II OZ 1001/11

SENTENCJA Dnia 21 października 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 21 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2011 r., sygn. akt IV SAB/Wa 104/11 o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi B. K. na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w sprawie rozpoznania wniosku postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 września 2011 r., sygn. akt IV SAB/Wa 104/11, odmówił B. K. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej "p.p.s.a.") prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, iż skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 2.). Sąd podniósł dalej, że w przedmiotowej sprawie skarżąca żąda od Prezydenta m.st. Warszawy podjęcia czynności tj. umieszczenia działki skarżącej w planie miejscowym. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz. 717) ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Prezydent m.st. Warszawy nie jest organem uprawnionym do samodzielnego podejmowania decyzji w sprawie umiejscowienia działek w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Cały proces uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego reguluje w/w ustawa. Zgodnie z art. 14 ust. 1 cyt. ustawy w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Integralną częścią uchwały jest załącznik graficzny przedstawiający granice obszaru objętego projektem planu. Następnie wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem (art. 15 ust. 1). Wskazana kolejność procedury planistycznej wskazuje, że prezydent jest niejako organem wykonawczym i wiąże go treść uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie może on samodzielnie zmieniać przyjętych przez radę granic obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Również poza kontrolą Sądu pozostaje bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy polegająca na nieudzielaniu Marszałkowi Województwa odpowiedzi na pytanie, czy podtrzymuje wniosek zawarty w piśmie z dnia 26 października 2010 r., Do odpowiedzi na to pismo Prezydent nie był zobowiązany przez żaden przepis prawa. Nie występował bowiem w tym postępowaniu jako organ. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości i uwzględnienie wniosku. W uzasadnieniu wskazała, że nie mając wymaganej wiedzy prawniczej nie ma też świadomości konsekwencji prawnych spowodowanych uprawomocnieniem się zaskarżonego postanowienia dla przedmiotowego postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 243 § 1 pkt 1 zd. 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednakże, zgodnie z art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności je skargi. W przedmiotowej sprawie skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy polegającą na: - nieudzielaniu Marszałkowi Województwa odpowiedzi na pytanie, czy podtrzymuje wniosek zawarty w piśmie z dnia 15 listopada 1999 r. - niezałatwieniu wniosku skarżącej o umieszczenie jej działki w planie miejscowym. Trafnie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji podniósł w zaskarżonym postanowieniu, że żaden przepis prawa nie zobowiązywał Prezydenta m.st. Warszawy do podjęcia czynności wskazanych przez skarżącą, co z kolei uzasadniało wniosek o bezzasadności wniesionej skargi. Analiza skargi i załączonych do niej dokumentów wskazuje, że zarzucana przez skarżącą bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy dotyczy wniosków, które związane są z procedurą planistyczną, a w szczególności zmianą przeznaczenia określonych gruntów leśnych na cele nieleśne. Z akt sprawy, a zwłaszcza dokumentów przedłożonych przez skarżącą nie wynika, aby zarzucana bezczynność miała związek ze sprawą administracyjną w której organ miałby obowiązek wydać decyzję, postanowienie, akt, bądź podjąć czynności określone w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. W piśmiennictwie i orzecznictwie przyjmuje się, że oczywista bezzasadność skargi zachodzi przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a., a więc między innymi gdy odnosi się do aktów lub czynności (bezczynności) nieobjętych zakresem kognicji sądów administracyjnych. Należało przyjąć, że taki właśnie przypadek występuje w niniejszej sprawie. Jednocześnie trzeba zastrzec, że ocena o bezzasadności skargi, wyrażona w postanowieniu o odmowie przyznania prawa pomocy nie rzutuje na rozpoznanie sprawy, gdyż dokonywana jest wyłącznie na potrzeby postępowania w przedmiocie prawa pomocy. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.