III OSK 1643/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 2233/18 w sprawie ze skargi Zarządu [...] Województwa [...] na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek Zarządu [...] Województwa [...] o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 2233/18 w sprawie ze skargi Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Województwa [...] na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2018 r., nr 18-IP/DBI/2018 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził zwrot kosztów postępowania. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Zarząd Wojewódzki Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Województwa [...] (dalej jako: Zarząd), w dniu 11 maja 2017 r. skierował do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wniosek o udostępnienie następujących informacji: 1. Wykazu wizyt (wskazanie miejscowości) Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Sekretarza Stanu w MSWiA J. Z. w jednostkach Policji, Państwowej Straży Pożarnej oraz Straży Granicznej w rozbiciu na poszczególne województwa od momentu objęcia przez nich funkcji. 2. Wysokość kosztów jakie poniósł budżet Państwa na organizację wizyt osób, o których mowa w pkt 1. Powyższy wniosek został ponowiony w dniu 9 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 16 maja 2018 r. sygn. akt II SAB 453/17 zobowiązał Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do rozpatrzenia wniosku Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Województwa [...] z dnia 9 sierpnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej i zobowiązał Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do rozpatrzenia wniosku strony skarżącej Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów Województwa [...] z dnia 9 sierpnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 z późn. zm.; zwanej dalej: "u.d.i.p."), a także art. 104 § 1 i art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, ze zm.; zwanej dalej: "k.p.a.") w dniu 16 października 2018 r. wydał decyzję nr 18–IP/DBI/2018, którą odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie określonym we wniosku z dnia 9 sierpnia 2017 r. W decyzji wskazano, że pismem z dnia 30 sierpnia 2018 r. wezwano wnioskodawcę do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, gdyż organ nie dysponuje gotowym wykazem wizyt Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Sekretarza Stanu w MSWiA J. Z., a jego przygotowanie wymagałoby szczególnych działań organizacyjnych, nakładów środków i zaangażowania znacznej liczby pracowników urzędu w celu dokonania analizy dokumentacji, w tym także znajdującej się w zasobach archiwalnych. W odpowiedzi na wezwanie, wnioskodawca podał, że reprezentuje interesy 8 tysięcy funkcjonariuszy, a uzyskane informacje mogą stanowić dla organizacji związkowej materiał do oceny racjonalności wydatkowania środków budżetowych w kontekście innych potrzeb finansowych służb mundurowych związanych z ich funkcjonowaniem. W konsekwencji zdaniem organu wnioskodawca nie wykazał szczególnego interesu publicznego i z tego względu żądana informacja publiczna nie mogła zostać udostępniona. Zarząd Wojewódzki Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Województwa [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2018 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku stwierdził, że wniesiona skarga jest zasadna. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że żądane przez stronę skarżącą informacje, są informacjami publicznymi w rozumieniu art. 1 i art. 4 u.d.i.p. Sporne natomiast jest czy informacje o których udostępnienie ubiega się strona skarżąca - jak twierdzi organ - stanowią tzw. informacje publiczne przetworzone. Jeśli bowiem są to informacje przetworzone, to jak wskazuje organ - strona skarżąca winna wykazać przesłankę z art. 3 ust. 1 u.d.i.p., warunkującą uzyskanie takiej informacji. Zgodnie z ww. przepisem prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że informacją przetworzoną jest informacja publiczna opracowana przez podmiot obowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, czyli innymi słowy informacja, która zostanie przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów. Informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na którą składa się pewna suma tzw. informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Powyższe zabiegi czynią takie informacje proste informacją przetworzoną, której udzielenie jest skorelowane z potrzebą istnienia przesłanki interesu publicznego. W ocenie Sądu I instancji w niniejszej sprawie organ w wystarczająco w swoich decyzjach wykazał, że żądane informacje stanowią informację publiczną przetworzoną. Organ wyjaśnił przy tym, że w zakresie wnioskowanych informacji nie dysponuje gotową informacją oraz, że jej wytworzenie wymaga podjęcia czasochłonnych działań o charakterze intelektualnym, połączonych z zaangażowaniem pracowników MSWiA. Sąd I instancji zauważył jednak, że z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika jednoznacznie, iż wnioskodawca nie musi wykazywać powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wnioskodawca występujący o udostępnienie informacji publicznej nie musi wiedzieć na etapie składania wniosku, że żądana przez niego informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej, a zatem w momencie formułowania i kierowania wniosku nie jest zobligowany do wskazania powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. To na podmiocie zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej ciąży obowiązek wykazania braku istnienia przesłanki ustawowej koniecznej dla udzielenia informacji przetworzonej. Jeżeli wnioskodawca żądający takiej informacji, po wezwaniu nie wykaże istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego dla jej udzielenia, podmiot obowiązany powinien wydać w oparciu o art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję odmawiającą udzielenia informacji, a w jej uzasadnieniu wykazać brak "szczególnego interesu publicznego". Przesłanka materialnoprawna "szczególnej istotności" niewątpliwie bowiem determinuje tryb postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej. Funkcjonalna wykładnia normy art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. bezspornie nie pozwala na obciążenie strony wnioskującej o informację obowiązkiem wykazywania już na poziomie złożonego wniosku, że żądanie w nim zawarte dotyczy informacji szczególnie istotnej dla interesu publicznego. Obciążony takim obowiązkiem jest przede wszystkim podmiot dysponujący informacją i to on musi dokonać takiej kwalifikacji z chwilą otrzymania wniosku, ewentualnie po wezwaniu wnioskodawcy do uzupełnienia argumentacji w nim przedstawionej. Do organu należy nadto szczegółowe uzasadnienie braku istnienia tej przesłanki w decyzji o odmowie udostępnienia. Wniosek o udostępnienie informacji przetworzonej powinien bowiem zostać rozpoznany zarówno, gdy brak w nim będzie jakiegokolwiek uzasadnienia "szczególnego interesu publicznego", jak również kiedy wnioskodawca w ogóle nie zareaguje na wezwanie, by ten interes wykazał. W takiej sytuacji podmiot obowiązany powinien samodzielnie zbadać przesłanki przemawiające za istnieniem szczególnej istotności dla interesu publicznego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia 11 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1015/12). Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając na uwadze brak legalnej definicji "szczególnej istotności dla interesu publicznego", wziął tę przesłankę pod uwagę jedynie w aspekcie charakteru instytucji, jaką jest wnioskodawca, nie analizując przy tym realnej możliwości wykorzystania wnioskowanej informacji publicznej w ramach statutowej działalności przez wnioskodawcę; II. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, iż organ nie udowodnił w sposób bezsporny, że wnioskodawca, żądając udostępnienia informacji przetworzonej, wykazał przesłankę "szczególnej istotności dla interesu publicznego", o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., oraz że ocena organu w omawianym zakresie jest oceną dowolną w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie niespełnienie przez skarżącego przesłanki szczególnej istotności jest oczywiste, a w konsekwencji przypisane organowi przez Sąd I instancji uchybienie nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy administracyjnej, a tym bardziej wpływu istotnego w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a; Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o oddalenie skargi ewentualnie, na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 w związku z art. 188 p.p.s.a., a w razie uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, że istota sprawy nie została dostatecznie wyjaśniona - o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 w związku z art. 185 § 1 p.p.s.a. Ponadto skarżący kasacyjnie wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie. Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Pismem z 19 sierpnia 2019 r. stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną (której odpis, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, doręczono w dniu 19 lipca 2019 r., k. 83 a.s.) Zarząd Wojewódzki Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Województwa [...] wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego obliczonych zgodnie z normami przepisanymi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że w niniejszej sprawie strona skarżąca kasacyjnie pismem z 17 sierpnia 2022 r., (k. 113 a.s.) oraz strona przeciwna pismem z 18 sierpnia 2022 r. (k. 119 a.s.) wyraziły zgodę na skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej z 29 sierpnia 2022 r., poinformowano pełnomocników stron postępowania, że na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.) skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Z przywołanego w zarzutach skargi kasacyjnej przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wynika, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zagadnieniem problematycznym w tej sprawie, wyłaniającym się na tle ww. zarzutów skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienia była odpowiedź na pytanie kogo obciąża ciężar wykazania przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego". Naczelny Sąd Administracyjny w tym składzie podziela pogląd głoszący, że prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2111/13). A zatem uzyskanie informacji przetworzonej jest możliwe po wykazaniu przez wnioskodawcę - wezwanego do wykazania powodów, dla których spełnienie jego żądania udzielenia informacji publicznej będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego - szczególnej istotności dla interesu publicznego udostępnienia żądanej informacji (art. 14 ust. 2 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej). W związku z tym brak podstaw do udzielenia informacji publicznej przetworzonej podmiotowi, który nie zapewnia, że zostanie ona realnie wykorzystana w celu ochrony interesu publicznego lub usprawnienia funkcjonowania organów państwa (por. wyrok NSA z 7 grudnia 2011 r., I OSK 1737/11; wyrok NSA z dnia 5 marca 2013 r., I OSK 3097/12). Wnioskodawca musi więc wykazać, że informacje, które zamierza uzyskać, nie dotyczą wyłącznie jego interesu. A więc zobowiązany będzie do takiego nakreślenia okoliczności i faktów, które zostaną uznane za wystarczające do przyjęcia, że działa on w interesie publicznym, a informacja, której się domaga, ma szczególne znaczenie. Zasadnie Sąd I instancji uznał, że wnioskodawca występujący o udostępnienie informacji publicznej nie musi wiedzieć na etapie składania wniosku, że żądana przez niego informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej, a więc w momencie formułowania i kierowania wniosku nie jest zobligowany do wskazania powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. To podmiot zobowiązany, do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej musi dokonać takiej kwalifikacji z chwilą otrzymania wniosku, jako zawierającego żądanie dotyczące informacji przetworzonej. W konsekwencji podmiot zobowiązany powinien wówczas wezwać wnioskodawcę do wykazania "szczególnej istotności dla interesu publicznego" w żądaniu uzyskania przez niego informacji przetworzonej, a po przedstawieniu stosownej argumentacji przez wnioskodawcę do jej oceny i ewentualnie do wykazania braku istnienia tej przesłanki ustawowej koniecznej dla udzielenia informacji przetworzonej. Jeżeli wnioskodawca żądający udostępnienia informacji przetworzonej, po wezwaniu nie wykaże istnienia szczególnej istotności interesu publicznego lub kiedy wnioskodawca w ogóle nie zareaguje na takie wezwanie, podmiot obowiązany powinien wydać w oparciu o art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję odmawiającą udzielenia informacji, a w jej uzasadnieniu wykazać brak "szczególnego interesu publicznego". Zatem to do zobowiązanego organu należy szczegółowe uzasadnienie braku istnienia tej przesłanki w decyzji o odmowie udostępnienia, czy to ze względu na brak odpowiedzi na wezwanie, czy też ze względu na jej niewykazanie przez wnioskodawcę w podanej przez niego argumentacji. Podmiot zobowiązany nie ma jednak podstaw i nie powinien samodzielnie poszukiwać oraz badać przesłanek przemawiających za istnieniem szczególnej istotności dla interesu publicznego po stronie wnioskodawcy, jeżeli ten ich nie wskazuje. Natomiast powinien ocenić i ustosunkować się do tych przesłanek, które wnioskodawca podaje jako uzasadniające istnienie "szczególnej istotności dla interesu publicznego". W takim przypadku w decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej organ musi wykazać, że okoliczności wskazane przez wnioskodawcę nie uzasadniają istnienia "szczególnej istotności dla interesu publicznego". W przedmiotowej sprawie strona skarżąca na wezwanie organu wskazała, że zachodzi szczególna istotność dla interesu publicznego", gdyż "reprezentuje interesy 8 tysięcy funkcjonariuszy, a uzyskane informacje mogą stanowić dla organizacji związkowej doskonały materiał do oceny racjonalności wydatkowania środków budżetowych w kontekście innych potrzeb finansowych służb mundurowych związanych z ich funkcjonowaniem." Ubocznie jedynie wskazać należy, że argumentacja ta została rozszerzona i wzmocniona w uzasadnieniu skargi do sądu administracyjnego Tym samym za nieuzasadnioną należy uznać konstatację Sądu I instancji: "że z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika jednoznacznie, iż wnioskodawca nie musi wykazywać powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego". Oczywiście przesłanka szczególnej istotności dla interesu publicznego musi zostać wykazana ponad wszelką wątpliwość i nie może być dorozumiana, czy też sugerowana niewyrażonym wprost celem wnioskodawcy. Słusznie bowiem przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie, iż powinność wykazania interesu