I SA/Łd 335/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Koziński, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, , po rozpoznaniu w dniu 30 października 2020 roku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w B. na uchwałę Rady Miasta Brzeziny z dnia 29 sierpnia 2019 r. nr XVII/113/2019 w przedmiocie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę. UZASADNIENIE W dniu 29 sierpnia 2019 r. Rada Miasta Brzeziny, na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506 ze zm.) dalej jako: u.s.g., art. 6j ust. 1 pkt 1, ust. 3, 3b i 3c oraz art. 6k ust. 1, ust. 2, ust. 2a pkt 1, ust. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2018 r. poz. 1454 i poz. 1629 oraz z 2019 r. poz. 730 i poz. 1403) dalej jako: ustawa, podjęła uchwałę nr XVII/113/2019 w przedmiocie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki tej opłaty oraz ustalenia stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Prokurator Rejonowy w B. zaskarżył uchwałę Rady Miasta Brzeziny z dnia 29 sierpnia 2019 r. zarzucając rażące naruszenie: a) art. 6k ust. 4a ustawy i art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g. przez nieuregulowanie w przepisach zaskarżonej uchwały zwolnienia w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi kompostujących bioodpady stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym, proporcjonalnie do zmniejszenia kosztów gospodarowania odpadami komunalnymi z gospodarstw domowych; b) art. 6j ust. 3b ustawy i art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g. przez przekroczenie w § 4 zaskarżonej uchwały delegacji ustawowej przepisu art. 6j ust. 3b ustawy, polegające na uchwaleniu zasady naliczania rocznej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami od nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe niezgodnie z uregulowaniem ustawowym; c) art. 6k ust. 2a pkt 5 ustawy i art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g. przez przekroczenie w § 3 ust 1 i 2 uchwały delegacji ustawowej art. 6k ust. 2a pkt 5 ustawy i określenie stawek podstawowych i podwyższonych opłat za pojemniki przeznaczone do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości, wyższych niż maksymalnie dopuszczone przepisem ustawy; d) art. 6j ust. 3 ustawy i art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g. przez powtórzenie w przepisie § 3 ust. 3 zaskarżonej uchwały, ustawowego zawartego w przepisie art. 6j. ust. 3 ustawy uregulowania, zgodnie z którym w przypadku nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn zadeklarowanej liczby pojemników lub worków, przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych powstających na terenie danej nieruchomości, oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Prokurator Rejonowy w B. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości i orzeczenie, że zaskarżona uchwała nie może być wykonana oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Prokurator Rejonowy w B. wskazał, iż przepis art. 6k ust. 4a ustawy, zakreśla obowiązek stworzenia unormowania na wypadek istnienia na terenie gminy uzasadniających je sytuacji, a nie w przypadku ich zaistnienia, czy pod jakimkolwiek innym warunkiem. Z brzmienia przepisu art. 6k ust. 4a ustawy należy raczej wnosić, że zawarty w nim obowiązek ustalenia zwolnienia z opłaty jest obowiązkiem stworzenia unormowania na wypadek istnienia na terenie gminy uzasadniających je sytuacji, a nie w przypadku ich zaistnienia, a Rada Miasta Brzeziny z tego obowiązku się nie wywiązała. Z kolei w § 4 uchwały Rada określiła sposób obliczenia ryczałtowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, niezgodnie z zasadami jej ustalania zawartymi w przepisie art. 6j ust. 3b ustawy. Przepis stanowi o obowiązku uchwalenia przez radę gminy ryczałtowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie wyższej niż 10% przeciętnego miesięcznego dochodu rozporządzanego na 1 osobę ogółem - za rok od nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy, lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Urząd Miasta w Brzezinach zastosował