III SA/Po 503/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska (spr.) Sędzia WSA Marek Sachajko Asesor WSA Piotr Ławrynowicz Protokolant: st. sekr. sąd. Artur Iwiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi M. B. na uchwałę Rady Miasta Poznania z dnia 19 maja 2020 r. nr XXVIII/497/VIII/2020 w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania, stawek opłat za parkowanie oraz wysokości opłat dodatkowych i sposobu ich pobierania oddala skargę. UZASADNIENIE Uchwałą z 19 maja 2020 r. Rada Miasta Poznania ustaliła w Poznaniu Strefę Płatnego Parkowania, Śródmiejską Strefę Płatnego Parkowania, stawki opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w Strefie Płatnego Parkowania oraz Śródmiejskiej Strefie Płatnego Parkowania, wysokości opłat dodatkowych oraz sposób ich pobierania (Dz. Urz. Woj. Wielk. z 2020 r., poz. 4391), dalej: "uchwała". Skarżący wniósł skargę na wskazaną wyżej uchwałę w zakresie § 24 ust. 2 pkt 8 załącznika nr 3 do tej uchwały (regulaminu strefy płatnego parkowania SPP oraz śródmiejskiej strefy płatnego parkowania ŚSPP) stanowiącego, że przez parkowanie w SPP i ŚSPP bez wniesienia opłaty rozumie się parkowanie z błędnie wskazanym numerem rejestracyjnym pojazdu na bilecie parkingowym lub w aplikacji moblinej. Skarżący powyższemu przepisowi zarzucił naruszenie art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), dalej: "Konstytucja" w zw. z art. 13b ust. 4 pkt 3 i art. 13f ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 470), dalej: "u.d.p.", gdyż § 24 ust. 2 pkt 8 załącznika nr 3 do uchwały uchwalono z przekroczeniem ustawowego upoważnienia zawartego w wyżej powołanych przepisach u.d.p., zgodnie z którymi rada miasta może określić sposób pobrania opłaty dodatkowej, ale tylko wtedy, gdy opłaty za parkowanie nie uiszczono. Zakwestionowany przepis uchwały bezpodstawnie zrównuje błędne wskazanie numeru rejestracyjnego zaparkowanego pojazdu na bilecie parkingowym lub w aplikacji mobilnej z nieuiszczeniem opłaty, niezasadnie rozszerzając ustawowy zakres obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej. Opłatę dodatkową można pobrać jedynie wtedy, gdy nie uiszczono opłaty za parkowanie. Skarżący wniósł o stwierdzenie wydania uchwały w zaskarżonej części z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi wskazano ponadto, co następuje. Skarżący [...] lutego 2020 r., a więc w okresie obowiązywania uchwały (obowiązywała do 30 czerwca 2020 r.), zaparkował swój pojazd na ul. [...] w [...] (w SPP) i niezwłocznie, za pomocą aplikacji mobilnej, dokonał opłaty za parkowanie w wysokości [...] zł. Po powrocie do auta otrzymał wezwanie do zapłaty [...] zł w terminie 7 dni, a [...] zł po tym terminie, tytułem opłaty dodatkowej za parkowanie bez wniesienia opłaty. W aplikacji mobilnej zamiast numeru rejestracyjnego rzeczywiście zaparkowanego pojazdu skarżący omyłkowo podał numer rejestracyjny uprzednio posiadanego przez siebie pojazdu, którym w dniu parkowania już nie dysponował. Omyłka ta nie oznacza jednak, że skarżący nie dokonał opłaty za parkowanie, gdyż opłata ta wpłynęła za parkowanie pojazdu w tym miejscu i czasie. Wezwanie do zapłaty jest zatem niezasadne i powinno zostać anulowane. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje. Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżony przepis uchwały jest zgodny z prawem. Korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w SPP i ŚSPP (art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz lit. b u.d.p.). Opłaty te pobiera się za postój pojazdów samochodowych w wyznaczonym miejscu (art. 13b ust. 1 u.d.p.). Organy samorządu terytorialnego, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa (art. 94 Konstytucji). Rada miasta, ustalając SPP lub ŚSPP, określa sposób pobierania opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych (art. 13b ust. 4 pkt 3 u.d.p.). Za ich nieuiszczenie pobiera się opłatę dodatkową (art. 13f ust. 1 u.d.p.). Rada miasta określa sposób pobierania opłaty dodatkowej (art. 13f ust. 2 u.d.p.). Kluczowe dla rozstrzygnięcia jest, czy rada miasta - określając sposób pobierania opłaty dodatkowej - może uznać, że należy ją pobrać w przypadku parkowania z błędnie wskazanym numerem rejestracyjnym pojazdu na bilecie parkingowym lub w aplikacji mobilnej, uznając to za parkowanie bez wniesienia opłaty. Zasadnie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, że jest to możliwe. Jest tak dlatego, że skoro rada miasta jest uprawniona do określenia sposobu pobierania opłaty dodatkowej pobieranej za parkowanie w SPP i ŚSPP bez uiszczenia opłaty, to jest również uprawniona do określenia, kiedy następuje nieuiszczenie opłaty. Zastosowane w zakwestionowanym przepisie § 24 ust. 2 pkt 8 uchwały kryterium określenia braku uiszczenia opłaty w postaci błędnie wskazanego numeru rejestracyjnego pojazdu na bilecie parkingowym lub w aplikacji mobilnej jest racjonalnie uzasadnione, gdyż aby stwierdzić, że za dany zaparkowany pojazd wniesiono opłatę za parkowanie, należy zindywidualizować ten pojazd, czemu służy wskazanie jego numeru rejestracyjnego w aplikacji mobilnej. Wbrew zarzutom skargi dla przyjęcia wywiązania się z obowiązku uiszczenia opłaty za parkowanie nie wystarczy zatem wskazanie dowodu jej uiszczenia przez określoną osobę w danym czasie i miejscu bez możliwości indywidualizacji pojazdu, za którego parkowanie dokonano opłaty, gdyż podstawą do jej pobrania jest parkowanie konkretnego pojazdu. Określenie w zaskarżonej uchwale wymogu wpisania poprawnego numeru rejestracyjnego parkowanego pojazdu nie wykracza zatem poza upoważnienie ustawowe i nie narusza powołanych w skardze art. 94 Konstytucji ani art. 13b ust. 4 pkt 3 i art. 13f ust. 1 u.d.p. (por.: nieprawomocny wyrok o sygn. akt III SA/Kr 1405/20 i powołane tam orzecznictwo - dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: "CBOSA"). Wobec tego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.). Obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej powstaje z mocy prawa, a zatem bez wydawania decyzji administracyjnej i prowadzenia postępowania wyjaśniającego, stąd możliwość kwestionowania zasadności jej nałożenia powstaje dopiero w postępowaniu egzekucyjnym, np. przez wniesienie zarzutu nieistnienia obowiązku na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm.) - por.: wyrok o sygn. akt II GSK 1012/21 - dostępny w CBOSA.