II FSK 238/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka po rozpoznaniu w dniu 30 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku A. K. o stwierdzenie prawomocności orzeczenia w sprawie ze skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 26 listopada 2008 r., o sygn. akt I SA/Bd 565/08 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 30 czerwca 2008 r., nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia: oddalić wniosek. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 26 listopada 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 30 czerwca 2008 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy z dnia 31 marca 2008 r. ustalającą A. K. zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn, określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości oraz zasądził na rzecz skarżącego koszty postępowania. Podstawę uwzględnienia skargi stanowił art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Sąd uznał bowiem, że organy podatkowe naruszyły art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r.,Nr 8,poz. 60 ze zm.), nie wyjaśniły bowiem w stopniu wystarczającym dla potrzeb rozstrzygnięcia wszelkich okoliczności mających wpływ na wysokość podstawy opodatkowania (wartości nabytego spadku, w skład którego wchodził m.in. zakład usługowy). Nakazał zatem zweryfikowanie wartości zakładu, w szczególności ustalenie, jakie składniki (maszyny) wchodziły w skład spadku po K. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił natomiast zarzutów skargi dotyczących przedawnienia zobowiązania podatkowego. Od wyroku tego podatnik wniósł w dniu 15 stycznia 2009 r. skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok "w części dotyczącej ustalenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego i zarzucając Sądowi naruszenie art. 6 pkt 1 i 4 oraz art. 4.1. ust. 10 i 4.3 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn. Wniósł w związku z tym o zmianę orzeczenia w oznaczonym wyżej zakresie. Środek odwoławczy nie został jeszcze rozpoznany. W dniu 9 lipca 2009 r. skarżący wniósł o stwierdzenie prawomocności wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w części nie objętej skargą kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 169 p.p.s.a. prawomocność orzeczenia stwierdza na wniosek strony oraz w przypadku, o którym mowa w art. 286 § 1 , wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym, a dopóki akta sprawy znajdują się w Naczelnym Sądzie Administracyjnym- ten Sąd. Orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje od niego środek odwoławczy ( art. 168 § 1 p.p.s.a.). Jeżeli zaskarżono tylko część orzeczenia, staje się ono prawomocne w części pozostałej z upływem terminu do zaskarżenia , chyba że Naczelny Sąd Administracyjny może z urzędu rozpoznać sprawę także w tej części ( art. 168 § 3 p.p.s.a.). Zaskarżony wyrok został doręczony skarżącemu w dniu 16 grudnia 2008 r. Termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął zatem w dniu 15 stycznia 2009 r. Strona skarżąca przed upływem tego terminu wniosła środek odwoławczy. Zaskarżyła wprawdzie wyrok tylko w części , dotyczącej niestwierdzenia przez Sąd I instancji naruszenia prawa materialnego, jednakże Naczelny Sąd Administracyjny może z urzędu , w przypadku wystąpienia przyczyn, wskazanych w art. 183 § 2 p.p.s.a. , rozpoznać sprawę także w części niezaskarżonej. W tym zakresie ma bowiem prawo działać z urzędu, wykraczając poza granice skargi kasacyjnej ( art. 183 § 1 p.p.s.a.). Stwierdzenie prawomocności wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w części przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej byłoby zatem przedwczesne i niedopuszczalne w świetle art. 168 § 3 p.p.s.a. Z tych względów wniosek skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie.