V SA/Wa 359/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak (spr.), Protokolant - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi QLTT na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] oraz sprawy ze skargi N T L małoletniej reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego matkę Q LTT na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz zobowiązania do opuszczenia terytorium RP; oddala skargi UZASADNIENIE W dniu 17.01.2008 r. obywatelka [...] L T T Q wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wniosek cudzoziemka uzasadniła faktem nielegalnego pobytu w Polsce od 1996 r. Decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 18 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 24 maja 2007r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2007 r. Nr 120, poz. 818) w związku z art. 91 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r.o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 Nr 234 poz. 1694, Dz. U. z 2007 r. Nr 120, poz. 818, Nr 165 poz. 1170) i art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.: Dz. U. z 200Ir. Nr 49 poz. 509, Dz. U. z 2002r. Nr 113 poz. 984, Nr 153, poz. 127, Nr 169 poz. 1387, Dz. U. z 2003r. Nr 130 poz. 1188, Nr 170, poz. 1660, Dz. U. z 2004 r. Nr 162, poz. 1692, Dz. U. z 2005r. Nr 64, poz. 565, Nr 78, poz. 682, Nr 181, poz. 1524) odmówił cudzoziemce udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zobowiązał do opuszczenia terytorium RP. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, iż w aktach archiwalnych cudzoziemki znajduje się jej poprzedni paszport z wizą wjazdową do Polski ważną od dnia [...] .04.1999r. do dnia [...] .03.2000r., wydaną w W, a skasowaną w dniu [...] kwietnia 1999r. przez funkcjonariuszy Straży Granicznej na przejściu lotniczym w W. Organ wskazał ,iż jednocześnie we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie złożonym w dniu [...] lutego 2000r. cudzoziemka napisała, że przyjechała do Polski wraz z mężem w kwietniu 1999r. do pracy w spółce "A". Zaznaczył, iż datę powyższą jako datę wjazdu na terytorium Polski zainteresowana podała również w toku kolejnego postępowania o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w roku 2001. W związku z powyższym uznał, iż cudzoziemka nie spełnia warunku nieprzerwanego pobytu w Polsce co najmniej od dnia 01.01.1997r. Podkreślił, iż niespełnienie przez wnioskodawczynię warunków określonych w art. 18 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach stanowi obligatoryjną przesłankę odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzją z tego samego dnia nr [...] Wojewoda [...] odmówił udzielenia przedmiotowego zezwolenia małoletniej córce cudzoziemki argumentując, iż jej pobyt jest integralnie związany z pobytem matki. Pismami z dnia 15 września 2008 r. pełnomocnik cudzoziemki złożył odwołanie od powyższych decyzji Wojewody [...] wnosząc o ich zmianę w trybie art. 132 k.p.a oraz uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium RP i udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 18 ust 1 ustawy z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw. Alternatywnie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a w tym również o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium RP i udzielenie jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 18 ust 1 ustawy z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw. W uzasadnieniu odwołania wskazał, iż fakt przekraczania przez zainteresowaną granicy RP po 01.01.1997 roku nie świadczy o tym, że jej pobyt został przerwany w rozumieniu przepisów ustawy o cudzoziemcach. Cudzoziemka podniosła, iż zgłosiła świadków, którzy podczas przesłuchań potwierdzili, że opuściła granicę RP nielegalnie na początku 1999 roku, by powrócić już legalnie na podstawie wizy w kwietniu 1999 roku. We wnioskach składanych wcześniej, jak również w toku postępowań podawała datę ostatniego wjazdu do Polski. Zarzuciła, iż w zaskarżonej decyzji organ nie ustosunkował się do jej zeznań jak i zeznań świadków, co stanowi naruszenie art. 107 § 3 Kpa. Ponadto Wojewoda nie umożliwił jej wypowiedzenia się i złożenia dodatkowych wyjaśnień. Podkreśliła, iż nie poinformowano jej ani jej pełnomocników o istnieniu przesłanek do wydania decyzji odmownej. Zarzuciła, iż organ dopuścił się wielu błędów i zaniedbań, co narusza art. 8 kpa. Cudzoziemka wskazała, iż spełnia przesłanki określone w art. 18 ust 1 ustawy o z dnia 27 maja 2007 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach i niektórych innych ustaw. