenia zebrań w celu wyboru delegata na żadnym z pięciu osiedli, a także nie wybrano delegata w sołectwie Ożarów Wieś i Płochocin. Z zaskarżoną decyzją nie zgodziła się Spółka, wnosząc skargę do tutejszego Sądu. W skardze sporządzonej przez radcę prawnego zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy tj.: a. naruszenie art. 138 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i wydanie postanowienia w sytuacji gdy odwołanie powinno być rozstrzygnięte na podstawie decyzji, b. naruszenie art.124 § 1 i § 2 k.p.a. oraz art. 125 § 3 k.p.a. przez błędne sformułowanie treści aktu administracji, błędne pouczenie, oraz wskazanie nieprawidłowej podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia, c. naruszenie art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez nieprawidłową ocenę dowodów i brak wszechstronnej analizy stanu faktycznego w sprawie poprzez uznanie, że materiał dowodowy zgromadzony w aktach postępowania był wystarczającą podstawą do stwierdzenia nieważności uchwał Gminnej Spółki Wodnej w Ożarowie Mazowieckim z dnia 28 grudnia 2017r.; II. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 462 ust. 1 i ust. 4 Prawa wodnego i stwierdzenie nieważności uchwał walnego zgromadzenia delegatów Gminnej Spółki Wodnej w Ożarowie Mazowieckim pomimo sytuacji gdy w rzeczywistości nie stwierdzono uchybień w zakresie treści podjętych uchwał, a Starosta nie ma kompetencji do stwierdzenia nieważności uchwał organów spółki wodnej o charakterze korporacyjnym. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Na rozprawie 14 lutego 2019 r. Sąd dopuścił z urzędu dowód w postaci wydruku z portalu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej na okoliczność zachowania przez Starostę terminu, o którym mowa w art. 462 ust. 4 Prawa wodnego. Sąd I instancji oddalając skargę Gminnej Spółki Wodnej w Ożarowie Mazowieckim w uzasadnieniu wyroku wskazał, że bezzasadne są zarzuty wydania przez Kolegium postanowienia zamiast decyzji. Istotnie, zaskarżona decyzja została określona w jej komparycji jako "postanowienie". Całościowa analiza zaskarżonego aktu, w tym jego osnowy, powołanej podstawy prawnej, uzasadnienia oraz pouczenia, nie pozostawiają jednak wątpliwości co do tego, że "postanowienie" Kolegium z dnia 27 lipca 2018 r. jest w sensie prawnym decyzją w rozumieniu art. 104 w zw. z art. 107 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 i art. 138 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. Zdaniem Sądu I instancji, bezzasadne są zarzuty skargi oparte na założeniu, że kompetencja Starosty do stwierdzenia nieważności uchwały organów spółki wodnej sprzecznej z prawem lub statutem (art. 462 ust. 3 i 4 Prawa wodnego) nie dotyczy tzw. uchwał korporacyjnych, czyli dotyczących wyboru członków organów tej spółki. Starosta wykonując nadzór na działalnością spółki wodnej w trybie art. 462 ust. 4 Prawa wodnego (podobnie wnosząc skargę na podstawie art. 462 ust. 8 Prawa wodnego), w aspekcie dochowania wymogów proceduralnych w związku z podjęciem uchwały, co do zasady opiera się na dowodach przedłożonych przez nadzorowaną spółkę wodną. To bowiem spółka, a nie Starosta, jest odpowiedzialna za dopełnienie obowiązków związanych z wyborem delegatów na walne zgromadzenie oraz zawiadomieniem członków spółki o miejscu i terminie obrad tego organu. W realiach niniejszej sprawy zasadę tę potwierdza m. in. § 21 pkt 3 i 8 Statutu Spółki. To zarząd, jako podmiot kierujący sprawami Spółki, winien być w posiadaniu dokumentów potwierdzających wybór wymaganej liczby delegatów oraz potwierdzających prawidłowość zwołania walnego zgromadzenia delegatów. Trafnie zwróciły uwagę orzekające w sprawie ograny, że w świetle § 20 ust. 2 Statutu, liczba delegatów nie może być mniejsza niż liczba sołectw i osiedli wchodzących w skład Spółki, tj. nie mniej niż 25 osób. Stosownie do § 11 i § 20 Statutu, delegaci winni być wybrani spośród członków spółki wodnej. Tymczasem Spółka nie przedłożyła dowodów na wybór takiej liczby delegatów. W podsumowaniu uzasadnienia wyroku, Sąd I instancji wskazał, że w związku z podjęciem uchwał w dniu 28 grudnia 2017 r. Spółka dopuściła