IV SA/Wa 2364/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Paweł Dańczak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 grudnia 2020 r. w sprawie ze skargi M. L. i E. L. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia odstępstwa od zakazów obowiązujących w odniesieniu do pomnika przyrody postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz M. L. i E. L. solidarnie kwotę 300 (trzysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego. UZASADNIENIE Przedmiot skargi stanowi uchwała Rady Gminy [...] z [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia odstępstwa od zakazów obowiązujących w odniesieniu do pomnika przyrody, stanowiącego część zespołu pałacowo-dworkowego Dwór [...] w [...], którego skarżący są właścicielami. Interes prawny do zaskarżenia uchwały wywodzą natomiast ze sprawowania opieki nad pomnikiem przyrody oraz utrzymania walorów historycznych, kulturowych i estetycznych zgodnie z wytycznymi [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu jako niepoduszczana z uwagi na brak naruszenia indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia strony skarżącej. Sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi winien bowiem uprzednio pochylić się nad wymogami jej dopuszczalności. Stosowanie do art. 101 ust. 1 u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Innymi słowa, skarga wniesiona w tym trybie nie ma charakteru actio popularis, a legitymacja do jej wniesienia wynika dopiero z naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę. Nadto, naruszenie musi mieć charakter bezpośredni, zindywidualizowany, aktualny i realny. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia powinno więc być tego rodzaju, aby można było stwierdzić, że bezpośrednio wyzuwa wnoszącego skargę z przysługujących mu praw albo ogranicza go w sposobach czynienia użytku z dotychczas przysługującego uprawnienia na dzień zaskarżenia. Sąd doszedł do przekonania, że strona skarżąca nie wykazała, aby zaskarżona uchwała naruszała jej interes prawny lub uprawnienie. Strona skarżąca wskazuje co prawda, że sprawuje pieczę nad pomnikiem przyrody i wykonuje względem niego zabiegi o charakterze pielęgnacyjno-zabezpieczającym. Przypomnieć jednak należy, że objęcie drzew ochroną prawną w formie ustanowienia pomników przyrody oznacza, że nadzór nad ich utrzymaniem i pielęgnacją należy do kompetencji gminy i odbywa się na jej koszt, stosowanie do zapisów art. 7 ust. 1 pkt 1 u.s.g. Do zadań spoczywających na gminie należy zaliczyć m.in. przeprowadzanie prac pielęgnacyjnych i konserwatorskich oraz ekspertyz dendrologicznych. Nie inaczej jest również w rozpatrywanej sprawie, co znajduje potwierdzenie w treści § 4 i 5 uchwały Rady Gminy [...] z [...] czerwca 2019 r. nr [...] w sprawie ustanowienia pomnika przyrody Zdaniem Sądu, tytuł prawny do działki, na której posadowione jest drzewo, także nie implikuje sam przez się legitymacji skargowej, dlatego strona skarżąca powinna była wykazać w jaki sposób doszło do ograniczenia przysługującego jej prawa własności. Sąd stoi natomiast na stanowisku, że zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego lub uprawnienia, zwłaszcza że zwolnienia nią ustanowione nie uderzają w prawo własności. Zapisy uchwały nie przekreślają możliwości strony skarżącej w zakresie i uprawnień właścicielskich. Pozbawienie części atrybutów rozporządzania rzeczą nie musi natomiast oznaczać ingerencji w istotę tego prawa. Strona skarżąca nie utraciła władztwa nad drzewem, potrzeba ochrony przyrody, na którą się powołuje, leży jednak nie tylko w jej własnym interesie, lecz w interesie całego społeczeństwa. Strona skarżąca posiada zatem jedynie interes faktyczny, który sprowadza się do tego, że żywi obawę o dobrostan drzewa, niemniej nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami, mogącymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności. Strona skarżąca nie może wywodzić legitymacji skargowej z naruszenia interesu publicznego, ponieważ jedynie organ nadzoru lub prokurator, kierując się interesem publicznym, może wnieść skargę na uchwałę tego rodzaju. Obowiązek ochrony waloru widokowego zespołu pałacowo-dworkowego jest bowiem kwestią irrelewantną. Nadto, ochrona wartościowych drzew i krzewów oraz opieka konserwatorska to dwa różne instrumenty. Co dotyczy wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, to przypomnieć należy, że rozpatrzenie wniosku uwarunkowane było skutecznym wniesieniem skargi. W związku ze stwierdzeniem niedopuszczalności skargi, Sąd odstąpił od procedowania tego wniosku. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.