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, iż w celu stwierdzenia, czy cudzoziemka przebywa nieprzerwanie na terytorium Polski co najmniej od dnia 01.01.1997r. została przesłuchana sama wnioskodawczyni oraz zgłoszeni przez nią świadkowie. W dniu [...] .03.2008r. cudzoziemka przesłuchana do protokołu stwierdziła: "Przyjechałam do Polski w kwietniu 1996r. Najpierw przyleciałam do M z W. Byłam tam około 2 tygodni. Potem pojechałam na [... ] samochodem, aż do samej polskiej granicy.(...)Po przyjeździe do W mieszkałam na ul.[...] , mieszkałam tam do 1999r. Na początku 1999r. wróciłam do W na kilka miesięcy. W kwietniu 1999r. przyjechałam powrotem do Polski. Tym razem przyjechałam do Polskie legalnie, na wizie do pracy. Zamieszkałam na ul. [...] mieszkałam tam przez kilka miesięcy. Potem przeprowadziłam się do miejscowości B. Mieszkałam tam kilka miesięcy. Później wróciłam do W, gdzie zamieszkałam przy ul. [...] Mieszkałam tam do 2006r." W dniu 24.04.2008r. do protokołu został przesłuchany świadek - Pani PTT, która stwierdziła: " Z panią L znałyśmy się w W. W Polsce spotkałyśmy się ponownie w 1996r. przypadkiem na Stadionie. Było wtedy lato. Cały czas utrzymywałyśmy kontakt. Czasami odwiedzałam Ją w domu przy [...] j, potem na[...] . Przez pewien czas pani L mieszkała w B, potem na [...]w W.(...) Na początku 1999r. p. L wyjechała na krótko do W, żeby załatwić sprawy osobiste. Wróciła po kilku miesiącach. PTD w tym samym dniu zeznał: " Panią L poznałem na Stadionie. Na Stadionie pracowałem w latach 1995-1998. Poznaliśmy się w 1996r., przy okazji pracy. Pani L zajmowała się handlem. Potem ja wyprowadziłem się do B - dojeżdżałem tam raz w tygodniu. Miałem tam restauracje. Do W wróciłem w 2002 roku.(...)Wiem, że była krótko w W i chyba miała wtedy wizę - to był rok 1999 lub 2000. Miała problemy osobiste." Organ odwoławczy na podstawie w/w zeznań strony i świadków uznał okoliczność nieprzerwanego pobytu wnioskodawczym w Polsce co najmniej od dnia 01.01.1997r. za nieudowodnioną. W związku z powyższym Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdził, iż cudzoziemka nie spełnia przesłanki określonej w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw dotyczącej nieprzerwanego pobytu na terytorium Polski co najmniej od dnia 01.01.1997r. Zaznaczył, iż udokumentowany pobyt cudzoziemki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej datuje się od dnia [...] .04.1999r. Wskazał, iż oprócz zeznań świadków zainteresowana nie przedstawiła żadnego innego dowodu wskazującego na przekroczenie granicy w okresie wcześniejszym. Z uwagi na niespełnienie przez cudzoziemkę wymogu dotyczącego pobytu co najmniej od dnia 01.01.1997r. organ uznał za niezasadne badanie czy w przedmiotowej sprawie zachodzą pozostałe okoliczności określone w art. 18 ust. 1 w/w ustawy , gdyż nie miałoby to wpływu na rodzaj rozstrzygnięcia oraz prowadziłoby do bezzasadnego przedłużania postępowania. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] września 2008 r. argumentując, iż pobyt małoletniej NT L jest integralnie związany z pobytem matki. Osobnymi pismami z dnia [...] lutego 2009 r. L T T Q złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2008 r. oraz z dnia [...] grudnia 2008 r. wnosząc o ich uchylenie wraz z poprzedzającymi je decyzjami Wojewody M. Zaskarżonym decyzjom zarzuciła naruszenie : - przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 9 zd 2 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. i w związku z art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez dowolną i jednostronnie niekorzystną dla skarżącej interpretację zebranego w sprawie materiału dowodowego, bezprawne pominięcie i nie wzięcie pod uwagę ważnych dla wyjaśnienia prawdy materialnej dowodów i okoliczności, jak również rozpatrzenie sprawy bez uwzględnienia wszelkich istotnych jej elementów i wydanie orzeczenia naruszającego słuszny interes strony i oparcie się na przypuszczeniach. - art. 35 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wadliwą, wybiórczą interpretację stosowanych przepisów ustawy o cudzoziemcach, a także ogólnych zasad postępowania, zawartych w art.7,art. 8 oraz w art. 12 kpa. -..przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 79, 80 i 81 Kpa poprzez nie zawiadomienie skarżącej o miejscu i terminie przeprowadzeniu dowodu ze świadka, nie uwzględnieniu udziału strony w przeprowadzanym dowodzie oraz braku możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonego dowodu - naruszenie przepisów postępowania , a w szczególności art.. 75 § 1 kpa w zw. z art. 76 § 1 k.p.a. poprzez popełnienie błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, iż orzekające w sprawie organy nie ustosunkowały się do całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zaznaczyła, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy daje podstawę do uznania, iż zachodzą przesłanki do udzielenia jej zezwolenia na podstawie art. 18 ustawy z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw, a przyjęta przez Wojewodę [...] ocena stanu faktycznego sprawy narusza jej słuszny interes. Zaznaczyła, iż zaskarżona decyzja została wydana bez uwzględnienia wszystkich okoliczności sprawy. Na początku 1999 r. wyjechała do W aby załatwić sprawy osobiste. Zaś jej powrót do Polski nastąpił w dniu [...] kwietnia 1999 r. W związku z powyższym podkreśliła, iż jej nieobecność w Polsce to zaledwie okres około trzech miesięcy, co według definicji zawartej w ustawie o cudzoziemcach nie oznacza pobytu przerwanego. Cudzoziemka wskazała, iż występując w 2000 r. oraz 2001 roku do Wojewody [...] z wnioskami o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony podawała iż przebywa, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od kwietnia 1999 r. Podkreśliła, iż z powodu strachu nie mogła się przyznać, iż wcześniej przekraczała granicę państwa nielegalnie. Podkreśliła, iż zeznania jej oraz świadków wskazują kwiecień 1996 r. jako datę jej przyjazdu na terytorium Polski. Skarżąca podniosła, iż organ prowadzący postępowanie pominął dowody przemawiające na jej korzyść. Zaś rozstrzygnięcie organu opiera się na przypuszczeniach. Zaznaczyła, iż organ I instancji wydał decyzję z naruszeniem prawa strony do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. W aktach administracyjnych brak jest bowiem końcowego oświadczenia strony, której umożliwiono zapoznanie się z aktami oraz dowodu, że Wojewoda [...] pouczył ją o prawie wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Podkreśliła, iż nie była na bieżąco informowana o powodach przedłużania postępowania oraz przyczynach przewlekłego załatwiania sprawy. zaznaczając, iż decyzja Wojewody [...] została wydana po upływie 9 miesięcy od momentu złożenia wniosku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odnosząc się do treści skargi podniósł, iż w zaskarżonej decyzji omyłkowo wskazał, iż cudzoziemka we wnioskach o udzielenie zamieszkania w 2000 i 2001 roku podała datę 1996 r. jako początek swojego pobytu mimo że z treści wniosków wynika rok 1999. W związku z powyższym przyjął, iż pierwszy wjazd cudzoziemki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nastąpił w kwietniu 1999r. Ponadto podkreślił, iż strona w toku postępowania miał zapewnione prawo czynnego udziału o czym został pouczona. Zaznaczył ,iż skarżąca znając treść art. 10 kpa nie skorzystała ze swojego uprawnienia. Na rozprawie w dniu 9.10.2009 r. Sąd na zasadzie art. 111 p.p.s.a. połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skarg PTH oraz małoletniej T T Y N uznając, że pozostają one ze sobą w związku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Na wstępie należy wyjaśnić, iż stosownie do art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z powyższego przepisu wynika, iż sąd administracyjny może przeprowadzać dowody uzupełniające tylko z dokumentów, jeżeli ich brak uniemożliwia w pełni skontrolowanie zaskarżonego orzeczenia. Nie może zatem prowadzić pełnego postępowania dowodowego, w tym przesłuchiwać świadków. Sądy administracyjne oceniają bowiem sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu administracyjnego. W związku z powyższym wniosek skarżącej o przesłuchanie wskazanych w skardze świadków należało oddalić, co też Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę uczynił na rozprawie w dniu 7 października 2009 r. Sad zauważa, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 120 poz. 818) cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie co najmniej od dnia 1 stycznia 1997 r., którego pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny, wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca udzieli zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres 1 roku, o ile nie spowoduje to zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego, albo obciążenia dla budżetu państwa lub nie naruszy interesu Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli cudzoziemiec spełnia łącznie następujące warunki: 1) złoży wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy; 2) wskaże lokal mieszkalny, w którym zamierza przebywać i przedstawi tytuł prawny do jego zajmowania; 3) posiada przyrzeczenie wydania zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze zatrudnienia go lub powierzenia mu wykonywania innej pracy zarobkowej, lub pełnienia funkcji w zarządach osób prawnych prowadzących działalność gospodarczą, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane, lub posiada dochody lub mienie wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu w tym kosztów leczenia, bez potrzeby korzystania ze wsparcia materialnego ze środków pomocy społecznej przez okres 1 roku; 4) nie złożył wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 154 ustawy, o której mowa w art. 1 (tj. ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach). W świetle zebranego materiału dowodowego Sąd stwierdza, że uzasadnione jest stanowisko organów, iż zeznania świadków wskazanych przez skarżącą jako osoby zdolne do potwierdzenia jej pobytu w Polsce co najmniej od 1 stycznia 1997 r. nie są wiarygodne. Przesłuchiwane osoby przyznają bowiem, że ich znajomość ze skarżącą miała charakter przelotny. Wiarygodność zeznań świadków ma w niniejszej sprawie istotne znaczenie, gdyż z oświadczenia skarżącej. wynika, że nie posiada ona żadnych dokumentów potwierdzających jej pobyt na terenie Polski od 1996 r. Skarżąca za pośrednictwem swojego pełnomocnika była wzywana do dostarczenia takich dokumentów. Sąd podziela pogląd organu, iż twierdzenia cudzoziemki na temat okoliczności jej pobytu w Polsce od 1996r. są całkowicie niewiarygodne – stoją w sprzeczności zarówno z wpisami do paszportu jak i jej twierdzeniami w toku ubiegania się w 2000 r. i 2001 r. o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony. Do twierdzeń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji należy dodać jeszcze i to, że paszport którym cudzoziemka posługiwała się przy wjeździe do Polski w 1999 r. został wydany [...] .01.1999 r. w H. Ogólnikowe zeznania świadków nie mogą doprowadzić do podważenia faktów wynikających z dokumentów urzędowych. Cudzoziemka nie wyjaśnia w jaki sposób bez paszportu wjechała legalnie do[...] , następnie przekroczyła granicę z[..] , bo dopiero tę z Polską przekroczyła nielegalnie. Nie podaje też w jaki sposób bez paszportu wyjechała na początku 1999 r. do W. Jak wskazano powyżej skarżąca w toku postępowania zarówno przed organem I jak i II instancji reprezentowana była przez pełnomocnika, który uczestniczył w postępowaniu i zapoznawał się z aktami sprawy w tym z zebranym materiałem dowodowym – protokół z przeglądu akt z dnia [...] września 2008 r. (karta 50-51 akt administracyjnych). W związku z powyższym znał cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Jednak do protokołu przeglądu akt nie zgłosił żadnych uwag ani nie podał innych świadków mogących potwierdzić nieprzerwany pobyt cudzoziemki na terytorium RP od dnia 1 stycznia 1997 r. Natomiast organ II instancji w toku postępowania nie przeprowadzał ponownie czynności z udziałem świadków. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał zaskarżoną decyzję w oparciu o materiały zgromadzone w postępowaniu I-instancyjnym czyli oparł się na znanych stronie protokołach przesłuchania świadków i tym samym nie przeprowadził żadnych nowych dowodów nieznanych stronie, co do których strona nie mogła się wypowiedzieć. Tym samym nie można uznać za zasadny zarzut naruszenia prawa do czynnego udziału strony w postępowaniu. Szczegółowe i wnikliwe postępowanie dowodowe przeprowadzone przez Wojewodę [...] doprowadziło do stwierdzenia, podtrzymanego przez organ II instancji, iż cudzoziemka nie wykazała w sposób należyty iż spełnia przesłankę nieprzerwanego pobytu na terytorium Polski. Wobec nie budzącej wątpliwości treści art. 18 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw - organ prawidłowo wskazał, że w przypadku gdy wnioskodawca nie spełnia łącznie przesłanek z art. 18 ust. 1 ww. ustawy, odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jest obligatoryjna. W związku z tym wynikająca z art. 7 k.p.a. zasada, dotycząca słusznego interesu strony - doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie tej zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego, co bez wątpienia miałoby miejsce, gdyby wbrew treści art. 18 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw organ rozstrzygnął sprawę zgodnie z wnioskiem cudzoziemki. Za bezzasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. Skoro bowiem cudzoziemka nie spełniała jednej z przesłanek z art. 18 ust. 1 ww. ustawy, bezcelowe byłoby dalsze prowadzenie postępowania dowodowego, gdyż nie mogło ono w jakikolwiek sposób wpłynąć na treść rozstrzygnięcia. Jeszcze raz należy podkreślić, iż organ I instancji przeprowadził wszystkie wnioski dowodowe zgłoszone przez stronę, zaś strona o obowiązku zgłoszenia odpowiednich wniosków dowodowych była pouczona. Sąd nie widzi żadnych powodów, dla których to na organ ma być przerzucony obowiązek szukania dowodów na potwierdzenie istnienia podstaw do uwzględnienia wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie. Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę