II SAB/Bd 94/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 października 2022 r. sprawy ze skargi Ł. K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zarządzić zwrot od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rzecz Ł. K. kwoty 100 (sto) złotych, uiszczonej tytułem wpisu od skargi. UZASADNIENIE Pismem z [...] czerwca 2022 r. Ł. K. (dalej: strona, skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy ( za pośrednictwem organu) skargę na przewlekłe prowadzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze sprawy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Burmistrza S. z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości o nr. ewid.[...], 49 i 10/2 położonych w obrębie Książ gmina S. ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego na okres zasiłkowy 2021/2022. W odpowiedzi na skargę z [...] lipca 2022 r. organ wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej, podnosząc między innymi, że decyzją z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Burmistrza S., a stanowisko i akta administracyjne zostały przekazane do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę Ł. K. na decyzję SKO z [...] czerwca 2022 r. Sądowi z urzędu wiadomym jest, że pod sygn. II SA/Bd 713/22 toczy się sprawa ze skargi Ł. K. na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2022 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd przeprowadził dowód z tej decyzji, której odpis załączono do akt sądowych niniejszej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W dniu 22 czerwca 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) w składzie siedmiu sędziów podjął uchwałę o sygn. akt II OPS 5/19, zgodnie z którą wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Ten sam argument dotyczy kwestii dopuszczalności skargi na przewlekłość postępowania. W uchwale z dnia 7 marca 2022 r. (sygn. akt II OPS 1/21) podjętej przez NSA w składzie siedmiu sędziów wskazano, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Nie budzi wątpliwości, że istota skargi na przewlekłe prowadzenie sprawy przez organ administracji publicznej polega na niejako przymuszeniu organu do jej merytorycznego załatwienia w terminach wynikających z przepisów prawa, poprzez wydanie stosownego orzeczenia sądowego. W tej sytuacji zatem po wydaniu decyzji kończącej postepowanie w danej instancji, tego typu skarga nie może odnieść takiego skutku, który już się ziścił. Istota skargi do sądu administracyjnego na przewlekłe prowadzenie postępowania nie polega jednocześnie na tym aby już po zakończeniu postępowania administracyjnego uruchamiać postępowanie sądowe zmierzające do ustalenia kwestii czy było ono prowadzone przewlekle i w jakim charakterze, lub nakładać środki represyjne mimo uprzedniego wydania już decyzji. Powołane uchwały posiadają tzw. ogólną moc wiążącą, na co jednoznacznie wskazuje treść art. 269 § 1 p.p.s.a. Uchwały wiążą więc także Sąd w rozpoznawanej sprawie. Ponieważ skarga na przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania w przedmiocie nieważności decyzji Burmistrza S. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości została wniesiona przez skarżącą [...] czerwca 2022 r. (data pisma i data nadania) po jego ostatecznym zakończeniu decyzją Kolegium z dnia [...] czerwca 2022 r., to skarga strony podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jako z innych przyczyn niedopuszczalna. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia