III SA/Wa 1547/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Owsiak po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy w sprawie ze skargi M.J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za drugi kwartał 2013 r. postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz M.J. kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE Pismem z dnia 30 maja 2019 r. M.J. (dalej: Skarżąca), reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego, złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2019 r. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 5 lipca 2019 r., Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego, została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi, przez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu Skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz wskazania numeru pesel Skarżącej. Na wykonanie wezwania zakreślono termin siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało doręczone pełnomocnikowi 18 lipca 2019 r., a zatem termin do nadesłania żądanych dokumentów upływał wraz z dniem 25 lipca 2019 r. W dniu 22 lipca 2019 r. pełnomocnik Skarżącej wskazał numer pesel Skarżącej oraz nadesłał kserokopię pełnomocnictwa udzielonego przez Skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymogi, jakim powinny odpowiadać pisma w postępowaniu sądowym, określa art. 46 i art. 47 p.p.s.a. Według art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, a zgodnie z art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Również art. 37 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Ponadto stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Jak wynika z akt sprawy, braki formalne skargi nie zostały usunięte, bowiem pełnomocnik nie nadesłał uwierzytelnionego pełnomocnictwa, a jedynie jego kserokopię. Zwrócić należy uwagę, że legitymacja procesowa stanowi elementarny warunek zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego. Przesłanie jedynie kserokopii pełnomocnictwa nie stanowi potwierdzenia umocowania i jednocześnie skutecznego uzupełnienia braku formalnego, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 12 czerwca 2018 r., sygn. II OZ 575/18. Wskazać należy, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych jest instytucją prawną, która pozwala na nadanie skardze biegu w przypadku pierwotnej nieznajomości prawa bądź innego niedopatrzenia strony. Jeżeli jednak strona lub pełnomocnik nie zrealizuje możliwości konwalidacji swojego błędu w sposób odpowiedni, to ponosi konsekwencje procesowe swego zaniedbania (por. postanowienie NSA z dnia 15 maja 2019 r., sygn. II OZ 422/19). W takiej sytuacji uznać należy, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi nie zostało wykonane. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.