II FSK 1646/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Krzymień, Sędziowie NSA Grzegorz Borkowski (sprawozdawca), Włodzimierz Kubiak, Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 31 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P.[...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 maja 2007 r. sygn. akt I SA/Gl 1162/06 w sprawie ze skargi P.[...] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 28 kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE I. Stan sprawy przedstawiał się następująco: 1. Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K., po rozpoznaniu zażalenia P. na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia 25 października 2005 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w toku postępowania egzekucyjnego, prowadzonego przeciwko G., dokonano w P. zajęć wierzytelności pieniężnych przysługujących temu pierwszemu podmiotowi z tytułu udostępniania praw medialnych C. Wobec zbiegu wszczętej przeciwko G. egzekucji administracyjnej i sądowej, do wierzytelności z tytułu udostępnienia praw medialnych C., postanowieniem z dnia 7 listopada 2001 r. Sąd Rejonowy w K. wyznaczył organ egzekucyjny – Pierwszy Urząd Skarbowy w K. do dalszego prowadzenia obu egzekucji. 2. W wyniku przeprowadzonej kontroli wykazano, że w okresie od dnia 29 lipca 2004 r. do dnia przeprowadzania kontroli, P. nie przekazywał Naczelnikowi Pierwszego Urzędu Skarbowego kwot na poczet realizacji kontrolowanych zajęć. P., jako dłużnik, przekazywał zajęte wierzytelności z tytułu udostępnienia praw medialnych C., bez zgody organu egzekucyjnego, bezpośrednio zobowiązanemu klubowi. W dniu 23 października 2005 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. wydał postanowienie, którym określił P. wysokość uznanej, a nieprzekazanej organowi egzekucyjnemu kwoty. 3. Na powyższe postanowienie P. złożył zażalenie, w którym zarzucił błędne uznanie, że P. był dłużnikiem zajętych wierzytelności, nieuwzględnienie okoliczności, że P. dysponuje należnościami pochodzącymi z kontraktu medialnego za zgodą zainteresowanego Klubu, co zdaniem Związku nie pozwala go traktować, jako podmiotu zobowiązanego do realizacji przedmiotowych należności, nieuwzględnienia faktu, ze G. przekazywał na rzecz Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. należności w ramach postępowania restrukturyzacyjnego i układowego, pominięcie faktu, że P. działa jako podmiot odpowiedzialny za zachowanie nienaruszalności współzawodnictwa sportowego i realizację systemu licencyjnego, wadliwe przyjęcie, że P. uznawał przedmiotowe wierzytelności, nieuwzględnienie okoliczności, że w ostatnich miesiącach P. przekazał na rzecz organu egzekucyjnego kwotę 740.000 zł. 4. Wymienionym na wstępie postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że na skutek wezwania wystosowanego przez organ pierwszej instancji P. potwierdził otrzymanie informacji o dokonanych zajęciach, fakt istnienia zajętych wierzytelności oraz wskazał, że sposób realizacji wspomnianych zajęć przygotowany zostanie przez komórki wewnątrzzwiązkowe. Organ uznał zatem, że P. w żaden sposób nie sprzeciwiał się otrzymanym zajęciom, a nawet zobowiązał się do ich realizacji w miarę posiadanych środków. Obowiązkiem dłużnika zajętej wierzytelności – P. – było przekazywanie zajętych wierzytelności organowi egzekucyjnemu. 5. W skardze do Sądu P. wniósł o uchylenie postanowienia organu pierwszej i drugiej instancji oraz o umorzenie postępowania toczącego się w tej sprawie. Zarzucono naruszenie prawa polegające na nieuwzględnieniu okoliczności, iż zgodnie z art. 14 Statutu Związku, P. jest wyłącznym właścicielem wszelkich praw majątkowych i niemajątkowych do przeprowadzanych przez P. rozgrywek piłkarskich oraz na pominięciu faktu, iż P. nie był w przeszłości i nie jest obecnie dłużnikiem zobowiązanego - klubu, gdyż P. nie jest związany z tym podmiotem żadną umową. 6. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie, przywołując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 7. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za nieuzasadnioną i na podstawie art. 151 ppsa oddalił ją. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że większość argumentów zawartych w skardze odnosiła się do kwestii niezwiązanych bezpośrednio z przedmiotem sporu. W niniejszej sprawie doszło do zbiegu egzekucji administracyjnej i sądowej do wierzytelności z tytułu udostępnienia praw medialnych, a właściwy miejscowo sąd rejonowy wyznaczył administracyjny organ egzekucyjny do łącznego dalszego prowadzenia obu egzekucji wobec zobowiązanego klubu. Poza granice sprawy wykracza okoliczność, że egzekwowane na rzecz wierzycieli obowiązki istniały i były wymagalne oraz że zostały określone lub ustalone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi. Z akt sprawy wynika niezbicie, iż Komornik Sądowy Rewiru VIII w K. oraz Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. dokonali zajęć wierzytelności G. u dłużnika zajętej wierzytelności, tj. P. na łączną kwotę 208.744,12 zł które, ten ostatni organ przejął do łącznego prowadzenia. Przekazanie do łącznego prowadzenia obu egzekucji w trybie administracyjnym zawierało obowiązek kontynuowania i podejmowania innych czynności i działań zmierzających do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Niniejsze postępowanie egzekucyjne dotyczyło należności pieniężnych, a więc organ prowadzący egzekucję mógł stosować środki opisane w art. 1 a pkt 12 a cytowanej ustawy. Tym niemniej przedmiotem kontroli przeprowadzonej u dłużnika zajętej wierzytelności była zarówno realizacja zajęć dokonanych przez organ egzekucji administracyjnych, jak i zajęć dokonanych przez sądowy organ egzekucyjny, ponieważ w związku z zaistniałym zbiegiem tych egzekucji do wierzytelności z tytułu udostępnienia praw medialnych, a to wobec wyznaczenia administracyjnego organu egzekucyjnego do dalszego prowadzenia obu egzekucji. Nie można więc uznać, że w tym przypadku organ nadzoru wydając zaskarżone postanowienie działał niezgodnie z prawem czy nietrafnie interpretował postanowienie Sądu w sprawie łącznego prowadzenia egzekucji. Sąd wskazał, że przepis art. 1a pkt. 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w sposób precyzyjny definiuje, jak należy rozumieć pojęcie dłużnika zajętej wierzytelności. W związku z tym uznano, iż wymogi te spełnione są w odniesieniu do P. z siedzibą w W., który to podmiot, dopiero na etapie zażalenia na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia 25 października 2005 r. kwestionował przyznanie mu takiego statusu. Tymczasem użyta w przywołanym przepisie klauzula generalna "inne podmioty realizujące, na wezwanie organu egzekucyjnego, zajęcie wierzytelności lub innego prawa majątkowego zobowiązanego" pozwala na zakwalifikowanie go do tej kategorii. Zatem P. mógł zostać uznany za dłużnika zajętej wierzytelności, skoro do zajęć faktycznie doszło. 8. Skargą kasacyjną P. zaskarżył powyższy wyrok w całości i wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: - naruszenie prawa materialnego - poprzez błędną wykładnię art. 1 a pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez przyjęcie, iż P. jest w rozumieniu wskazanej ustawy dłużnikiem zajętej wierzytelności, - naruszenie prawa materialnego - art. 6, 8 i 9 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 roku o kulturze fizycznej w związku z art. 6 i 7 ustawy o sporcie kwalifikowanym poprzez błędną ich wykładnię i pominięcie faktu, iż klub sportowy jako jednostka organizacyjna będąca członkiem związku sportowego jest z nim związana stosunkiem podległości. Związek sportowy ma charakter władczo-nadzorczy względem klubu sportowego, w szczególności poprzez fakt udzielania i wydawania klubowi licencji na grę w rozgrywkach, a w związku z tym nie może być uznany za dłużnika zajętej wierzytelności, - naruszenie przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. przepisów postępowania poprzez naruszenie zasady wyrażonej w art. 10 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uniemożliwienie stronie wzięcia czynnego udziału w postępowaniu i zapoznania się z całością zgromadzonego materiału dowodowego i wyrażenia wszystkich zarzutów w sprawie, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności w kontekście, iż Związek nie był przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. informowany na bieżąco o sposobie rozliczania kwot, które P. dobrowolnie na konto w/w organu egzekucyjnego przekazywał, na poczet dokonanych zajęć wierzytelności. II. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest oczywiście bezzasadna. 1. Do art. 1 a pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji sąd pierwszej instancji odniósł się na stronie 9 uzasadnienia wyroku, przytaczając treść tego przepisu, który "... w sposób precyzyjny definiuje, jak należy rozumieć pojęcie dłużnika zajętej wierzytelności". Następnie stwierdził, że użyta w przywołanym przepisie klauzula generalna (... inne podmioty realizujące ... zajęcie wierzytelności...) pozwala na zakwalifikowanie P. do tej kategorii (dłużników). W tym ostatnim stwierdzeniu nie ma elementu wykładni (tj. wyjaśnienia treści) normy prawnej. Daje ono natomiast wyraz ocenie Sądu, co do zastosowania tej normy przez organ egzekucyjny w stosunku do skarżącego. Okoliczność czy P. był – czy też nie – dłużnikiem, o którym mowa w art. 1 a pkt 3 cytowanej ustawy, to element stanu faktycznego sprawy, a nie właściwego rozumienia przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie już wyjaśniał (por. wyrok z 14 października 2004 r., FSK 568/04, ONSA 2005, nr 4, poz. 67), że wadliwie (w ocenie skarżącego) ustalonych okoliczności faktycznych nie można w skardze kasacyjnej zwalczać zarzutami naruszenia prawa materialnego. Tak sformułowany – i uzasadniony – zarzut nie daje możliwości kontroli wyroku, co do trafności ustalenia, że P. był dłużnikiem zajętej wierzytelności. 2. Zupełnie niezrozumiały dla Sądu jest zarzut naruszenia – i to przez błędną wykładnię – przepisów ustawy o kulturze fizycznej i o sporcie kwalifikowanym. Przepisów tych sąd pierwszej instancji nie wymienił nawet w uzasadnieniu wyroku, a więc ich nie rozważał. Jak mógł w tej sytuacji błędnie odczytać ich treść, tego skarżący nie wyjaśnił. 3. Zarzut naruszenia art. 10 kpa przez Naczelnika Urzędu Skarbowego powinien się znaleźć w zażaleniu na postanowienie wydane przez ten organ. Jest on nieporozumieniem w skardze kasacyjnej, która przysługuje od orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie (art. 173 § 1 ppsa). Aby skarga kasacyjna odniosła skutek należy wykazać, w granicach wskazanych w art. 174 ppsa, błędy (materialnoprawne lub procesowe), które popełnił Sąd przy kontroli legalności zaskarżonego aktu. Ten środek zaskarżenia nie pozwala na ponowną ocenę decyzji lub postanowienia przez sąd II instancji. Brak jakiegokolwiek odniesienia do przepisów regulujących zasady sądowej kontroli aktów administracyjnych sprawił, że merytoryczna kontrola zaskarżonego wyroku była niemożliwa. Z wyżej wskazanych przyczyn należało na podstawie art. 184 ppsa orzec jak w sentencji.