II SA/Wa 806/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bronisław Szydło, Sędzia WSA - Iwona Dąbrowska, Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.), , Protokolant - Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2008 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji - oddala skargę - UZASADNIENIE Kierownik Rejonowego Urzędu Pracy w W. decyzją z dnia [...] lutego 1998 r. nr [...], działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 23 ust. 1, art. 24 ust. 1, art. 25 ust. 1 i art. 6 ust. 2 pkt 2 oraz art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. z 1997 r. Dz. U. Nr 25, poz. 128 ze zm.), uznał J. J. za osobę bezrobotną od dnia [...] stycznia 1998 r. i przyznał mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 1 marca 1998 r. na okres 6 miesięcy i jednocześnie nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W odwołaniu z dnia 19 lutego 1998 r., skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji niesłuszne zakwalifikowanie go do zasiłku na okres nieprzekraczający 6 miesięcy, bowiem – jego zdaniem – posiada 35 letni okres pracy. Decyzją Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. z dnia [...] kwietnia 1998 r. nr [...], utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy. W międzyczasie Kierownik Rejonowego Urzędu Pracy w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 1998 r. nr [...], orzekł o utracie przez skarżącego prawa do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania. W wyniku wniesionej skargi, Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy w W. wyrokiem z dnia [...] grudnia 1998 r. sygn. akt [...], uchylił zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję, a w uzasadnieniu podkreślono, że skarżący we wniosku nie skonkretyzował przedmiotu żądania przez określenie charakteru zasiłku dla bezrobotnych. Kierownik Powiatowego Urzędu Pracy w W. decyzją z dnia [...] lutego 1999 r. nr [...], mając za podstawę art. 6 ust. 2 pkt 2, art. 24 ust. 1- 4 w zw. z art. 23, art. 37j ust. 1 pkt 1 i 2 cytowanej już wyżej ustawy, odmówił skarżącemu przyznania zasiłku przedemerytalnego od dnia 1 marca 1998 r., tj. po upływie okresu, za który otrzymał odszkodowanie w związku ze skróceniem okresu wypowiedzenia przez pracodawcę. W uzasadnieniu podano m.in., że skarżący nie legitymuje się wymaganym okresem zatrudnienia uprawniającym do tego zasiłku. W wyniku odwołania skarżącego z dnia 16 lutego 1999 r., Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. decyzją z dnia [...] marca 1999 r. nr [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, zaś po wniesieniu skargi Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w W. wyrokiem z dnia [...] lipca 1999 r. sygn. akt [...], oddalił skargę. W skardze z dnia 17 kwietnia 2007 r., skarżący powołując się na art. 145 § 1 i art. 155 k.p.a. wniósł o unieważnienie wskazanych niżej decyzji, konstatując w uzasadnieniu, że wnosi o wznowienie postępowania w sprawie decyzji z dnia [...] lutego 1998 r. nr [...] i decyzji z dnia [...] sierpnia 1998 r. nr [...]. W uzasadnieniu natomiast podał, że ujawniły się nowe okoliczności, bowiem decyzją ZUS ustalono jego okres zatrudnienia na 35 lat 8 miesięcy i 18 dni. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...], działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 147, art. 149 oraz art. 150 § 1 k.p.a., wznowił postępowanie w sprawie zasiłku przedemerytalnego. W uzasadnieniu podano, że po analizie pisma z dnia 17 kwietnia 2007 r., uznano je za żądanie wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5, zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. z dnia [...] marca 1999 r. [...]. Następnie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...], na mocy art. 145 § 1 pkt 5, art. 147, art. 150 § 1 oraz art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmówił uchylenia decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. z dnia [...] marca 1999 r. nr [...]. W uzasadnieniu – opisując m.in. przedstawiony powyżej stan faktyczny i powołując się na liczne orzecznictwo sądów administracyjnych – podał, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych w decyzji z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] dokonał własnej oceny okoliczności objętych materiałem sprawy i oceniał inne okoliczności, a mianowicie okresy składkowe, a nie okresy uprawiające do zasiłku przedemerytalnego. Innymi słowy mówiąc, można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wyjścia na jaw takich okoliczności faktycznych lub dowodów, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Natomiast w rozpoznawanej sprawie ma się do czynienia – zdaniem organu – z taką sytuacją, bowiem skarżący powołuje się na ocenę okoliczności z odrębnego postępowania, prowadzonego przez inny organ, dla innych celów i na podstawie innych przepisów. W odwołaniu z dnia 4 marca 2008 r. do Ministra Pracy i Polityki Socjalnej skarżący podał, że był zatrudniony powyżej 35 lat i z tego tytułu otrzymał nagrodę jubileuszową za 35-cio letni okres pracy. Ponadto organ wielokrotnie naruszył treść art. 35 k.p.a. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] lutego 2008 r. W uzasadnieniu – poza argumentami przedstawionymi przez organ pierwszej instancji – podał, że decyzja ZUS nie spełnia przesłanki dowodu nieznanego organowi wydającemu decyzję i istniejącemu w dniu jej wydania, bowiem powstała w dacie późniejszej. Ponadto zmiana stanu prawnego nie jest nową okolicznością w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Niezależnie od powyższego decyzje orzekające o odmowie przyznania zasiłku przedemerytalnego wydane zostały w oparciu o obowiązujący stan faktyczny i prawny w chwili ich wydawania i były przedmiotem kontroli sądowej pod względem zgodności z prawem. Natomiast przewlekłość w prowadzeniu postępowania była usprawiedliwiona i nie miała wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący nie zgodził się z zaskarżoną decyzją i stwierdził, że organ nie odniósł się do faktu, że otrzymał nagrodę jubileuszową. Nie powołano ponadto biegłego na okoliczność tej sprawy, jak również nie powiadomiono prokuratury o ewentualnym przestępstwie, bowiem jest nim celowe zaniżenie stażu pracy przy odmowie przyznania mu zasiłku przedemerytalnego. Niezależnie od powyższego wskazał, że sprawa była prowadzona przewlekle. Na dowód powyższego przedstawił zaświadczenia z dnia [...] lutego 1997 r., decyzję ZUS z dnia [...] marca 2007 r. i zaświadczenie z dnia [...] grudnia 1997 r. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. W pismach procesowym z dnia 22 czerwca 2008 r. i z dnia 27 września 2008 r., skarżący powtórzył swoje zarzuty ze skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, a na tę właśnie przesłankę powołał się skarżący we wniosku z dnia 17 kwietnia 2007 r., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że ostateczna decyzja w sprawie odmowy przyznania skarżącemu prawa do zasiłku przedemerytalnego została wydana przez Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. w dniu [...] marca 1999 r. nr [...] ze względu na fakt, iż nie posiadał on w myśl art. 37j ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. z 1997 r. Dz. U. Nr 25, poz. 128) okresu uprawniającego do zasiłku w wymiarze 35 lat, zaś on sam we wniosku o wznowienie postępowania powołał się na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2007 r., w której organ przytaczając treść art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. Nr 120, poz. 1252), wyliczył okres jego zatrudnienia na 35 lat 8 miesięcy i 18 dni okresów składkowych. Przechodząc zatem do analizy przepisu art. 145 ust. 1 pkt 5 k.p.a. uznać należy, że postępowanie wznawia się wówczas i wydaje się ewentualnie rozstrzygnięcie o uchyleniu decyzji dotychczasowej, jeżeli są spełnione łącznie następujące trzy przesłanki: 1. ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy, są nowe; 2. nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej; 3. nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi wydającemu decyzję. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że przedstawiony w decyzji ZUS-u okres zatrudnienia skarżącego na 35 lat 8 miesięcy i 18 dni, jest rzeczywiście nową okolicznością faktyczną przedstawioną w powyższym dokumencie, w tym znaczeniu, że ustala zatrudnienie skarżącego na okres powyżej 35 lat. Bezspornym jest również, że owa okoliczność istniała w dniu wydania ostatecznej decyzji, jednakże budzi już wątpliwości, czy była ona znana organowi w dniu wydania decyzji z dnia [...] marca 1999 r. Jednakże nawet gdyby przyjąć hipotetycznie, że była ona znana organowi, to w tym miejscu stwierdzić należy z całą stanowczością, iż nie jest to – zdaniem Sądu – okoliczność istotna dla sprawy. Za taką bowiem uznać należy jedynie tę okoliczność, która dotyczy tego samego przedmiotu sprawy oraz musi mieć znaczenie prawne, a w konsekwencji powinna mieć wpływ na zmianę treści decyzji w zasadniczej kwestii. Innymi słowy mówiąc, musi mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Zauważyć bowiem należy i co ma zasadnicze znaczenie dla sprawy, że sposób obliczania okresu zatrudnienia, który zastosował Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. oraz sposób obliczania okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego różnią się w sposób zasadniczy, ponieważ ich podstawą są dwie odmienne regulacje prawne. Wszak sposób obliczania 35 lat okresu uprawniającego do zasiłku, na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2, art. 23 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 w związku z art. 24 ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, jest odmienny od sposobu obliczania okresu uprawniającego do emerytury i renty, zawartego w art. 2 ust. 2 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych w zw. z art. 5 – 9, art. 10 ust. 1 oraz art. 11 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Podstawową różnicą jest, zawarty w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, warunek osiągania wynagrodzenia w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia lub opłacania składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składki stanowiła kwota wynosząca co najmniej najniższe wynagrodzenie. Dodatkowo można wskazać, że art. 6 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach zalicza do okresów składkowych okresy przypadające przed dniem 15 listopada 1991 r., za które nie było obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie społeczne, wymieniając następnie siedemnaście różnych sytuacji, w których takie zaliczenie ma miejsce. Z powyższego wynika zatem, że wskazany przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. okres zatrudnienia skarżącego, nie przekłada się w żaden sposób na obliczany dla potrzeb przyznania zasiłku przedemerytalnego, okres uprawniający do tego zasiłku. Reasumując, według treści art. 145 § 1 ust. 5 k.p.a., wskazana przez skarżącego nowa okoliczność faktyczna, nie ma żadnego znaczenia dla sprawy. W tym miejscu należy ponadto zaakcentować najważniejszy fakt w rozpoznawanej sprawie, na co organ w żaden sposób nie zwrócił uwagi. Mianowicie, gdyby nawet uznać teoretycznie, że zostały spełnione łącznie wszystkie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., to i tak decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. z dnia [...] marca 1999 r. nr [...], nie możnaby uchylić w myśl art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., z tego powodu, że stosownie do treści art. 146 § 1 k.p.a., uchylenie decyzji z przyczyn wskazanych w przepisie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie może nastąpić, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia minęło pięć lat. Wprawdzie w aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia lub ogłoszenia skarżącemu owej decyzji, to jednak okres ten można liczyć chociażby od dnia wydania wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w W. sygn. akt [...], tj. dnia [...] lipca 1999 r. Reasumując, datą końcową uchylenia spornej decyzji, mógłby być ostatecznie dzień [...] lipca 2004 r. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec, jak w sentencji wyroku.