II OSK 894/14

SENTENCJA Dnia 16 grudnia 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Dałkowska - Szary /spr./ Sędziowie sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Katarzyna Golat Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. D. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 stycznia 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 2303/13 w sprawie ze skargi J.D. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy poświadczenia posiadania obywatelstwa polskiego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2303/13, oddalił skargę J. D. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: D. P. N. pismem z 13 czerwca 2013 r. wniósł o potwierdzenie posiadania przez jego małoletniego syna J. D. K. - urodzonego [...] lutego 2011 r. w miejscowości S., syna D. P. N. i J. J. - obywatelstwa polskiego wskazując, że Sąd Rejonowy N. wyrokiem z [...] kwietnia 2012 r. postanowił uznać jego ojcostwo. Wojewoda Mazowiecki [...] czerwca 2013 r. wydał decyzję odmowną stwierdzając, że wniosek został złożony po upływie 12 miesięcy od dnia urodzenia dziecka. Okoliczność ta w świetle art. 7 ust 1 ustawy z 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim uzasadnia odmowę potwierdzenia obywatelstwa. Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji zarzucając jej błędne zastosowanie przepisów ustawy z 15 lutego 1962 r., podczas gdy zastosowanie powinny mieć przepisy ustawy z 2009 r. o obywatelstwie polskim, naruszenie art. 4 pkt 1 w zw. z art. 14 pkt 1 ustawy o obywatelstwie z 2009 r. poprzez niezastosowanie jej przepisów i sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym ustalenia organu, że doszło do zmian w zakresie ustalenia osoby ojca dziecka skarżącego w sytuacji w której doszło do uznania ojcostwa. Decyzją z [...] sierpnia 2013 r. Minister Spraw Wewnętrznych utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Minister uznał, że podstawą prawną do oceny przesłanek do potwierdzenia obywatelstwa małoletniego są przepisy ustawy o obywatelstwie z 2009 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] lutego 2011 r. tj. w dacie urodzenia małoletniego. Dla ustalenia podstawy nabycia i utraty obywatelstwa polskiego stosuje się przepisy obowiązujące w dacie zdarzenia lub czynności na skutek których nastąpiło nabycie lub utrata obywatelstwa polskiego z mocy prawa lub decyzji organu. Małoletni J. D. K. urodził się [...] lutego 2011 r. w miejscowości S.. Ojciec dziecka posiada obywatelstwo polskie, natomiast matka J. J. K. – obywatelstwo białoruskie. Sąd Rejonowy N. wyrokiem z [...] kwietnia 2012r. postanowił uznać ojcostwo D. P. N.. Wyrok uprawomocnił się 30 kwietnia 2012 r. i w tej dacie w księdze rejestracji aktów ustalenia ojcostwa zostało ujawnione uznanie. W dacie urodzenia dziecka ojciec dziecka był nieznany a matka nie posiadała obywatelstwa polskiego. W związku z czym, małoletni z dniem urodzenia nie nabył obywatelstwa polskiego na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim z 1962 r. Sądowe ustalenie ojcostwa małoletniego nastąpiło [...] kwietnia 2012 r. Zdaniem Ministra, stan faktyczny sprawy nie mieści się w dyspozycji art. 7 ust. 1 ustawy z 1962 r., który ustanawia roczny termin liczony od daty urodzenia się dziecka na dokonanie zmian w ustaleniu osoby albo obywatelstwa jednego lub obojga rodziców. Nie mieści się również w dyspozycji art. 7 ust. 2 tej ustawy, ponieważ przepis ten dotyczy zmian w ustaleniu osoby ojca wynikających z orzeczenia sądu wydanego na skutek powództwa o zaprzeczenie ojcostwa lub o unieważnienie uznania a nie na skutek uznania. Skutki uznania odnoszą się wyłącznie do stosunku rodzinnego. Nie dotyczą natomiast stosunków prawnych innego rodzaju, m.in. prawa do obywatelstwa. "Zmiany w ustaleniu osoby" – o jakich mowa w art. 7 ustawy z 1962 r. odwołują się do sytuacji w których osoba ojca była nieznana, uregulowanej w art. 4 pkt. 2 i art. 5 tej ustawy. Zmiana w ustaleniu osoby jednego z rodziców polega na przejściu ze stanu niewiedzy co do osoby ojca do stanu pełnej wiedzy co do tej osoby. Organ podkreślił, że