II OSK 1161/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia WSA del. Jerzy Siegień (spr.) Protokolant: Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 24 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 3 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Rz 1222/10 w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbudowę i przebudowę oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2011 r. sprawy o sygn. akt II SA/Rz 1222/10 oddalił skargę J.G. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] października 2010 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę i przebudowę. Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Wojewoda Podkarpacki, decyzją z dnia [...] października 2010 r., po rozpatrzeniu odwołania J.G. od decyzji Starosty Rzeszowskiego z dnia [...] maja 2010 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A.Ś. pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wewnętrznymi instalacjami (bez gazowej), na działce nr A w Świlczy, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał, że wniosek inwestora dotyczył rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego o zadaszony taras oraz jego przebudowy, polegającej na wykonaniu klatki schodowej, ścian działowych na strychu oraz nowej więźby dachowej. Zakres ingerencji organów administracji architektoniczno-budowlanej przy rozpatrywaniu spraw o wydanie pozwolenia na budowę został określony w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, z późn. zm.), w którym w sposób enumeratywny wskazano, co podlega sprawdzeniu przez organy przed wydaniem rozstrzygnięcia. W przypadku spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego organ nie może odmówić udzielenia pozwolenia na budowę. W rozpatrywanej sprawie brak było podstaw do nieuwzględnienia wniosku inwestora. Inwestor dołączył do wniosku wszystkie wymagane dokumenty, w tym oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz ostateczną decyzję ustalającą warunki zabudowy (decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] listopada 2007 r.). Załączony do wniosku projekt architektoniczno-budowlany był kompletny i spełniał wymagania określone w decyzji ustalającej warunki zabudowy. Został sporządzony przez uprawnioną osobę oraz posiada wymagane opinie i uzgodnienia. Rozbudowę budynku polegającą na dobudowie (od strony północno- wschodniej) zadaszonego tarasu o wysokości 3,83 m zaplanowano w odległości 6 m od granicy działki odwołującej się. Lokalizacja ta spełnia zatem warunki określone w § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.). Wbrew twierdzeniom odwołującej się, organ nie stwierdził aby roboty budowlane objęte pozwoleniem na budowę były wykonane przed wydaniem decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, czego dowodzą oględziny przeprowadzone przez organ w dniu 8 października 2010 r. Z powyższą decyzją nie zgodziła się J.G. składając na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który nie stwierdził jednak wad i uchybień w zaskarżonej decyzji, co przesądziło o oddaleniu skargi. Materiał dowodowy zgromadzony przez organ w rozpatrywanej sprawie w ocenie Sądu wskazuje, że inwestor spełnił wszelkie wymogi określone w przepisach ustawy - Prawo budowlane oraz przepisach wykonawczych. Do wniosku o wydanie pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wewnętrznymi instalacjami (z wyłączeniem gazowej), mieszczącego się w Świlczy na działce nr ewid. A, dołączył wymagany projekt architektoniczno-budowlany, kompletny pod względem treści oraz formy i sporządzony przez osobę posiadającą stosowne kwalifikacje w dziedzinie budownictwa. Założenia projektu, obrazujące sposób realizacji inwestycji, są zgodne z wymaganiami określonymi w ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy terenu. Do projektu inwestor dołączył komplet opinii i uzgodnień, a do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę również wymagane oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, sporządzone na urzędowym formularzu, zgodnie z przyjętym wzorem. Kwestionowana przez skarżącą lokalizacja inwestycji spełnia również wymogi ulokowania przestrzennego. Sąd podzielił pogląd organu, że spełnione zostały w tym zakresie wymagania określone w § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zwłaszcza dotyczące odległości planowanej dobudowy tarasu od granicy z działką skarżącej nr B, która wynosi 6m. Sąd podkreślił, że podnoszona przez skarżącą kwestia sporu granicznego, dopóki nie zostanie ostatecznie rozstrzygnięta, a ewentualne nowe granice uwidocznione na mapach przyjętych do zasobu geodezyjnego i kartograficznego, nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia organów, które przy wydawaniu decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę opierają się na aktualnych dokumentach znajdujących się w tym zasobie. Podobnie nie ma wpływu na treść decyzji o pozwoleniu na budowę eksponowany przez skarżącą brak jej zgody wobec zamiaru realizacji inwestycji objętej wnioskiem inwestora, skoro spełnił on wszelkie wymagania określone przepisami prawa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła J.G. zarzucając: 1) naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 3 § 1, art. 141 § 4 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., przez oparcie wyroku wyłącznie na orzeczeniach organów administracyjnych, - art. 3 § 1, art. 141 § 4 i art. 134 § 1 P.p.s.a. przez pobieżną analizę i nieodniesienie się do wszystkich zarzutów w sposób wyczerpujący, podniesionych przez stronę skarżącą w skardze, w szczególności do zarzutu o wątpliwościach co do rzeczywistego przebiegu granicy pomiędzy działką skarżącej a działką A.Ś., 2) przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie § 12 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w związku z art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287, z późn. zm.) poprzez przyjęcie, że zostały spełnione wymagania co odległości inwestycji od granicy skarżącej, w sytuacji gdy zgłaszała ona zastrzeżenia co do rzeczywistego przebiegu granicy, a organy administracji powinny w takiej sytuacji z urzędu przeprowadzić postępowania rozgraniczeniowego ze względu na interes społeczny, wobec istniejących znacznych rozbieżności co do położenia granicy nieruchomości inwestora względem nieruchomości skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu natomiast bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., a zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Z uwagi na sposób sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej punktem wyjścia należy uczynić przepisy prawa materialnego będące podstawą orzekania przez organy administracji, gdyż zarzuty naruszenia przepisów postępowania są w istocie efektem wskazania na naruszenie prawa materialnego. Nie może odnieść skutku zarzut naruszenia § 12 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zauważyć należy przede wszystkim, że § 12 ust. 1 powołanego rozporządzenia nie zawiera pkt 5. W rozpoznawanej sprawie miał natomiast zastosowanie w § 12 ust. 5 pkt 1 tego rozporządzenia. Zawarte jednak w tym przepisie wymogi, a zwłaszcza odległości planowanej dobudowy tarasu od granicy z działką skarżącej nr B zostały zachowane, bowiem odległość ta w rozpatrywanej sprawie wynosi 6 m. Nie sposób zgodzić się także ze skarżącą, że organy powinny z urzędu przeprowadzić postępowania rozgraniczeniowe ze względu na interes społeczny, wobec istniejących znacznych rozbieżności co do położenia granicy nieruchomości inwestora względem nieruchomości skarżącej. Powołany w skardze art. 30 Prawa geodezyjnego i kartograficznego nie mógł być zastosowany w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, prowadzonym przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Zgodnie bowiem z ust. 1 tego artykułu rozgraniczenie nieruchomości z urzędu lub na wniosek strony przeprowadza inny organ, tj. wójt (burmistrz, prezydent miasta). Ponadto postępowanie o rozgraniczenie nieruchomości przeprowadza się z urzędu przy scalaniu gruntów, a także jeżeli brak jest wniosku strony, a potrzeby gospodarki narodowej lub interes społeczny uzasadniają przeprowadzenie rozgraniczenia. W skardze kasacyjnej brak jest wyjaśnienia w czym skarżąca upatruje w rozpatrywanej kwestii uzasadnienia do przeprowadzenia rozgraniczenia przedmiotowych nieruchomości ze względu na powołany interes społeczny. Nie może odnieść skutku także zarzut naruszenia art. 3 § 1, art. 141 § 4 i art. 134 § 1 P.p.s.a. Wbrew stwierdzeniu w skardze kasacyjnej sąd pierwszej instancji odniósł się do kwestii rozgraniczenia nieruchomości zasadnie podkreślając, że podnoszona przez skarżącą kwestia sporu granicznego, dopóki nie zostanie ostatecznie rozstrzygnięta, a ewentualne nowe granice uwidocznione na mapach przyjętych do zasobu geodezyjnego i kartograficznego, nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia organów, które przy wydawaniu decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę opierają się na aktualnych dokumentach znajdujących się w tym zasobie. Zaskarżony wyrok odpowiada zatem prawu, a przedstawiona w uzasadnieniu argumentacja spełnia wymogi art. 141 § 4 P.p.s.a., a w szczególności w sposób wyczerpujący wyjaśnia stan sprawy oraz podstawę podjętego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.