VII SA/Wa 1184/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. S. oraz J. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić Z. M. dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze uczestnik postępowania UZASADNIENIE Stosownie do art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności. Zgodnie z dyspozycją art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Wskazać należy, że pojęcie strony jakim się posługuje art. 28 kpa oraz pozostałe przepisy kodeksu może być wyprowadzone tylko z administracyjnego prawa materialnego, to jest z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku prawnego. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza ustalenia przepisu prawa powszechnie obowiązującego na podstawie którego można żądać skutecznie czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 1998 r., IV SA 2164/97). O tym więc, czy jest się stroną danego postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego nie decyduje sama wola, czy subiektywne przekonanie danego podmiotu, ale okoliczność czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danej osoby, jako "interes prawny". Podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma więc przymiotu strony w świetle art. 28 k.p.a. i nie jest legitymowany do kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. W niniejszej sprawie należy zwrócić uwagę na okoliczność, iż zaskarżone rozstrzygnięcie nie dotyczy decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę płyty obornikowej, zbiornika na płynne odchody zwierzęce oraz silosu na kiszonkę wraz z zewnętrzną instalacją kanalizacyjną i linią kablową, lecz ma wyłącznie charakter formalnoprawny i odnosi się do orzeczenia wydanego wskutek wniosku B. P., J. S., J. P., J. S., W. B., A. M., J. D., D. J., A. C., M. K., D. S., W. S., J. D. oraz E. J. o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę w/w inwestycji. W niniejszym postępowaniu sądowym badana jest jedynie zasadność podjętego rozstrzygnięcia odmawiającego wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, a więc legitymacja prawna osób występujących z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji. Przedmiotowa sprawa nie dotyczy legalności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Gdyby niniejsza sprawa dotyczyła badania legalności decyzji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, zasadne byłoby rozważenie interesu prawnego Z. M. do występowania w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. Wnioskujący o dopuszczenie do udziału w obecnie toczącej się sprawie, może mieć jedynie interes faktyczny, może być bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności. W związku z powyższym na postawie art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji postanowienia.