decyzja nie zamyka małoletniemu drogi do nabycia obywatelstwa polskiego, gdyż nabycie to jest możliwe poprzez złożenie do Prezydenta RP wniosku o nadanie mu tego obywatelstwa. Skarżący wywiódł skargę od powyższej decyzji zarzucając jej naruszenie: art. 6 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim poprzez jego błędną wykładnię i nie zastosowanie, w szczególności przyjęcie, iż w dacie urodzenia małoletniego jego ojciec był nieznany, a co za tym idzie, dziecko nie nabyło obywatelstwa polskiego na podstawie tego przepisu, kiedy to w rzeczywistości ojcem małoletniego był obywatel polski a jego ojcostwo było znane w chwili urodzenia się dziecka; art. 7 ust. 1 ustawy z 1962 r. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj. stwierdzenie, że w przedmiotowej sprawie doszło do zmiany w ustaleniu osoby ojca małoletniego, kiedy to w aktach sprawy brak jest dowodu na zaistnienie tej okoliczności; art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niedokładne rozpatrzenie materiału dowodowego i jego błędną i niewłaściwą ocenę; art. 80 k.p.a. poprzez niedokonanie wszechstronnego rozważenia całokształtu zebranego materiału dowodowego i przyjęcie, że małoletni nie nabył obywatelstwa polskiego oraz że doszło do zmian w zakresie ustalenia osoby jego ojca, podczas gdy to jedynie w sposób formalny nastąpiło uznanie ojcostwa skarżącego a dziecko nabyło obywatelstwo z mocy prawa poprzez urodzenie. W uzasadnieniu skargi skarżący nie kwestionował, że nie jest mężem matki dziecka ani tego, że w akcie urodzenia syna pierwotnie nie ujawniono jego danych. Wynikało to, jego zdaniem, z trudnych relacji skarżącego z matką dziecka. Przyznał, że dopiero po postępowaniu sądowym formalnie został uznany za ojca małoletniego. Dalej skarżący wywodził, że organ dokonał błędnych ustaleń w zakresie oznaczenia chwili ustalenia ojcostwa i wadliwie stwierdził, że w dacie urodzenia małoletniego ojciec był nieznany. Skarżący jest natomiast biologicznym ojcem małoletniego, którego od chwili narodzin uznawał za swoje, wobec czego dziecko nabyło obywatelstwo polskie z mocy samego prawa zgodnie z zasadą ius sanguinis, poprzez urodzenie. Zastosowanie w sprawie ma zatem art. 6 ust 1 a nie art. 7 ustawy z 1962 r. Organy w swych ustaleniach i rozważaniach pominęły, jego zdaniem, kluczową kwestią a mianowicie to, iż w akcie urodzenia dziecka jego matka celowo i umyślnie nie podała danych skarżącego i dlatego konieczne stało się sądowe ustalanie ojcostwa a skarżący nie miał wpływu na czas trwania postępowania sądowego (naruszenie art. 80 k.p.a.). W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w uzasadnieniu powyższego orzeczenia stwierdził, że skarga nie jest zasadna. W ocenie Sądu art. 7 ust 2 ustawy z 1962 r. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż nie nastąpiło ani zaprzeczenie ojcostwa ani unieważnienie jego uznania. Małoletni nie nabył także obywatelstwa polskiego na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z 1962 r. ponieważ zmiana w ustaleniu osoby ojca w stosunku do ustaleń pierwotnych nastąpiła po upływie 12 miesięcy od dnia jego urodzenia. Nie doszło także do nabycia obywatelstwa z mocy prawa u uwagi na to, że w dacie urodzenia małoletniego jego ojciec nie był znany. Zmiany w tym zakresie nastąpiły dopiero w 2012 r. na mocy wyroku sądu białoruskiego. Czyni to niezasadnymi zarzuty skargi o naruszeniu art. 6 ust. 1 ustawy z 1962 r., gdyż z zebranych w sprawie materiałów dowodowych wynikało jasno, i nie przeczył temu skarżący, że pierwotnie w akcie urodzenia dziecka ojciec nie był nieznany – a więc nie miał zastosowania art. 6 ust. 1 ustawy. Sąd podniósł, że zmiany wynikające z treści wyroku białoruskiego w sferze praw cywilnych wywarły skutek ex tunc, jednakże w sferze pozostałych praw publicznych z uwagi na treść art. 6 ust 1 i 7 ust 1 nie wywarły pożądanego skutku. Z uwagi na uchybienie prekluzyjnemu terminowi rocznemu o jakim mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z 1962 r. małoletni utracił możliwość otrzymania obywatelstwa polskiego w trybie tych przepisów. Nietrafne