zaś dla nieruchomości zabudowanych domkami letniskowymi nieznane ustawie kryterium ilości domków znajdujących się na terenie nieruchomości. Brzmienie przepisu ustawy wyraźnie wskazuje na to, że zabudowanie domkiem letniskowym jest jedynie wyróżnikiem fizycznym nieruchomości pozwalającym zaliczyć ją do kategorii nieruchomości objętych regulacją art. 6j ust. 3b, podobnie jak inne nieruchomości, co do których można posłużyć się wyróżnikiem funkcjonalnym wykorzystywania na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Obliczanie opłaty przy pomocy jakiegokolwiek mnożnika w oczywisty sposób w pojęciu ryczałtu się nie mieści. W ustępie 1 § 3 uchwały określając podstawową stawkę opłaty za pojemnik o wskazanych pojemnościach, Rada dopuściła się naruszenia przepisu art. 6k ust. 2a pkt. 5 ustawy, zgodnie, z którym rada gminy ustala stawki opłat w wysokości nie wyższej niż maksymalne stawki opłat, które za odpady komunalne zbierane i odbierane w sposób selektywny wynoszą za miesiąc w przypadku metody, o której mowa w art. 6j ust. 3 - 3,2% przeciętnego miesięcznego dochodu rozporządzanego na 1 osobę ogółem za pojemnik o pojemności 1100 litrów lub 1% przeciętnego miesięcznego dochodu rozporządzalnego na 1 osobę ogółem za worek o pojemności 120 litrów, przeznaczone do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości. Przestawiając własne wyliczenia Prokurator podkreślił, iż Rada Miasta w ustępach 1 i 2 § 3 uchwały przekroczyła zakres delegacji ustawowej z rażącym naruszeniem art. 6k ust. 2a pkt. 5 ustawy. Wskazując na ostatnie naruszenie w postaci powtórzenia w ust. 3 § 3 uchwały uregulowania przepisu art. 6j. ust. 3 ustawy Prokurator podkreślił, iż tego rodzaju zabieg jest niedopuszczalny tak z punktu widzenia zasad techniki legislacyjnej, z uwagi na stworzenie pozoru regulacji aktem prawa miejscowego materii uregulowanej już aktem rangi ustawowej, jak i w związku z brzmieniem delegacji ustawowej do wydania przepisu. Ta bowiem zobowiązuje rady gmin do uchwalenia szczegółowych zasad realizacji na terenie gminy norm ustawowych, a nie do ich powielenia. Rada Miasta Brzeziny stwierdzając, że opłata z gospodarowanie odpadami komunalnymi w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, stanowi iloczyn zadeklarowanej liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstającymi na danej nieruchomości oraz stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności ustalonej w ustępach 1 i 2 § 3 uchwały, skopiowała jedynie regulację zapisaną w art. 5 ust. 1 pkt. 4 ustawy, a więc w konsekwencji nie zrealizowała w tym zakresie delegacji ustawowej do wydania przepisów prawa miejscowego. Prokurator podsumował, iż podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią bez wątpienia rażące naruszenia prawa, w tym postanowienia uchwały nie mające podstawy prawnej oraz nieuregulowanie w nim kwestii podlegających zgodnie z delegacją do jego wydania obligatoryjnej regulacji. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Brzeziny odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze Prokuratora Rejonowego w B. wyjaśniła w odniesieniu do zarzutu rażącego naruszenia przepisów art. 6k ust. 4a, art. 6j ust. 3b, art. 6k ust. 2a ustawy, że w art. 1 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1579) ustawodawca wprowadził zmiany w ustawie z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, które weszły w życie 6 września 2019 r., za wyjątkiem zmian określonych w art. 27 ww. aktu. W związku z powyższym przepisy powyższe nie obowiązywały na dzień 29 sierpnia 2019 r., tj. na dzień podjęcia zaskarżonej uchwały. W kwestii zarzutu powtórzenia w § 3 ust. 3 zaskarżonej uchwały przepisu art. 6j ust. 3 ustawy, Rada wskazała, iż u.s.g. nie określa rodzaju naruszeń prawa, które należy zakwalifikować do istotnego naruszenia prawa. Regulacja art. 91 ust. 4 u.s.g., określając kategorie wad (istotne naruszenie prawa, nieistotne naruszenie prawa), wyznacza podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały rozstrzygnięciem nadzorczym. Za nieistotne naruszenia prawa uznaje się naruszenia