I FSK 1890/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Maria Dożynkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 czerwca 2008 r. sygn. akt I SA/Po 725/08 w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 31 marca 2008 r. nr ... w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2004 r. postanawia odrzucić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Po 725/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę J. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z 31 marca 2008 r. nr ... w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2004 r. W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że skarga na powyższą decyzję - doręczoną pełnomocnikowi skarżącego 2 kwietnia 2008 r. wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi – została nadana bezpośrednio do WSA 2 maja 2008 r. WSA po otrzymaniu skargi 5 maja 2008 r., przekazał ją właściwemu organowi, który następnie przekazał akta wraz z odpowiedzią na skargę do WSA. Złożenie zatem skargi bezpośrednio do Sądu, zamiast za pośrednictwem organu, spowodowało uchybienie trzydziestodniowemu terminowi do jej wniesienia. Z tego względu WSA skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), który stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego (doradca podatkowy) zaskarżył w całości i wniósł o przeprowadzenie rozprawy i zasądzenie kosztów postępowania. W skardze kasacyjnej zarzucono zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. przez niewyjaśnienie zarzutów podniesionych w skardze oraz art. 113 § 1 p.p.s.a. poprzez zamknięcie sprawy, mimo iż skarga została wniesiona w terminie. W ocenie autora skargi kasacyjnej skarga została wniesiona w terminie, mimo iż została nadana bezpośrednio do WSA. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania przepisane dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Te ostatnie wymagania są wymaganiami materialnymi, co oznacza, że nie podlegają one sanacji. Skarga kasacyjna jest zatem środkiem prawnym wysoce sformalizowanym, a wymogi formalne i materialne, jakimi jest obarczona, służą ustaleniu ponad wszelką wątpliwość zakresu rozpoznania sprawy przez NSA. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a jedynie nieważność postępowania bierze pod uwagę z urzędu. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że NSA związany jest jej podstawami i wnioskami. Nie jest zatem dopuszczalne ani konkretyzowanie, uściślanie, korygowanie skargi kasacyjnej, ani wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków (vide wyrok NSA z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1401/05, LEX nr 262797). Ustawodawca, mając jednak na względzie ochronę strony przed ryzykiem niewłaściwego, nieprecyzyjnego sformułowania skargi kasacyjnej, uniemożliwiającego jej rozpoznanie, wprowadził tzw. przymus adwokacko-radcowski, przy czym w sprawach obowiązków podatkowych skarga kasacyjna może być sporządzona również przez doradcę podatkowego (art. 175 p.p.s.a.). Skarga kasacyjna w przedmiotowej sprawie nie spełnia wymogów określonych we wskazanym wyżej art. 176 p.p.s.a. Nie zawiera bowiem wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Jak wielokrotnie podkreślał w swym orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny sformułowanie w skardze kasacyjnej wniosku co do rozstrzygnięcia jest jednym z najistotniejszych jej wymogów, który wyznacza granice zaskarżenia. Brak takiego wniosku uniemożliwia rozpoznanie sprawy, a przy tym nie podlega uzupełnieniu w trybie przewidzianym dla braków pisma procesowego w art. 49 p.p.s.a. Ponadto należy wskazać, że pozbawienie skargi kasacyjnej jednego z jej podstawowych elementów konstrukcyjnych, powoduje iż jest ona niedopuszczalna i z tego względu podlega odrzuceniu (vide wyrok NSA z 6 września 2005 r., sygn. akt FSK 2201/04, LEX nr 173173; postanowienie NSA z 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 302/04, LEX nr 142060; postanowienie NSA z 6 lipca 2004 r., sygn. akt OSK 160/04, LEX nr 156428). Zasadą jest stosownie do art. 178 p.p.s.a., że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym niedopuszczalną skargę kasacyjną. W razie jednak niedostrzeżenia przez sąd pierwszej instancji niedopuszczalności skargi kasacyjnej i przekazania jej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, kompetencje do odrzucenia skargi kasacyjnej wobec jej niedopuszczalności przysługują Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. W myśl bowiem art. 180 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odrzuci skargę kasacyjną, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny. Skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie NSA może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (art. 182 § 1 p.p.s.a.). W sytuacji zatem uznania, iż skarga kasacyjna w niniejszej sprawie nie spełnia wymogów materialnych określonych w art. 176 p.p.s.a., co uniemożliwia jej rozpoznanie, bez znaczenia pozostaje wniosek strony o przeprowadzenie rozprawy, wniosek ten ponadto nie ma charakteru wiążącego dla sądu. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 w związku z art. 178 i art. 182 § 1 i § 3 p.p.s.a., skargę kasacyjną odrzucił. ----------------------- 3