się rodzajowo podobnych istotnych uchybień proceduralnych, które zostały stwierdzone w powołanym wyżej nieprawomocnym wyroku WSA w Warszawie z 14 lipca 2017 r., (IV SA/Wa 3292/16). Z kolei sformułowane w końcowej części skargi zarzuty dotyczą w istocie potencjalnej dysfunkcjonalności niektórych przyjętych w statucie rozwiązań, a nie odnoszą się do oceny legalności kontrolowanej przez Sąd decyzji nadzorczej Starosty. Kwestie te mogą być natomiast istotnym argumentem na rzecz pojęcia przez Spółkę prac nad zmianą Statutu. W skardze kasacyjnej Gminna Spółka Wodna w Ożarowie Mazowieckim reprezentowana przez adw. Ł. C. zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji i wniosła o: 1. uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2. rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, 3. zasądzenie od organu administracji kosztów postępowania według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1) i pkt 2) p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt. 1 lit c p.p.s.a. przez brak wszechstronnej analizy postępowania organu administracji przy wydaniu decyzji w szczególności w kontekście naruszenia art. 6, 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. co doprowadziło do oddalenia skargi. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: naruszenie przepisów art. 462 ust. 1 i ust. 4 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r. poz. 1566) i stwierdzenie nieważności uchwał walnego zgromadzenia delegatów Gminnej Spółki Wodnej w Ożarowie Mazowieckim pomimo sytuacji gdy w rzeczywistości nie stwierdzono uchybień w zakresie treści podjętych uchwał, a Starosta nie ma kompetencji do stwierdzenia nieważności uchwał organów Spółki wodnej o treści wykraczającej poza zakres podlegający nadzorowi Starosty (w sprawach osobowych). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył przepisy postępowania, bowiem wydał wyrok, w którym nie uwzględnił uchybień popełnionych przez organ administracji na etapie wydania zaskarżonej decyzji. Sąd nie zauważył, że przeprowadzona przez organ ocena dowodów była wybiórcza, a organ wydał decyzję bez uwzględnienia całokształtu okoliczności stanu faktycznego mających znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W niniejszej sprawie doszło do rażących naruszeń przepisów postępowania administracyjnego na etapie rozpoznawania przez organ odwołania skarżącej: art. 8, 7, 77 § 1, 80 k.p.a. Działania Starosty zaaprobowane przez organ nie miały oparcia w przepisach prawa, dowody na których oparto wydanie zaskarżonego aktu administracji, były nieprzydatne do stwierdzenia konkretnych naruszeń. Przede wszystkim odpowiedzi poszczególnych sołtysów oraz przewodniczących osiedli, nie są miarodajnym dowodem na istnienie lub nie ogłoszeń o zwołaniu walnego zgromadzenia delegatów lub zebrań członków GSW, oraz sytuacji co do przebiegu zgromadzeń członków skarżącej w sytuacji gdy sołtysi i przewodniczący osiedli nie są członkami skarżącej i nie uczestniczyli w zebraniach. Dowody tego rodzaju w ocenie skarżącego, nieprzydatne dla określenia, czy doszło do naruszenia jakichkolwiek przepisów prawa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że nie wiadomo na jakiej podstawie organ oraz Sąd ustaliły, że Spółka posiada członków na terenie osiedli w gminie Ożarów Mazowiecki, oraz ustalono, które przedsiębiorstwa są członkami skarżącej. Starosta arbitralnie zaś ustala, kto jest członkiem Gminnej Spółki Wodnej w Ożarowie Mazowieckim, jednocześnie nie udzielając skarżącej żadnych informacji o podejmowanych w tym celu ustaleniach. Jednocześnie organ i Wojewódzki Sąd Administracyjny akceptują taki stan rzeczy. W szczególności w wyniku sporów pomiędzy Starostą, a Spółką Wodną doszło do sytuacji w której, żaden z ww. podmiotów nie jest w stanie ustalić aktualnej listy członków GSW. Spółka Wodna nie dysponuje również możliwościami ustalenia następców prawnych poszczególnych osób fizycznych lub prawnych, członkostwo w GSW nie wiąże się z prawem własności działek meliorowanych – jest od nich oderwane, a skarżąca nie narzuca członkostwa w Spółce Wodnej. Nie jest zresztą w stanie określić składu osobowego który byłby do zaakceptowania przez Starostę sprawującego nadzór nad działaniem Spółki Wodnej. Skarżąca ustalając skład osobowy Spółki Wodnej opiera się na listach członków płacących składki członkowskie. Część potencjalnie zainteresowanych podmiotów faktycznie rezygnuje z ubiegania się o członkostwo w GSW z uwagi na konieczność wnoszenia składek członkowskich. Według autora skargi kasacyjnej, Sąd I instancji nie odniósł się również wyczerpująco do zarzutów w kontekście braku wszechstronnego rozstrzygnięcia sprawy przez organ, który rozpoznając sprawę oparł się na dokumentach niewiarygodnych i nie ocenił wszechstronnie materiału dowodowego w sprawie. Nie można w żaden sposób zaakceptować braku działania w zakresie wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przez organ co stanowi naruszenie art. 1, 77 § 1, 80 k.p.a. W kontekście dotychczasowych rozstrzygnięć, nie zostało ustalone i wyjaśnione jak interpretować poszczególne przepisy Statutu GSW w kontekście aktualnego stanu faktycznego. W szczególności że aktualnie istnieje więcej niż pięć osiedli administracyjnych w ramach Miasta Ożarów Mazowiecki, co Sąd I instancji pomija w wywodach uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia. Działania organu polegały na przyjęciu niepełnych ustaleń Starosty (który m.in. z uwagi na zakreślony przez ustawę termin na wydanie decyzji nie zbadał wyczerpująco stanu faktycznego w niniejszej sprawie). W konsekwencji powyższych błędów doszło do naruszenia art. art. 462 ust. 1 i ust. 4 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (dalej: p.w.). Sąd I instancji uznał bowiem nieprawidłowo, że stan faktyczny niniejszej sprawy uzasadnia stwierdzenie nieważności uchwał walnego zgromadzenia delegatów Gminnej Spółki Wodnej w Ożarowie Mazowieckim (dalej: Walnego Zgromadzenia). Zastrzeżenia podnoszone w toku rozpoznawania niniejszej sprawy dotyczą w szczególności oceny i interpretacji przepisów Statutu Gminnej Spółki Wodnej w Ożarowie Mazowieckim. W ocenie Spółki, Sąd I instancji dokonał błędnej interpretacji art. 462 ust. 4 p.w. Nie zarzucając żadnych nieprawidłowości w przedmiocie treści podjętych uchwał stwierdza, że zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie ich nieważności. Według autora skargi kasacyjnej, zgodnie z art. 462 ust. 4 Prawa wodnego Starosta nie może stwierdzić nieważności uchwał Walnego Zgromadzenia Delegatów w przedmiocie wyboru członków zarządu i komisji rewizyjnej skarżącego, bowiem nie dotyczą one działalności o której mowa w art. 441 ust. 1 i ust. 3 p.w. Uchwały Walnego Zgromadzenia podjęte w zakresie wyboru członków organów Spółki wodnej nie dotyczą sfery działalności polegającej na zaspokajaniu wskazanych przepisami ustawy potrzeb w zakresie gospodarowania wodami. Sąd I instancji błędnie wskazuje, że rzekome uchybienia wskazywane w niniejszej sprawie - nierozstrzygnięte i nieudowodnione powinny skutkować stwierdzeniem nieważności przedmiotowych decyzji w ramach kompetencji nadzorczych Starosty. Przedmiotowe uchwały dotyczą tylko i wyłącznie sfery wewnętrznego funkcjonowania Spółki wodnej w którą zgodnie z nową ustawą nie ma prawa ingerować Starosta. Przedmiotowe uchwały nie maja zaś bezpośredniego związku z obszarem nadzoru sprawowanego przez Starostę nad spółką wodną - wybór składu osobowego organu spółki wodnej leży w wyłącznej kompetencji spółki. Nietrafionym i nieuzasadnionym jest powoływanie się w ww. zakresie przez Sąd, na orzecznictwo w zakresie stwierdzenia nieważności uchwał spółek kapitałowych, w szczególności spółki z ograniczona odpowiedzialnością bowiem nie istnieje żaden przepis prawa, który pozwalałby na stosowanie tego rodzaju przepisów choćby odpowiednio, czy też pozwalający na posiłkowanie się tego rodzaju orzecznictwem w drodze analogii. Prawo wodne na swój sposób uregulowało strukturę działania spółek wodnych oraz nadzór nad ich działalnością. Według autora skargi kasacyjnej, odmienny jest również cel spółek wodnych (określony m.in. w art. 441 ust. 3 p.w.) i spółek prawa handlowego (osiąganie zysków). Z uwagi na zmianę stanu prawnego chybione jest również powoływanie się w tej materii na orzecznictwo dotyczące zupełnie innego stanu prawnego. Ustawodawca, aktualnie odmiennie uregulował przepisy dotyczące nadzoru nad działalnością spółek wodnych. Niezależnie od powyższych zarzutów, Sąd I instancji badając sprawę powinien zwrócić uwagę, że brak jest wskazania w jaki sposób treść poszczególnych uchwał Zgromadzenia Delegatów jest sprzeczna z ustawą lub Statutem. Wszystkie ww. okoliczności niewątpliwie świadczą o naruszeniu przez organ przepisów postępowania administracyjnego, których w swojej ocenie nie uwzględnił w żaden sposób Sąd I instancji, co w konsekwencji spowodowało wydanie niezgodnego z przepisami procedury sądowoadministracyjnej (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a.) orzeczenia, bowiem Sąd I instancji oddalił skargę. Skarżący wielokrotnie czynił starania, aby w Zgromadzeniu Delegatów uczestniczyła jak największa liczba członków uprawnionych do głosowania. Nie ma jednak możliwości przymuszania jakiejkolwiek osoby do uczestnictwa w zebraniach lub walnym zgromadzeniu delegatów. Należy również zaznaczyć, że w niniejszej sprawie Sąd I instancji pominął kwestię, że zgodnie z § 9 ust. 2 Statutu każdy z członków Spółki Wodnej ma czynne prawo wyborcze w zakresie wyboru członków zarządu i komisji rewizyjnej. Każdy członek ma również prawo uczestnictwa w Walnym Zgromadzeniu. W ocenie autora skargi kasacyjnej, powyższe uprawnienie potwierdza postanowienie § 16 ust. 3 Statutu. Analiza powyższych paragrafów prowadzi ustalenia, że walne zgromadzenie delegatów Gminnej Spółki Wodnej w Ożarowie Mazowieckim mogło podjąć uchwały będące przedmiotem niniejszej postępowania, a także że nie naruszyło to w żadnej mierze powszechnie obowiązujących przepisów. Sąd I instancji stanął również na stanowisku, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest fakt, że obiektywnie nie było możliwe uczynienie zadość treści § 20 ust. 1 i 2 Statutu z uwagi na sygnalizowaną większą niż wskazywana liczbę osiedli, brak obiektów którymi administrowałaby Spółka na terenie miasta Ożarów Mazowiecki i brak członków, którzy zamieszkiwaliby na ternie tychże osiedli (zgodnie z § 11 ust. 1 Statutu). Odnosząc się do twierdzeń co do przebiegu rowów melioracyjnych wskazywanych jako przechodzące przez tereny osiedli i części sołectw, skarżąca kasacyjnie Spółka stwierdza, że wskazywane rowy w tych granicach nie są administrowane przez skarżącą. Nie można również z samego faktu istnienia (bądź nie) rowu melioracyjnego domniemywać, że skarżąca ma członków zamieszkujących na terenie danej jednostki pomocniczej gminy. Na terenie wymienionych w sprawie osiedli (wskazanych arbitralnie jeszcze przez Starostę na etapie wydawania decyzji przez organ pierwszej instancji) nie ma terenów zmeliorowanych. Samo istnienie rowów melioracyjnych nie jest równoznaczne z melioracją terenu. Autor skargi kasacyjnej podniósł, że organ w uzasadnieniu stwierdził również, że Spółka uchybiła postanowieniom Statutu nie informując o zwołaniu Walnego Zgromadzenia zakładów będących członkami Spółki oraz nie wywieszając odpowiednich obwieszczeń o Walnym Zgromadzeniu (zgodnie § 16 Statutu). Dodatkowo członkowie skarżącej Spółki w miarę możliwości byli informowani o terminach odpowiednich zgromadzeń drogą telefoniczną. Obwieszczenia były wywieszone w terminie swobodnie pozwalającym na zapoznanie się z ich treścią wszystkim zainteresowanym co najmniej na dwa tygodnie przed zwołaniem Walnego Zgromadzenia. W tym samym terminie, za pośrednictwem poczty zostały wysłane pisemne zawiadomienia do znanych zakładów będących członkami Spółki. Nie można więc uznać, że doszło do naruszeń w zakresie informowania jakichkolwiek podmiotów o Walnym Zgromadzeniu, bowiem w sprawie nie wyjaśniono kogo w ocenie organów miałby informować skarżący. Wskazywane podmioty nigdy nie były członkami Spółki Wodnej. Nie stwierdzono również, aby jakikolwiek podmiot zgłaszał zastrzeżenia co do sposobu poinformowania go o Walnym Zgromadzeniu, w szczególności z uwagi na zbyt późne dotarcie informacji o zwoływanym zebraniu nie mógł stawić się na Walnym Zgromadzeniu. W ocenie Spółki w świetle postanowień Statutu nie ma znaczenia okoliczność, czy poszczególni delegaci stawili się na Walnym Zgromadzeniu. Z treści Statutu nie wynika również z jaką chwilą wygasa mandat delegata. Należałoby więc przyjąć, że mandat taki wygasa najpóźniej z chwilą wyboru nowego delegata z danego sołectwa. Okoliczności te zostały pominięte uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Przyjąć należałoby więc, że z uwagi na brak kwestionowania zgromadzeń Spółki wodnej zwoływanych przed 2017 r., nie wygasł mandat wybranych wcześniej delegatów (z uwagi na brak wyboru nowych). W konsekwencji więc istniała przewidziana postanowieniami Statutu liczba delegatów. W ocenie skarżącej kasacyjnie Spółki, nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności przedmiotowych uchwał podjętych przez Walne Zgromadzanie Delegatów w dniu 28 grudnia 2017 r. Ewentualne uchybienia były zaś nieistotne dla samej treści podjętych przez walne zgromadzenie uchwał w szczególności, że przed przystąpieniem do głosowania został przedstawiony szczegółowo stan faktyczny dotyczący kwestionowania przez Starostę wyborów członków zarządu i komisji rewizyjnej w 2016 r., co było bezpośrednią przyczyną podjęcia uchwał będących przedmiotem niniejszego postępowania. W ocenie autora skargi kasacyjnej, Sąd I instancji naruszył również przepisy art. 462 ust. 1 i ust. 4 p.w. w zakresie w jakim uznał, że w kompetencji Starosty leży kwestia nadzoru nad uchwałami podejmowanymi przez Spółkę wodną w sprawach osobowych, jak również dokonał błędnej wykładni poszczególnych przepisów Statutu. Interpretacja sprowadzała się do nieuprawnionego odniesienia się do pojedynczych przepisów Statutu, bez refleksji nad ich brzmieniem w kontekście całokształtu treści Statutu i bez ich rzeczywistej i prawidłowej subsumpcji do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Wymaga ponownego podkreślenia, że działania organów administracji które miały wyraz m.in. w decyzjach wydawanych na gruncie niniejszej sprawy powodują zaś, że działania Spółki w ważnej dla jej członków kwestii jak melioracja gruntów jest sparaliżowana. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że w tej sprawie pomimo wniosku skarżącej kasacyjnie Spółki o rozpoznanie sprawy na rozprawie, sprawa została skierowania do rozpoznania na posiedzeniu na niejawnym, ponieważ Sąd uznał rozpoznanie sprawy za konieczne, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm. – dalej: ustawa COVID-19). W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Rozpoznana w tych granicach skarga kasacyjna nie podlega uwzględnieniu. Zarzuty skargi kasacyjnej oraz jej uzasadnienie nie zasługują na uwzględnienie. Przedmiotową skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych, przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię oraz naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy. W sytuacji podniesienia obu podstaw kasacyjnych, zasadą jest w pierwszej kolejności rozpoznanie zarzutów procesowych, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd I instancji przepis prawa materialnego (vide: wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r. sygn. akt FSK 618/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W zakresie zarzutu naruszenia przepisów postępowania w skardze kasacyjnej przywołano naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c, p.p.s.a. przez brak wszechstronnej analizy postępowania organu administracji przy wydaniu decyzji w szczególności naruszenie art. 6, 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. co doprowadziło do oddalenia skargi. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu i jego rozwinięcia w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazać należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Sąd I instancji zasadnie uznał, że stwierdzenie nieważności uchwał przez Starostę jest skutkiem uznania, że są one sprzeczne z prawem lub statutem. Konstrukcja ta przypomina instytucję nadzoru wojewody nad uchwałami jednostek samorządu terytorialnego (zob. np. art. 91 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym – Dz. U. z 2018 r., poz. 994, a nie instytucję stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej (art. 156 k.p.a.). Dla stwierdzenia nieważności uchwały organów spółki wodnej nie jest w szczególności konieczne ustalenie, że doszło do rażącego naruszenia prawa. Norma z art. 462 ust. 1 Prawa wodnego uprawnia jedynie do sprawowania nadzoru i kontroli nad działalnością spółki wodnej na danym terenie. Zakres nadzoru i kontroli został sprecyzowany w dalszych jednostkach redakcyjnych tego przepisu oraz w art. 463 Prawa wodnego. Obejmuje on kontrolę uchwał spółek wodnych pod kątem ich zgodności z prawem (zob. postanowienie NSA z 15 marca 2022 r., III OW 84/21, LEX nr 3331280). Zgodnie z art. 462 ust. 3 p.w., uchwały organów spółki wodnej sprzeczne z prawem lub statutem są nieważne. W myśl art. 462 ust. 4 p.w., o nieważności uchwały organów spółki wodnej, podjętej w zakresie działalności, o której mowa w art. 441 ust. 1 i 3, w całości lub w części orzeka, w drodze decyzji, starosta, który w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały nadaje decyzję w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w przypadku, o którym mowa w art. 391 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, wprowadza decyzję do systemu teleinformatycznego. Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli postępowania orzekających w sprawie organów, w którym Starosta Warszawski Zachodni działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. oraz art. 462 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1566 ze zm.) z urzędu orzekł o stwierdzeniu nieważności uchwały Nr 1/2017 Walnego Zgromadzeniu Delegatów Gminnej Spółki Wodnej w Ożarowie Mazowieckim w sprawie wyboru członków Zarządu GSW w Ożarowie Mazowieckim na lata 2017-2022 z 28 grudnia 2017 r, oraz uchwały Nr 2/2017 Walnego Zgromadzeniu Delegatów Gminnej Spółki Wodnej w Ożarowie Mazowieckim w sprawie wyboru członków Komisji rewizyjnej GSW w Ożarowie Mazowieckim na lata 2017-2022 z dnia 28 grudnia 2017 r. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że z ustaleń organów, niepodważonych skutecznie przez Spółkę, wynika, że nie dokonano wyborów delegatów w pięciu osiedlach oraz 7 sołectwach. Raz jeszcze należy przy tym podkreślić, że to na Spółce spoczywał ciężar dowodu w wykazaniu, że określona przez statut minimalna liczba delegatów została wybrana. Skarżąca kasacyjnie Spółka nie przedłożyła protokołów z zebrań, na których wybrano delegatów, podobnie jak nie przedłożyła protokołów, które potwierdzałyby, że pomimo prawidłowego zawiadomienia nie doszło do wyboru delegata. W odniesieniu do owych 10 delegatów, co do których Starosta przyjął prawidłowość wyboru, można mówić co najwyżej o uprawdopodobnieniu prawidłowości wyboru (stąd Starosta wspomina o "domniemanym" wyborze). Ta okoliczność, tj. brak wykazania przez Spółkę, że doszło do wyboru minimalnej liczby delegatów, była wystarczająca do stwierdzenia nieważności przedmiotowych uchwał jako podjętych z naruszeniem § 20 ust. 2 Statutu. Sąd I instancji słusznie podniósł, że wskazany wymóg wyboru minimalnej liczby delegatów jest szczególnie istotny, jeżeli zważy się, że zasadą jest, że uchwały walnego zgromadzenia delegatów zapadają zwykłą większością głosów bez względu na liczbę obecnych delegatów (§ 17 ust. 1 Statutu). Wybór minimalnej liczby delegatów oraz ich zawiadomienie o terminie walnego zgromadzenia (§ 16 ust. 1 Statutu) są zatem ważną gwarancją zapewnienia prawa głosu wszystkim członkom spółki wodnej. Odnosząc się argumentacji podniesionej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej dotyczącej braku zainteresowania uprawnionych do głosowania członków Spółki, wskazać należy, że Sąd I dostrzegł, podnoszone w skardze, problemy praktyczne związane z ewentualnym brakiem zainteresowania niektórych członków Spółki wyborem delegatów. Nie może to być jednak usprawiedliwieniem naruszenia przepisów Statutu Spółki. Kolejną, niezależną przyczyną stwierdzenia nieważności wskazanych wyżej uchwał, były nieprawidłowości w zawiadomieniu o walnym zgromadzeniu delegatów. Spółka winna w postępowaniu nadzorczym wykazać, że dochowany został termin zawiadomienia o walnym zgromadzeniu, o czym stanowi § 16 ust. 1 Statutu. Zgodnie z tym postanowieniem Statutu, walne zgromadzenie delegatów zwołuje się w drodze obwieszczenia wywieszonego na dwa tygodnie wcześniej w siedzibie zarządu spółki i w miejscach dokonywania publicznych ogłoszeń, z tym że delegatom i zakładom będącym członkami spółki doręcza się ponadto w tym terminie pisemne zawiadomienie o zwołaniu walnego zgromadzenia delegatów. W obwieszczeniu i zawiadomieniu należy podać termin, miejsce i porządek obrad walnego zgromadzenia delegatów. W aktach sprawy brak jest dowodów na wykonanie przez Spółkę obowiązków, o których mowa w § 16 ust. 1 Statutu. Dowody takie nie zostały w szczególności przedłożone przez Spółkę w trakcie postępowania administracyjnego. Obowiązek prawidłowego zawiadomienia o terminie i miejscu walnego zgromadzenia ma charakter gwarancyjny, szczególnie istotny w aspekcie zasady, że do pojęcia uchwał nie jest wymagane quorum (§ 17 ust. 1 Statutu). Odnosząc się do podnoszonej w skardze kwestii rzeczywistej liczby sołectw i osiedli, to skarżąca w istocie usiłuje podważać treść § 20 ust. 2 Statutu, w świetle którego liczba sołectw i osiedli wchodzących w skład spółki wynosi 25. Podobnie Spółka nie może kwestionować, że obszar jej działania obejmuje również teren miasta Ożarów Mazowiecki (zob. § 3 Statutu oraz załącznik do Statutu Spółki nadesłany przez Starostę – k 74). Jeżeli chodzi o dane dotyczące członków Spółki, to w ich posiadaniu winna być przede wszystkim Spółka. W kwestii tej Spółka winna współpracować ze Starostą, który dysponuje m. in. danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków. Spółka nie wykazała, że Starosta czynił Spółce przeszkody w pozyskaniu takich danych. Bezzasadne jest również powoływanie się przez Spółkę na § 9 ust. 2 Statutu. Zgodnie z tym postanowieniem, każdy członek Spółki jest uprawniony do wybierania i bycia wybieranym do zarządu i komisji rewizyjnej. Postanowienia te nie uchylają, mających charakter gwarancyjny, postanowień Statutu dotyczących minimalnej liczby delegatów (§ 20 ust. 2) oraz minimalnych wymogów co do indywidulanego zawiadomienia delegatów i zakładów oraz dokonania obwieszczeń w sołectwach i osiedlach. Reasumując, w związku z podjęciem uchwał w dniu 28 grudnia 2017 r. Spółka dopuściła się rodzajowo podobnych istotnych uchybień proceduralnych, które zostały stwierdzone w powołanym wyżej prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z 14 lipca 2017 r., (IV SA/Wa 3292/16). Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 listopada 2019r., sygn. II OSK 3119/17 po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2019 r. sprawy ze skargi kasacyjnej Spółki od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 lipca 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 3292/16 w sprawie ze skargi Spółki na decyzję Starosty w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwał oddalił skargę kasacyjną. NSA w uzasadnieniu wyroku wskazał, że trafnie WSA w Warszawie wskazał, że zgodnie z § 20 ust. 2 Statutu Gminnej Spółki liczba delegatów Walnego Zgromadzenia Delegatów tej Spółki nie może być mniejsza niż liczba sołectw i osiedli wchodzących w skład Spółki tj. nie może być mniejsza niż 25 osób. Tym samym dopiero wybór co najmniej 25 delegatów uprawniał do zwołania Walnego Zgromadzenia Spółki. Skoro zaś w tej sprawie delegatów wybrano zdecydowanie mniej niż minimalny limit 25 osób, to zwoływanie walnych zgromadzeń w których biorą udział tak wybrani delegaci stanowiło naruszenie prawa. Tej oceny nie zmienia treść § 17 ust. 1 Statutu, zgodnie z którym co do zasady uchwały walnego zgromadzenia zapadają zwykłą większością głosów bez względu na liczbę obecnych delegatów. Delegaci reprezentują członków Spółki [..] i powinni być oni wybrani celem możliwości decydowania w takim organie jak Walne Zgromadzenie o samej Spółce. Brak wyboru części delegatów oznacza, że także część członków Spółki została pozbawiona możliwości decydowania poprzez swoich reprezentantów o Spółce. Podkreślić należy, w kontekście podnoszonych w niniejszej skardze kasacyjnej trudności związanych z wyłonieniem delegatów w osiedlach przez stronę skarżącą kasacyjnie wskazać