drobne, niedotyczące istoty zagadnienia, a zatem będą to takie naruszenie prawa jak błąd lub nieścisłość prawna niemająca wpływu na materialną treść uchwały. Natomiast do kategorii istotnych naruszeń należy zaliczyć naruszenia znaczące, wpływające na treść uchwały, dotyczące meritum sprawy, jak np. naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje do podejmowania uchwał, przepisów podstawy prawnej podejmowanych uchwał, przepisów ustrojowych, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał. Rada zaznaczyła, iż zaskarżona uchwała była przedmiotem kontroli przez organ nadzoru, Regionalną Izbę Obrachunkową w Łodzi. Postępowanie nadzorcze zostało umorzone, Kolegium stwierdziło, że nie dopatrzyło się naruszenia przepisów prawa w przedmiotowej uchwale. W konkluzji wniesiono o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępne wyjaśnić należy, iż sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r., poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W okolicznościach niniejszej sprawy należy potwierdzić wypełnienie się powyższych warunków, akcentując w szczególności realne zagrożenie epidemiologiczne dla zdrowia uczestników postępowania występujące na terenie miasta będącego siedzibą tutejszego Sądu. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również, zgodnie z art. 3 § 1 pkt 5 p.p.s.a., orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Zarówno przepisy regulujące postępowanie przed sądami administracyjnymi, jak i przepisy ustawy o samorządzie gminnym, nie wprowadzają innych kryteriów kontroli aktów prawa miejscowego aniżeli zgodność z prawem uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego. Sąd administracyjny kontroluje zatem uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego wyłącznie na podstawie kryterium zgodności z przepisami prawa. Rolą sądu administracyjnego w niniejszej sprawie jest zatem ocena zaskarżonej uchwały z punktu widzenia jej zgodności z prawem. Przedmiotem kontroli jest uchwała Rady Miasta Brzeziny z dnia 29 sierpnia 2019r. nr XVII/113/2019 w przedmiocie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Stosownie do zapisu § 8 zaskarżona uchwała weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego, z mocą obowiązującą od dnia 1 października 2019 r., z wyjątkiem § 4, który zacznie obowiązywać od dnia 1 stycznia 2020 r. Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym w dniu 13 września 2019 r. Powtórzyć należy, iż przedmiotowa uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 1 u.s.g. oraz art. 6j ust. 1 pkt 1, ust. 3, 3b i 3c oraz art. 6k ust. 1, ust. 2, ust. 2a pkt 1, ust. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2018 r. poz. 1454 i poz. 1629 oraz z 2019 r. poz. 730 i poz. 1403). Okolicznością niekwestionowaną jest, iż Rada Gminy Brzeziny uchwalając omawiany akt prawa miejscowego miała obowiązek uwzględnić wymagania wynikające z ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w wersji obowiązującej w dacie jej podjęcia, czyli w dniu 29 sierpnia 2019 r. Nie można jednakże pominąć okoliczności, iż ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1579), która weszła w życie z dniem 6 września 2019 r., wprowadzono szereg zmian legislacyjnych w dotychczasowym brzmieniu ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Przede wszystkim, wskazane w skardze brzmienie przepisów art. 6k ust. 4a, art. 6j ust. 3b i art. 6k ust. 2a pkt 5 ustawy, do porządku prawnego wprowadzone zostało właśnie ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. Oznacza to, iż jak trafnie zauważyła Rada Miasta Brzeziny w odpowiedzi na skargę, wymienione przepisy w nowym brzmieniu, na które to wskazuje Prokurator Rejonowy w B., weszły w życie 6 września 2019 r., czyli bezsprzecznie już po podjęciu uchwały Rady Gminy Brzeziny nr XVII/113/2019. Ponadto, stosownie do treści art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej z dnia 19 lipca 2019r. w wersji obowiązującej do 30 marca 2020 r. rada gminy jest obowiązana dostosować uchwały wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym do przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Przepis ten został następnie zmieniony ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARSCoV-2 (Dz.U. z 2020 r., poz. 875), w której art. 40 ust. 1 wskazano, że w art. 9 w ust. 1 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 poz. 1579 oraz z 2020 r. poz. 568 i 695) wyrazy "w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy" zastępuje się wyrazami "w terminie do dnia 31 grudnia 2020 r.". Z powyższego należy wyprowadzić wniosek, że rada gminy jest obowiązana dostosować uchwały wydane przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej na podstawie przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w terminie do dnia 31 grudnia 2020 r. Tym samym to do tej daty winny być wprowadzone wszelkie rozwiązania dostosowujące. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Brzeziny wskazała, iż w dniu 27 lutego 2020r. podjęła uchwałę nr XXIV/180/2020, w której § 7 zawarto zapis "Traci moc uchwała nr XVII/113/2019 Rady Miasta Brzeziny z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki tej opłaty oraz ustalenia stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności (Dz. Urz.Woj. Łódzkiego poz. 5028)". Z tych wszystkich względów jako niezasadne należy ocenić zarzuty skargi dotyczące rażącego naruszenia przepisów art. 6k ust. 4a, art. 6j ust. 3b i art. 6k ust. 2a pkt 5 ustawy w brzmieniu wskazanym przez Prokuratora Rejonowego w B.. Sąd nie ma wątpliwości, iż w tym brzmieniu wskazane przepisy nie obowiązywały w dacie 29 sierpnia 2019 r., gdyż weszły w życie z dniem 6 września 2019 r. Nadto, zaskarżone uregulowanie zostało usunięte z obrotu prawnego na mocy uchwały Rady Miasta Brzeziny z dnia 27 lutego 2020 r. Sąd, jako niezasadny ocenił również zarzut rażącego naruszenia przepisu art. 6j ust. 3 ustawy przez powtórzenie w przepisie § 3 ust. 3 zaskarżonej uchwały, ustawowego uregulowania zawartego w przepisie art. 6j. ust. 3 ustawy, zgodnie z którym w przypadku nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn zadeklarowanej liczby pojemników lub worków, przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych powstających na terenie danej nieruchomości, oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Wyjaśnić trzeba, iż wprowadzając sankcję nieważności aktu prawa miejscowego jako następstwo naruszenia przepisu prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa. Przyjmuje się jednak, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią takie naruszenia prawa, które mieszczą się w kategorii rażących naruszeń. Powyższe wynika z treści art. 91 ust. 1 zd. pierwsze w zw. z ust. 4 u.s.g., zgodnie z którymi uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny. Pojęcie "sprzeczności z prawem" w rozumieniu art. 91 ust. 1 u.s.g. obejmuje sprzeczność postanowień uchwały z jakimkolwiek aktem prawa powszechnie obowiązującego, w tym także z rozporządzeniem - co w konsekwencji oznacza, że również z "Zasadami techniki prawodawczej", które stanowią załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. (Dz. U. Nr 100, poz. 908 ze zm.). Choć w większości przypadków sprzeczność z konkretnymi, szczegółowymi dyrektywami legislacyjnymi zawartymi w rozporządzeniu będzie miała zapewne charakter nieistotnego naruszenia prawa, to jednak nie można wykluczyć sytuacji, w których konkretne uchybienie zasad techniki prawodawczej należy zakwalifikować jako istotne naruszenie prawa. Będzie to zwłaszcza dotyczyć reguł określanych w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego mianem "rudymentarnych kanonów techniki prawodawczej" (zob. np. postanowienie TK z dnia 27 kwietnia 2004 r., P 16/03; OTK-A 2004/4/36), nakaz przestrzegania których postrzegany jest jako jeden z elementów konstytucyjnej zasady prawidłowej legislacji (por. T. Zalasiński, Zasady prawidłowej legislacji w poglądach Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2008, s. 51). Jednym z "rudymentarnych kanonów" tworzenia prawa jest niewątpliwie reguła wynikająca z § 115 w zw. z § 143 rozporządzenia, w myśl której w akcie prawa miejscowego zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym (upoważnieniu ustawowym). Podobnie unormowana została dyrektywa wynikająca z art. 118 w zw. z § 143 rozporządzenia, w świetle której w akcie prawa miejscowego nie powtarza się przepisów ustawy upoważniającej oraz przepisów innych aktów normatywnych (por. G. Wierczyński, Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych. Komentarz, Warszawa 2010, s. 633). Takie powtórzenie jest, co do zasady, zabiegiem niedopuszczalnym, traktowanym w dominującym nurcie orzecznictwa sądów administracyjnych i TK jako rażące naruszenie prawa (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 431/11). Jedynie w drodze wyjątku, uzasadnionego zwłaszcza względami zapewnienia komunikatywności tekstu prawnego, za dopuszczalne można uznać powtarzanie w aktach praw miejscowego, takich zwłaszcza jak statuty czy regulaminy, innych regulacji normatywnych. W każdym jednak przypadku tego rodzaju powtórzenia powinny być powtórzeniami dosłownymi, aby uniknąć wątpliwości, który fragment tekstu prawnego (rozporządzenia, ustawy upoważniającej czy innego aktu normatywnego) ma być podstawą odtworzenia normy postępowania (zob. S. Wronkowska (w:) S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2012, s. 35 i 241; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18 lutego 2016 r., sygn.akt III SA/Po 1007/15). W utrwalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym uznaje się, że powtórzenie regulacji ustawowych bądź ich modyfikacja i uzupełnienie przez przepisy gminne jest niezgodne z zasadami legislacji. Uchwała rady gminy nie może regulować jeszcze raz tego, co jest już zawarte w obowiązującej ustawie. Taka uchwała, jako istotnie naruszająca prawo, jest nieważna. Zawsze bowiem tego rodzaju powtórzenie jest normatywnie zbędne, gdyż powtarzany przepis już obowiązuje, jak też jest dezinformujące. Trzeba bowiem liczyć się z tym, że powtórzony przepis będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono, co może prowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji prawodawcy, a więc do naruszenia wymagania adekwatności Uchwała organu gminy nie powinna zatem powtarzać przepisów ustawowych, jak też nie może zawierać postanowień sprzecznych z ustawą (por. wyroki NSA: z dnia 14 października 1999 r., sygn. akt II SA/Wr 1179/98; z dnia 16 czerwca 1992r., sygn. akt II SA 99/92 - ONSA 1993/2/44; z dnia 20 sierpnia 1996 r., sygn. akt SA/Wr 2761/95 - nie publikowany; wyrok SN z dnia 5 stycznia 2001 r., sygn. akt III RN 40/00, OSNP 2001/13/424). Skład orzekający w sprawie niniejszej w pełni podziela przedstawiony pogląd. Powyższe stwierdzenie nie oznacza, że zawsze i każde powtórzenie przepisów ustawowych w przepisie gminnym będzie automatycznie uznane za naruszenie prawa. Należy jednak podkreślić, iż powtarzanie przepisów ustawowych co do zasady narusza prawo. Nie bez znaczenia pozostaje jednak ilość tych powtórzeń, charakter powtórzonych przepisów prawa i ich istota. W ustępie 3 § 3 zaskarżonej uchwały Rada Miasta Brzeziny powtórzyła uregulowanie przepisu art. 6j ust. 3 ustawy. Nie można pominąć, iż jest to powtórzenie dosłowne, które nie budzi wątpliwości, który zapis ustawy został powtórzony. Nadto dostrzec trzeba, iż przepis art. 6j ust. 3 ustawy zawiera opis metody, algorytmu wyliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy. W tym wypadku powtórzenie było uzasadnione względami zapewnienia komunikatywności tekstu prawnego, uczyniło akt prawa miejscowego w pełni czytelnym i zrozumiałym. Należy także pamiętać, co już zostało wskazane, iż zaskarżone uregulowanie zawarte w § 3 ust. 3 uchwały zostało usunięte z obrotu prawnego na mocy uchwały nr XX1V/180/2020 Rady Miasta Brzeziny z dnia 27 lutego 2020 r. Reasumując, w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które uzasadniałyby stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w trybie art. 147 § 1 P.p.s.a. Uwzględniając wszystkie powyższe okoliczności Sąd uznał, że skarga nie zawiera usprawiedliwionych argumentów i jako niezasadną oddalił w oparciu o art. 151 P.p.s.a. mko