publicznego spoczywa w głównej mierze na autorze wniosku o udzielenie informacji przetworzonej - w myśl zasady koniecznego współdziałania organu i podmiotu ubiegającego się o załatwienie sprawy w określony sposób. Niewskazanie tej przesłanki nie oznacza jednak, iż organ jest całkowicie zwolniony z obowiązku jej badania, jednakże nieuprawnione jest stanowisko Sądu I instancji, z którego wynika, że powinnością tą powinien zostać obciążany przede wszystkim podmiot dysponujący informacją (vide wyrok NSA z 23 października 2018 r., sygn. akt I OSK 2405/16). Uzyskać informację przetworzoną może jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, to jest uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. W konsekwencji Sąd I instancji powinien był odnieść się do uzasadnienia zaskarżonej decyzji i ocenić, czy organ zasadnie przyjął, iż w odpowiedzi na jego wezwanie wnioskodawca podał okoliczności, które nie spełniają przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego. Tymczasem jak wynika z uzasadnienia decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2018 r., nr 18-IP/DBI/2018 organ ograniczył się jedynie do ogólnego stwierdzenia, że wnioskodawca nie wykazał istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, wobec czego nie było podstaw do udostępnienia żądanej informacji publicznej. Brak jest jakiejkolwiek poszerzonej analizy okoliczności podanych przez Zarząd Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Województwa [...], z której wynikałoby, że nie stanowią one uzasadnienia dla przyjęcia, iż zachodzi w przypadku tego wniosku szczególna istotność dla interesu publicznego. Nawet w skardze kasacyjnej organ ogranicza się do stwierdzenia, że "w przedmiotowej sprawie niespełnienie przez skarżącego przesłanki szczególnej istotności jest oczywiste." Otóż nie jest to takie oczywiste i organ w uzasadnieniu swojej decyzji powinien przeanalizować okoliczności podane przez wnioskodawcę i odnosząc się do nich wykazać, że nie spełniają ustawowej przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego. Zwłaszcza, że organ sam przyznaje w odpowiedzi na skargę (pismo z 11 grudnia 2018 r., k. 24), iż skarżący ma możliwość upowszechnienia pozyskanej informacji, choćby za pośrednictwem internetowej. Niezrozumiałe jest twierdzenie organu, iż Zarząd Wojewódzkiego NSZZ Policjantów Województwa [...], który reprezentuje 8 tysięcy funkcjonariuszy, a uzyskane informacje mogą stanowić dla organizacji związkowej doskonały materiał do oceny racjonalności wydatkowania środków budżetowych w kontekście innych potrzeb finansowych służb mundurowych związanych z ich funkcjonowaniem, nie posiada realnej i konkretnej możliwości wykorzystania pozyskanych informacji dla dobra ogółu. Otóż organizacja związkowa posiada takie możliwości w stopniu, który nie jest dostępny dla przeciętnego obywatela. Oczywiście bezzasadne jest twierdzenie, że organ nie dostrzegł możliwości dokonania przez skarżącego adekwatnej oceny racjonalności wydatkowania środków budżetu, w szczególności na podstawie żądanej informacji. Takiej oceny może dokonać każdy obywatel, gdyż finanse publiczne są jawne, a z zasady jawności wynika swobodny dostęp wszystkich zainteresowanych obywateli i instytucji do danych sektora publicznego, jak również możliwość poznania i zrozumienia procesów zachodzących w obszarze finansów publicznych. Powołany przez organ argument jest zresztą prawnie irrelewantny, gdyż udostępnienie przetworzonej informacji publicznej nie jest uzależnione od tego, czy wnioskodawca będzie w stanie dokonać "adekwatnej oceny racjonalności wydatkowania środków budżetowych." Z tych powodów należało uznać, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej były niewątpliwie dane podlegające przetworzeniu, a więc ich udzielenie było uzależnione od uprzedniego wykazania przez wnioskodawcę, że są one szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ponownie rozpatrując wniosek o udostępnienie informacji publicznej organ zastosuje się do przedstawionego wyżej stanowiska i w związku z tym ustali, czy wnioskodawca wystarczająco wykazał, iż udostępnienie mu żądanej informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W przypadku, gdy organ uzna, że wskazana przesłanka nie została przez wnioskodawcę wykazana, wówczas w sposób szczegółowy wykaże to stosowną argumentacją w decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że zaskarżone orzeczenie mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. Pomimo oddalenia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku Zarządu o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, ponieważ zawierająca go odpowiedź na skargę z 19 sierpnia 2019 r. wpłynęła po upływie 14 dni od daty doręczenia odpisu skargi kasacyjnej w dniu 19 lipca 2019 r., a więc odpowiedź ta została złożona po terminie, o którym mowa w art. 179 p.p.s.a. (wcześniejsza odpowiedź na skargę z 30 lipca 2019 r. została zwrócona pełnomocnikowi w trybie art. 66 § 1 p.p.s.a.).