I OZ 617/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska po rozpoznaniu w dniu 28 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku A. Z. o dokonanie sprostowania i wykładni postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 września 2011 r. sygn. akt I OZ 617/11 oddalającego zażalenie A. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 5 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Ol 646/10 w sprawie ze skargi A. Z. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Olsztynie z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby postanawia: oddalić wniosek UZASADNIENIE Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 1 września 2011 r. oddalił zażalenie A. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 5 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 646/10, którym Sąd I instancji oddalił wniosek skarżącego o wyłączenie sędziego NSA Janiny Kosowskiej i sędziów WSA Marzenny Glabas, Alicji Jaszczak- Sikory, Bogusława Jażdżyka, Beaty Jezielskiej, Tadeusza Lipińskiego, Katarzyny Matczak, Adama Matuszaka, Hanny Raszkowskiej, Zbigniewa Ślusarczyka, Andrzeja Błesińskiego, Wiesławy Pierechod, Zofii Skrzyneckiej a także referendarzy sądowych Agnieszki Bińczyk i Krzysztofa Nesteruka od rozpoznania skargi A. Z. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Olsztynie z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby. Pismem z dnia [...] września 2011 r. A. Z., powołując się na art. 157 § 1 w związku z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej powoływana jako P.p.s.a.), wniósł o sprostowanie i wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 września 2011 r. W bardzo obszernym uzasadnieniu podniósł, że Sąd zbyt lakonicznie odniósł się do zarzutów postawionych w zażaleniu. Nadto treść wyżej wymienionego postanowienia "zewnętrznemu obserwatorowi" jak i samemu skarżącemu nie daje możliwości zrozumienia całokształtu sprawy i budzi poważne wątpliwości interpretacyjne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 156 § 1 P.p.s.a. sprostowanie orzeczenia może nastąpić jedynie w wypadku zaistnienia w nim niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał. W postanowieniu z dnia 1 września 2011 r. o sygn. akt I OZ 617/11 wyżej opisane niedokładności, błędy pisarskie lub inne oczywiste omyłki nie występują Również skarżący w treści swojego wniosku nie wskazał jakichkolwiek omyłek, które mogłyby podlegać sprostowaniu na podstawie cytowanego przepisu. W orzecznictwie sądów administracyjnych istnieje utrwalony pogląd, że w świetle art. 158 P.p.s.a. konieczność dokonania wykładni orzeczenia zachodzi wówczas, gdy jego treść sformułowana jest w sposób niejasny, mogący budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu wykonania wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt I FZ 104/11). Należy wskazać, że strona wnioskująca o wykładnię orzeczenia ma obowiązek wskazać, które konkretne elementy sentencji orzeczenia lub jego uzasadnienia są dla strony niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego. Natomiast wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub do uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia. W postępowaniu o rozstrzygnięcie wątpliwości nie jest możliwe żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia, ani żądanie wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie podziela pogląd przedstawiony w postanowieniu NSA z dnia 4 lutego 2005 r., OZ 1312/04, w którym stwierdzono, że żądanie wnioskodawcy, stanowiące w istocie polemikę ze stanowiskiem sądu, zmierzające do nowej interpretacji rozstrzygnięcia w zakresie przyjętym przez skarżącego, wykracza znacznie poza wykładnię orzeczenia sformułowaną w art. 158P.p.s.a.. Wykładnia taka nie może bowiem zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzeniu o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wniosek skarżącego o wykładnię przedmiotowego postanowienia znacznie wykracza poza ramy instytucji wykładni uregulowanej w art. 158 P.p.s.a. W istocie wniosek ten stanowi polemikę ze stanowiskiem zajętym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 1 września 2011 r. i dąży do merytorycznej zmiany treści uzasadnienia. Nie można też stwierdzić, aby w niniejszej sprawie zachodziła konieczność ewentualnego uzupełnienia orzeczenia na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a., albowiem w postanowieniu z dnia 1 września 2011 r. dotyczącym zażalenia na postanowienie o oddaleniu wniosku o wyłączenie sędziów, Naczelny Sąd Administracyjny kwestię tę rozstrzygnął w całości. Podkreślenia wymaga, że orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego są ostateczne i nie przysługuje od nich środek odwoławczy dlatego też podejmowana przez skarżącego próba zakwestionowania powyższego orzeczenia jest niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 , art. 157 i art. 158 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.