są także, w ocenie Sądu, konstatacje skarżącego, że w przypadku małoletniego nie doszło do zmiany w zakresie ustalenia ojca dziecka, gdyż gdyby istotnie tak było to nie byłoby potrzeby prowadzenia procesu o ustalenie ojca dziecka. Czym innym bowiem są ustalenia zawarte w dokumentach urzędowych takich jak akty stanu cywilnego czy wyroki sądowe a czym innym wewnętrzne przekonanie osoby iż jest ojcem, nawet gdy przekonanie to znajdzie następnie odzwierciedlenie w prawomocnym rozstrzygnięciu sądu. Zasady dotyczące ustalania pochodzenia od określonej osoby a w konsekwencji ustalania na tej podstawie obywatelstwa nie opierają się na przekonaniach ale na dokumentach z których te okoliczności wynikają. Bez znaczenia jest także okoliczność jakimi motywami kierowała się matka dziecka składając oświadczenie wiedzy co do osoby ojca dziecka. Jednoznacznie z zebranego materiału dowodowego wynikało, że w dacie urodzenia dziecka jego ojciec nie był ustalony (uzasadnienie wyroku sądu z [...] kwietnia 2012 r., twierdzenia skarżącego, zaświadczenie o ustaleniu ojcostwa). Okoliczność pochodzenia dziecka od określonych rodziców musi wynikać z nie budzących wątpliwości dokumentów urzędowych a nie domniemań wysuwanych przez skarżącego na podstawie towarzyszących okoliczności faktycznych. Akt urodzenia wydany przez stosowne władze jest w tej sprawie wiarygodnym dowodem na pochodzenie dziecka od określonych rodziców a to z niego wynikało, że ojciec dziecka nie jest znany a istnienia takiego dokumentu skarżący nie kwestionował. Zarzut naruszenia art. 77 § 1 i 80 k.p.a. sprowadzał się zdaniem Sądu do twierdzenia, że organ nie uwzględnił, że matka dziecka celowo nie podała danych skarżącego przy rejestrowaniu narodzin syna. Jak to wskazano wyżej motywacja matki dziecka jest w tym postępowaniu bez znaczenia. Dalej Sąd stwierdził, że skarżący w uzasadnieniu skargi w istocie nie sprecyzował na czym ponadto miało polegać pozostałe naruszenie przepisów prawa procesowego dlatego ocena tych zarzutów przez sąd nie jest możliwa. W ocenie Sądu organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy a następnie poddał go wnikliwej analizie. Sporządzone uzasadnienie spełnia wymogi art. 107 § 3 K.p.a. Sąd podkreślił też, że nie ma w tym postępowaniu instrumentu jaki ma np. sąd cywilny – art. 5 kodeksu cywilnego, który pozwala sądowi w wyjątkowych wypadkach na powołanie się na zasady współżycia społecznego jako czynnik warunkujący rozstrzygnięcie. Dlatego argumenty natury słusznościowej nie mogą być brane pod uwagę przy rozstrzyganiu czy to przez organ czy przez sąd (art. 6 i 7 k.p.a.). Skargą kasacyjną D. P. N., działający za syna - małoletniego J. D. K., zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie: 1) prawa materialnego tj. art. 7 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim z dnia 15 lutego 1962 r. (Dz. U. Nr 10, poz. 49) poprzez dokonanie błędnej wykładni ww. przepisu w postaci niezasadnego przyjęcia, że okoliczność, iż skarżący nie miał możliwości dokonania czynności uznania dziecka przed upływem terminu określonego w tym artykule bez swojej winy, nie miała wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, 2) prawa materialnego tj. art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483) poprzez niezastosowanie wyrażonej w nim zasady ochrony rodzicielstwa przez Rzeczpospolitą Polską w postaci nieobjęcia małoletniego J. D. K. ochroną gwarantowaną przez Konstytucję RP, 3) prawa materialnego tj. art. 9 Konstytucji RP w zw. z art. 24 ust. 1 i 3 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (Dz. U. z 1977 r. nr 38, poz. 167) poprzez niezastosowanie jego dyspozycji w postaci odmowy potwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego przez małoletniego J. D. K. i nieobjęcia go ochroną gwarantowaną przez ww. przepis, 4) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy - tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7 1 art. 77 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez oddalenie skargi pomimo niewyczerpującego ustalenia stanu faktycznego przez organy administracji oraz uznanie, że nie wystąpiły przesłanki nabycia obywatelstwa polskiego przez małoletniego, a także całkowite pominięcie tej okoliczności, że skarżący pomimo niezwłocznego podjęcia czynności zmierzających do uznania ojcostwa nie mógł, ze względu na działanie siły wyższej, zachować terminu przewidzianego w art. 7 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim. Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżanego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie wystąpiła, stąd też kontrola instancyjna ograniczała się jedynie do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, a poza kontrolą pozostawała natomiast zgodność orzeczenia z innymi przepisami prawa. Zgodnie z art. 34 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, obywatelstwo polskie nabywa się przez urodzenie z rodziców będących obywatelami polskimi, inne przypadki nabycia obywatelstwa określa zaś ustawa. Z powyższego wynika, że zasadniczym kryterium decydującym o nabyciu obywatelstwa przez dziecko jest posiadanie obywatelstwa polskiego przez oboje rodziców oraz to, że dla nabycia obywatelstwa polskiego decydujący jest moment przyjścia dziecka na świat. Przepisy Konstytucji nie przesądzają w jakich innych wypadkach dziecko może również nabyć obywatelstwo polskie. Decyzja ta została pozostawiona ustawodawcy a przypadki te w dniu urodzenia się skarżącego unormowane były w ustawie z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 28, poz. 353 ze zm.). Zgodnie z art. 4 powyższej ustawy, dziecko nabywa przez urodzenie obywatelstwo polskie nie tylko wtedy, gdy oboje z rodziców mają obywatelstwo polskie ale również wtedy, gdy jedno z rodziców jest obywatelem polskim, a drugie jest nieznane bądź nieokreślone jest jego obywatelstwo lub nie posiada żadnego obywatelstwa. Drugą formę dodatkowego nabycia obywatelstwa przewiduje art. 6 ust. 1 ustawy wskazując, że dziecko rodziców, z których jedno jest obywatelem polskim drugie zaś obywatelem innego państwa, nabywa przez urodzenie obywatelstwo polskie, jednakże rodzice w oświadczeniu złożonym zgodnie przed właściwym organem w ciągu trzech miesięcy od dnia urodzenia się dziecka mogą wybrać dla niego obywatelstwo państwa obcego, którego obywatelem jest jedno z rodziców, jeżeli według prawa tego państwa dziecko nabywa jego obywatelstwo. Odstępstwo od powyższych zasad, dopuszczające uwzględnienie przy określeniu obywatelstwa dziecka zmian w ustaleniu osoby lub obywatelstwa rodziców zostały natomiast określone w art. 7 omawianej ustawy. Zgodnie z przywołanym w podstawach skargi kasacyjnej art. 7 ust. 1 zd. 1 ustawy o obywatelstwie polskim z dnia 15 lutego 1962 r., zmiany w ustaleniu osoby albo obywatelstwa jednego lub obojga rodziców podlegają uwzględnieniu przy określeniu obywatelstwa dziecka, jeżeli nastąpiły przed upływem roku od dnia urodzenia się dziecka. J. D. K. nie mógł nabyć przez urodzenie w dniu [...] lutego 2011 r. obywatelstwa polskiego w oparciu o powyższe przepisy, bowiem jego matka, obywatelka Białorusi, nie posiadała obywatelstwa polskiego, a jego ojciec był nieznany. Nie został zatem spełniony kluczowy warunek nabycia obywatelstwa polskiego przez dziecko, tj. posiadanie w chwili urodzenia dziecka obywatelstwa polskiego przez rodzica, którego osoba jest znana i którego obywatelstwo jest stwierdzone. Okoliczność uznania wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2012 r. przez Sąd N. ojcostwa przez obywatela polskiego D. P. N. również, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie mogła rzutować na ustalenia przyjęte w odniesieniu do statusu prawnego skarżącego, ponieważ wystąpiła po upływie rocznego terminu wyznaczonego w ustawie o obywatelstwie polskim, który pozwala nadać skuteczność nowym ustaleniom co do osoby albo obywatelstwa rodzica (art. 7 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim). Przyczyna niedochowania powyższego terminu, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, nie miała przy tym żadnego znaczenia dla ustaleń co do jego zachowania. Zakreślony przez ustawodawcę w art. 7 