należy, że NSA w uzasadnieniu wyroku z 5 listopada 2019 r., sygn. II OSK 3119/17 wyjaśnił, że okoliczności podnoszone przez stronę skarżącą kasacyjnie, a dotyczące trudności w wyłonieniu delegatów w osiedlach nie oznaczają, że nie ma znaczenia treść § 20 ust. 2 Statutu. Jeżeli rzeczywiście na osiedlach nie ma urządzeń wodnych i żaden mieszkaniec osiedli nie jest członkiem Spółki, to należałoby zmienić statut tak, aby go dostosować do stanu rzeczywistego. Kwestia zmiany Statutu została także zasygnalizowana przez Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku z 14 lutego 2019 r., sygn. IV SA/Wa 2708/18. Nie jest zasadny zarzut przedstawiony w pkt 2. petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia prawa materialnego. Zgodnie z art. 462 ust. 1 p.w., nadzór i kontrolę nad działalnością spółki wodnej, sprawuje właściwy miejscowo starosta. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że zakwestionowanie tego zakresu nadzoru właściwego miejscowo starosty obejmującego legalność uchwał spółek wodnych dotyczących wyboru piastunów organów tych spółek, prowadziłoby do istotnego osłabienia nadzoru Starosty wykonywanego nad spółkami wodnymi (art. 462 ust. 1 p.w.). Trzeba mieć na uwadze, że w przypadku jednostek organizacyjnych jedną z kluczowych kwestii z punktu widzenia ich funkcjonowania jest wybór składu osobowego organów. Osoby wchodzące w skład tych organów kierują bowiem sprawami spółki i reprezentują ją na zewnątrz, w tym składają w imieniu tej spółki oświadczenia woli (zob. § 21 ust. 1 Statutu Spółki). Odnosząc się do stanowiska skarżącej Spółki przedstawionego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej kwestionującego kompetencje właściwego miejscowo starosty w sprawach osobowych Spółki wskazać należy, że szczególne znaczenie w systemie powiązań między starostą a spółką wodną mają więzi nadzorcze i kontrolne. Nadzór właściwego miejscowo starosty sprawowany na podstawie art. 462 ust. 1 p.w., stanowi podstawową przesłankę wyznaczającą granice samodzielności spółki wodnej również w sprawach osobowych. Nadzór właściwego miejscowo starosty nad spółką wodną ma charakter prawny, co oznacza, że prawnie określone środki nadzoru mogą być stosowane tylko w przypadkach i w zakresie określonym przez ustawy, a jedynym kryterium nadzoru jest kryterium legalności. Zakres kontroli i nadzoru starosty nad spółką wodną regulują co do zasady przepisy art. 462-463 p.w. Pojęcie nadzoru starosty nad spółką wodną obejmuje kontrolę (i związane z nią środki) oraz środki umożliwiające korygowanie działalności spółki wodnej. Kryterium nadzoru nad działalnością stanowi legalność działalność spółki wodnej niezależnie od tego, czy przedmiotem nadzoru jest działalność w zakresie wyłania struktur osobowych spółki wodnej. Zakres przedmiotowy nadzoru starosty obejmuje całokształt zadań spółki wodnej. Zakres podmiotowy nadzoru starosty obejmuje władze spółki wodnej. Środki kontroli umożliwiają staroście sprawowanie nadzoru przez dostarczanie staroście informacji o działaniu organów spółki wodnej. Na podstawie art. 462 ust. 5 p.w., starosta, wszczynając postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały organu spółki wodnej, może wstrzymać jej wykonanie. Ustawodawca nie wyłączył w przepisach p.w. nadzoru starosty w sprawach osobowych spółki wodnej. Konsekwencją tego założenia jest treść art. 463 ust. 1 p.w., według którego jeżeli zarząd dopuszcza się wielokrotnego naruszania przepisów prawa lub postanowień Statutu, starosta, w drodze decyzji, rozwiązuje zarząd, wyznaczając osobę pełniącą obowiązki zarządu. Stosowanie władczych środków nadzoru w stosunku do uchwał organów spółki wodnej następuje przez stwierdzenie jej nieważności w drodze decyzji starosty. Do środków nadzoru kierowanych przeciwko uchwałom organów spółki wodnej należy zaliczyć podstawowy środek nadzoru, tj. stwierdzanie nieważności w drodze decyzji starosty uchwał organów spółki wodnej. Skoro zarzuty zawarte w skardze kasacyjne nie okazały się trafne, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu, to stosownie do art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.