II SA/Rz 1119/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.Ż. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze uczestnika w sprawie ze skarg Gminy [...] i Z.B. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego - postanawia - odmówić dopuszczenia K. Ż. do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania. UZASADNIENIE II SA/Rz 1119/20 UZASADNIENIE Przedmiotem skarg Gminy [...] i Z.B. jest decyzja Wojewody z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] którą umorzono postępowanie odwoławcze. Decyzja ta wydana została wskutek rozpoznania odwołań złożonych przez Gminę [...] i Z.B. od decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] października 2019 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: "Budowa stacji bazowej [...] wraz z kablową linią zasilającą na działce nr ewid. 831/7 położonej w obrębie ewid. O. w jednostce ewidencyjnej [...]" na rzecz A Sp. z o.o. w [...]. W dniu 20 października 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynął wniosek K.Ż. o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu przed WSA w Rzeszowie toczącym się na skutek skarg na opisaną wyżej decyzję. W uzasadnieniu wyjaśniła, że jest właścicielką działki nr 931/3 położonej w O. gmina [...], która położona jest w odległości mniejszej niż 70 metrów od lokalizacji przedsięwzięcia, na które wydane zostało pozwolenie na budowę. Wyjaśniła, że na działce będącej jej własnością prowadzone jest przedszkole. W jej ocenie inwestycja będzie oddziaływać na jej nieruchomość. Zaznaczyła, że postępowanie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego prowadzone było wadliwie. Zdaniem wnioskodawczyni powinna zostać zaliczona do kręgu stron postępowania, posiada interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. w uczestniczeniu w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy, oraz na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek K.Ż. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika nie mógł zostać uwzględniony. Zgodnie z treścią art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, zwanej dalej "p.p.s.a.") w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony (art. 33 § 1 p.p.s.a.). Po myśli art. 33 § 1b p.p.s.a. jeżeli wynik postępowania sądowego nie dotyczy interesu prawnego m. in. osób, o których mowa w § 1 p.p.s.a., a żądają one dopuszczenia do udziału w postępowaniu, sąd wydaje na posiedzeniu niejawnym postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w sprawie. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Stosownie do treści art. 33 § 2 p.p.s.a. udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności. Postanowienie sąd wydaje na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w sprawie przysługuje zażalenie. We wniosku wnioskodawca powinien wykazać, że spełnia przesłanki, o których mowa w art. 33 § 2 p.p.s.a., tzn. przedstawić dowody i argumenty, które przemawiają za tym, że wynik postępowania przed sądem administracyjnym będzie dotyczył jego interesu prawnego. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. W orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym osoba prawna lub fizyczna wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego (por.: postanowienie NSA z 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OZ 265/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu Wnioskodawczyni nie wykazała swojego interesu prawnego w postępowaniu toczącym się na skutek skarg na opisaną na wstępie decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego, warunkującego dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym w roli uczestnika tego postępowania.. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego następuje ustalenie przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania. W ocenie Sądu decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego wszczętego przez Gminę [...] i Z.B. nie kształtuje sytuacji prawnej K.Ż. Decyzja ta kształtuje sytuację prawną wyłącznie tych podmiotów, które wniosły odwołanie. Przedmiotem rozstrzygnięcia zaskarżoną decyzją jest wyłącznie to, że podmioty, które wniosły odwołanie nie mają przymiotu strony w sprawie o pozwolenie na budowę. Jest to rozstrzygnięcie, które dotyczy wyłącznie tych podmiotów, ponieważ nie rozstrzyga sprawy jako takiej, ale odnosi się tylko do tego, czy podmioty te są uprawnione do wniesienia odwołania. Wydana decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego z tego powodu, że odwołanie wniosła osoba, która nie jest stroną ma charakter indywidualny związany ściśle z osobą, która wniosła odwołanie. Z tego względu rozstrzygnięcie to nie może być zaskarżone przez inne osoby, które nie wnosiły odwołania (por. wyrok NSA z 5 lutego 2016 r. sygn. akt II OSK 1406/16, postanowienia NSA z 6 lipca 2016 r. sygn. akt II OZ 738/16 oraz z dnia 3 września 2015 r. sygn. akt II OZ 802/15; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu Wnioskodawczyni nie posiada indywidualnego, istniejącego obiektywnie i mającego swe źródło w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, interesu prawnego do kwestionowania rozstrzygnięcia w postępowaniu dotyczącym uprawnienia Gminy [...] i Z.B. do złożenia odwołania, bowiem zaskarżona decyzja nie odnosi się do Wnioskującej. Zaskarżona decyzja rozstrzyga o umorzeniu postępowania odwoławczego w sprawie pozwolenia na budowę z uwagi na wniesienie tego środka zaskarżenia przez podmiot niebędący stroną postępowania administracyjnego. W istocie decyzja ta rozstrzyga przede wszystkim o prawach i obowiązkach tego właśnie podmiotu, którego odwołanie nie zostało rozpoznane. Tego rodzaju decyzja ma charakter wyłącznie procesowy i nie rozstrzyga o zatwierdzeniu projektu budowlanego czy pozwoleniu na budowę. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że brak jest podstaw do dopuszczenia K.Ż. do udziału w niniejszym postępowaniu w charakterze uczestnika, a wobec tego, na podstawie art. 33 § 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.