II SA/Sz 1217/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Włodarczak -Siuda po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym skargi B. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. znak [...] w przedmiocie przyznania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych postanawia -odrzucić skargę UZASADNIENIE Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] nr [...] uznał B.K. za osobę bezrobotną z dniem [...] oraz przyznał jej prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] w wysokości [...] % tj. [...] zł miesięcznie. W wyniku odwołania B.K., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] znak [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji oraz uznał B.K. za osobę bezrobotną z dniem [...] oraz przyznał jej prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] w wysokości [...]% tj. [...] zł miesięcznie. Powyższą decyzję skarżąca odebrała w dniu [...]. Pismem z dnia [...] B.K. złożyła do Wojewody [...] wniosek o uzupełnienie decyzji z dnia [...] znak [...]. Natomiast w dniu [...] ( data stempla pocztowego) B.K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] na decyzję z dnia [...] znak [...]. Z akt administracyjnych, które wpłynęły w dniu [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] wraz ze skargą B.K. wynika, iż Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] [...] odmówił uzupełnienia rozstrzygnięcia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] znak [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Przedmiotem skargi wniesionej przez B.K. w dniu [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] znak [...] co do której skarżąca złożyła w dniu [...] wniosek do organu, w trybie art.111 § 2 kpa, o jej uzupełnienie. W razie wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy skarga jest dopuszczalna poprzez ustalenie, czy nie zachodzi żadna z przesłanek jej odrzucenia, wymieniona w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Stosownie do treści art. 111 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.,) strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji żądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. W przypadkach określonych w § 1 termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia jej odpowiedzi ( § 2). Odmowa uzupełnienia rozstrzygnięcia decyzji ma formę postanowienia, zaś uzupełnienie decyzji następuje w formie decyzji. Z treści § 2 art. 111 kpa wynika, że decyzja uzupełniająca i postanowienie odmowne w tym zakresie, nie posiadają samodzielnego bytu i nie służy od nich odrębny środek zaskarżenia oraz, że wystąpienie przez stronę postępowania administracyjnego z wnioskiem o uzupełnienie decyzji powoduje przesunięcie rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi, który co do zasady rozpoczyna bieg zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wraz z doręczeniem skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadku określonym w art. 111 § 2 kpa, złożenie przez adresata decyzji wniosku o uzupełnienie decyzji, następuje wstrzymanie biegu terminu do wniesienia skargi, do momentu doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w przedmiocie tego wniosku. Jak wynika z akt sprawy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] odmawiające uzupełnienia decyzji z dnia [...] zostało wydane dzień później po złożeniu skargi przez B.K. na wymienioną decyzję tj. dnia [...] Należy wskazać, że postanowienie z dnia [...] zawiera wyczerpujące pouczenie, iż jest ono niezaskarżalne, natomiast stronie przysługuje prawo wniesienia skargi na decyzję z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] w terminie [...] dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia. Tym samym w rozpatrywanej sprawie, wniesienie skargi nastąpiło zanim rozpoczął biec termin do jej wniesienia, a zatem skarżąca dokonał tej czynności przedwcześnie. Wobec tego zaistniała przesłanka do odrzucenia skargi określona w art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, w związku z czym należało orzec, jak w sentencji.