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim jest bowiem terminem prekluzyjnym w tym znaczeniu, że wszelkie zmiany w ustaleniu osoby albo obywatelstwa jednego lub obojga rodziców dokonane po jego upływie nie mają wpływu na określenie obywatelstwa dziecka. Dokonując wykładni powyższego przepisu należy mieć na uwadze, że służy on zapewnieniu stabilności ustalenia obywatelstwa dziecka. Ustawa o obywatelstwie polskim określa nabycie obywatelstwa polskiego i nie reguluje kwestii nabycia i utraty obywatelstwa innego państwa. Oznacza to, że jeżeli dziecko przez urodzenie w chwili urodzenia nie nabyło obywatelstwa polskiego, to z reguły nabyło obywatelstwo innego państwa i późniejsze zdarzenia mogą powodować zmiany w określeniu obywatelstwa dziecka w ograniczonym zakresie w przypadkach wskazanych w ustawie o obywatelstwie polskim (tak NSA w wyroku z dnia 27 października 2005 r., sygn. akt II OSK 1016/15). Z powyższych względów za prawidłową uznać należy przyjętą w sprawie przez organy jak i Sąd I instancji wykładnię art. 7 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim, zgodnie z którą okoliczności, które stały na przeszkodzie w dochowaniu rocznego terminu wskazanego w tym przepisie, nie mają żadnego wpływu na utratę - z powodu jego upływu - możliwości uwzględnienia przy określeniu obywatelstwa dziecka zmian w ustaleniu osoby lub obywatelstwa jednego lub obojga rodziców. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 7 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim nie ma zatem usprawiedliwionych podstaw. W konsekwencji niezasadny jest również zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Słusznie bowiem pominięto w sprawie przyczyny, które legły u podstaw niedochowania przez skarżącego terminu przewidzianego w art. 7 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim, gdyż nie miały one znaczenia w przedmiotowej sprawie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można się także zgodzić ze skarżącym, iż w efekcie działań organów administracyjnych został on pozbawiony możliwości faktycznego wykonywania władzy rodzicielskiej względem syna, przez co naruszono art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wykonywanie władzy rodzicielskiej nie jest bowiem na gruncie prawa polskiego uzależnione od obywatelstwa dziecka. Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 9 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 24 ust. 1 i 3 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych poprzez niezastosowanie jego dyspozycji w postaci odmowy potwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego przez małoletniego J. D. K. i nieobjęcia go ochroną gwarantowaną przez ten przepis. Przede wszystkim unormowane w art. 24 ust. 1 ww. Paktu zobowiązanie państwa do ochrony praw małoletniego nie może być rozumiane jako obowiązek bezwarunkowego przyznania mu obywatelstwa, bowiem regulowanie sposobu przyznania obywatelstwa jest ściśle związane z suwerennością państwa. Ustosunkowując się natomiast do art. 24 ust. 3 Paktu, który stanowi bezpośrednio o kwestii nabycia obywatelstwa przez dziecko tj. że każde dziecko ma prawo do nabycia obywatelstwa, stwierdzić należy, iż nie znajduje on zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż jak wynika z Komentarza Ogólnego nr 17 Komitetu Praw Człowieka Organizacji Narodów Zjednoczonych (za: K. Sękowska-Kozłowska [w:] Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich (Osobistych) i Politycznych. Komentarz, red. R. Wieruszewski, LEX 2012), odnosi się on do dzieci urodzonych na terenie danego kraju i ma na celu zapewnienie, by każde dziecko posiadało obywatelstwo od momentu swoich narodzin. Celem tego przepisu jest zatem wyeliminowanie przypadków bezpaństwowości u dzieci. J. D. K. urodził się natomiast na terenie Republiki Białoruś i uzyskał obywatelstwo tego kraju. Mając powyższe okoliczności na uwadze uznać należy, iż zasadnie zaskarżonym wyrokiem oddalono skargę J. D. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie odmowy potwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.