III FSK 873/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. A. na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 224/21 w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. A. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 16 listopada 2020 r. nr 1401-IEW3.4123.39.2020.7.KN w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich postanawia oddalić wniosek. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 stycznia 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 224/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA") oddalił skargę R. A. (dalej: "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich. Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl). Skarżący wywiódł od powyższego wyroku WSA skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze kasacyjnej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniósł, że wykonanie decyzji spowoduje prowadzenie wobec Skarżącego uciążliwej procedury egzekucyjnej, co spowoduje powstanie nieodwracalnych szkód w majątku Skarżącego. Decyzja ta obliguje Skarżącego do uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa kwoty ponad 14.000.000,00 PLN. Skarżący podniósł, że nie dysponuje taką kwotą. W ocenie Skarżącego wstrzymanie wykonania decyzji jest zasadne z uwagi na szereg wątpliwości, które zachodzą w sprawie i które w opinii Skarżącego powinny być rozważone na nowo w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Dlatego decyzja nie powinna podlegać wykonaniu ponieważ będzie to działanie represyjne, stosowane przed prawomocnym zakończeniem sporu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Ustawodawca w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), uzależnił prawo sądu do wstrzymania wykonania decyzji od spełnienia jednej z wymienionych w tym przepisie pozytywnych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustawodawca nie unormował, w jaki sposób Skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, powinien wykazać istnienie okoliczności, uzasadniających spełnienie choć jednej z tych przesłanek. Procedura postępowania przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości przeprowadzenia postępowania dowodowego, za wyjątkiem uzupełniającego, wykorzystywanego jedynie pomocniczo, dowodu z dokumentu w trybie i na zasadach przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a. Z tej przyczyny, stosując wykładnię funkcjonalną uznać należy, że wykazanie istnienia faktów uzasadniających twierdzenie o spełnieniu warunków przyznania ochrony tymczasowej, poprzez wstrzymanie wykonania decyzji w toku postępowania przed sądem administracyjnym powinno odbywać się poprzez ich uprawdopodobnienie, które zezwala na przyjęcie za wiarygodne istnienia faktów, z którymi określony przepis wiąże skutki prawne, na podstawie oświadczenia strony, złożonego we wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r. sygn. akt II FZ 489/06). Uprawdopodobnienie, jak zgodnie przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie (por. postanowienie NSA z dnia 20 lutego 2012 r. sygn. akt II FZ 145/12; postanowienie NSA z dnia 24 listopada 2011 r. sygn. akt II FZ 711/11). Uprawdopodobnienie stosowane jest w postępowaniu sądowym w rozstrzyganiu kwestii ubocznych (wpadkowych), do których należy między innymi rozstrzyganie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Sąd orzeka wówczas na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. i wskazanych w tym przepisie przesłanek, do których wykazania zobowiązany jest wnioskujący. Dlatego Skarżący, zobowiązany jest do wykazania, że wykonanie decyzji grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skarżący nie wykazał, że w sprawie zaistniało ryzyko wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Swoje stanowisko uzasadnił okolicznościami przedmiotowej sprawy, które dotyczą jej merytorycznego rozpatrywania w związku z wniesioną skargą kasacyjną. Obowiązkiem Skarżącego było przedstawienie konkretnych okoliczności, które mogą wystąpić w następstwie wykonania zaskarżonej decyzji, a także poparcie ich stosownymi dokumentami. Skarżący nie wywiązał się z powyższego obowiązku. Skarżący w wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, podważył zasadność jej wydania oraz dolegliwość materialną, którą spowoduje wobec Skarżącego jej wykonanie. Argumenty te nie przemawiają za tym, aby zastosować wyjątkowo instytucję z art. 61 § 3 p.p.s.a. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wstrzymanie wykonania decyzji nie jest zasadne z powodu braku przesłanek, świadczących o zagrożeniu Skarżącego znaczną szkodą lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Dodatkowo stwierdzić należy, że na obecnym etapie postępowania Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga tylko zagadnienie incydentalne, nie wypowiadając się w zakresie głównej sprawy merytorycznej, w przedmiocie której orzekał będzie w związku z wniesioną skargą kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.