II SA/Sz 319/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Henryk Dolecki po rozpoznaniu w dniu 3 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. F o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie z Jego skargi na pismo Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia działki nr [...] wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a: 1/ zwolnić skarżącego od kosztów sądowych, 2/ ustanowić radcę prawnego. UZASADNIENIE W myśl art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje z zakresie całkowitym bądź częściowym, gdy odpowiednio osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania bądź też, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 30 maja 2008 r. odrzucił skargę A. F. z powodu nie wyczerpania trybu zaskarżenia oraz nie usunięcia braków formalnych w terminie. Pismem z dnia 18 czerwca 2008 r. A. F. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Pismem z dnia 18 lipca 2008 r. Sąd wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych powyższego wniosku poprzez złożenie informacji o stanie rodzinnym i majątkowym na urzędowym formularzu. Pismem z dnia 24 lipca 2008 r. skarżący zwrócił druk wskazując, iż radca prawny został już ustanowiony na jego rzecz w sprawie II SAB/Sz 30/07. W dniu 31 lipca 2008 r. Sąd wezwał skarżącego do złożenia oświadczenia w terminie 7 dni, czy Jego pismo z dnia 24 lipca 2008 r. oznacza, iż skarżący cofa wniosek o prawo pomocy, pod rygorem uznania, iż rezygnuje z ubiegania się o przyznanie tego prawa. Pismem z dnia 8 sierpnia 2008 r. skarżący złożył oświadczenie, iż podtrzymuje wniosek o prawo pomocy, jednocześnie składając na urzędowym formularzu oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym. Skarżący wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego uzasadnił okolicznością, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zaznaczył, iż pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z ciężko chorą żoną. Wiążą się z tym koszty wizyt u lekarzy i znaczne koszty leków, kształtujące się w przypadku skarżącego i jego żony w wysokości 150 złotych miesięcznie. Do tego dochodzą koszty dojazdów do lekarzy. Skarżący podniósł dalej, iż oboje z małżonką żyją jedynie z przyznanych im emerytur, które łącznie miesięcznie wynoszą 1959,17 złotych brutto. Z kolei dodatkowe miesięczne koszty ich utrzymania wynoszą: gaz – średnio 45 złotych za butlę, prąd ok. 150 złotych, telefon – średnio 80 złotych, woda i ścieki ok. 200 złotych. Powyższe wydatki powiększają jeszcze koszty wyżywienia oraz coroczne opłaty z tytułu podatku rolnego w wysokości 123 złotych oraz podatku od nieruchomości – w kwocie 50 złotych. Na potwierdzenie powyższych okoliczności skarżący powołał się na dokumenty złożone w sprawie II SAB/Sz 30/07. W oświadczeniu o stanie majątkowym skarżący wskazał iż posiada dom o powierzchni 100 m2, nieruchomość rolną w wysokości 1,36 ha, dom w stanie surowym o powierzchni 100m2 oraz wiatę o powierzchni 14,6 m2. Po przeanalizowaniu sytuacji majątkowej oraz rodzinnej skarżącego, biorąc pod uwagę okoliczności wskazane we wniosku o przyznanie prawa pomocy znajdujące potwierdzenie w aktualnej dokumentacji przedłożonej przez skarżącego do prowadzonej przed tutejszym Sądem sprawy II SAB/Sz 30/07 uznać należy, iż skarżący nie jest w stanie bez uszczerbku w wydatkach niezbędnych dla utrzymania siebie oraz rodziny, ponieść kosztów sądowych oraz kosztów wynagrodzenia i wydatków profesjonalnego pełnomocnika. Stąd też wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., należało orzec, jak w sentencji postanowienia.