I SA/Gl 848/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Sędziowie WSA Beata Machcińska, Borys Marasek (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 listopada 2022 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 24 maja 2022 r. nr 2401-IEE.711.397.2022.2/LF/ UNP: 2401-22-119627 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym 1) stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia 11 kwietnia 2022 r. nr [...]; 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 24 maja 2022 r., nr 2401-IEE.711.397.2022.2/LF/, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: DIAS), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 61a § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej k.p.a.) oraz art. 23 § 1, § 2, § 4 pkt 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 z późn. zm., dalej u.p.e.a.), po rozpoznaniu zażalenia Prezydenta Miasta K. (dalej: skarżący), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. (dalej: Naczelnik US, organ egzekucyjny), z dnia 11 kwietnia 2022 r., nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zarzutu. W sprawie przedstawiono następujący stan faktyczny i prawny. Naczelnik US prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku I. S. (dalej: zobowiązany), w oparciu o tytuł wykonawczy o nr W-6/375/2021, wystawiony przez skarżącego w dniu 22 lipca 2021 r., który obejmuje należność z tytułu nieuiszczonej opłaty dodatkowej za parkowanie w strefie płatnego parkowania. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, zawiadomieniem z dnia 27 lipca 2021 r. o nr [...], organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności zobowiązanego z rachunku bankowego w I. S.A. Wobec całkowitej spłaty egzekwowanej należności w dniu 9 sierpnia 2021 r. organ egzekucyjny zakończył postępowanie egzekucyjne. Pismem z dnia 2 lutego 2022 r., nr [...] skarżący zwrócił się do organu egzekucyjnego o udzielenie informacji - czy zobowiązany zmieścił się w ustawowym terminie do złożenia zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Do wystąpienia skarżący załączył kopię pisma zobowiązanego wraz z kopiami faktur dot. sprzedaży samochodów. Pismem z dnia 10 lutego 2022 r., nr [...] organ egzekucyjny poinformował skarżącego, że zobowiązany nie zmieścił się w terminie do złożenia zarzutu, wynikającym z treści art. 33 § 5 pkt 1 u.p.e.a. Pismem z dnia 28 lutego 2022 r., nr [...] skarżący zwrócił się do organu egzekucyjnego o wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o art. 17 § 1c u.p.e.a. Pismem z dnia 8 marca 2022 r., nr [...], organ egzekucyjny napisał do skarżącego, że w jego ocenie właściwym do załatwienia żądania zobowiązanego jest wierzyciel. Pismem dnia 24 marca 2022 r., nr [...] skarżący ponownie zwrócił się do organu egzekucyjnego o wydanie postanowienia na podstawie art. 17 § 1c u.p.e.a. Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2022 r. Naczelnik US odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zarzutu na podstawie art. 17 § 1c u.p.e.a. Na to postanowienie skarżący złożył zażalenie, wnosząc o jego uchylenie w całości. Skarżąca podniosła, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy postanowienie winno być wydane w oparciu o art. 17 § 1c u.p.e.a. DIAS zgodził się ze skarżącym, że w sprawie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zarzutu, organ egzekucyjny obowiązany jest wydać postanowienie w oparciu o art. 17 § 1c u.p.e.a. DIAS wskazał, że zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela zarzutu, ale za pośrednictwem organu egzekucyjnego zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., bowiem to organ egzekucyjny dokonuje kwalifikacji zarzutu i bada czy został on wniesiony w terminie do jego merytorycznego rozpatrzenia. Fakt ten, determinuje bowiem dalsze postępowanie organu egzekucyjnego. W zależności od okoliczności albo przekazuje go do rozpatrzenia wierzycielowi, albo wydaje postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do jego wniesienia w oparciu o w/w przepis. Dalej DIAS podniósł, że nie należy tracić z pola widzenia, że to organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne, a wniesienie środka zaskarżenia w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego (w zależności od jego rodzaju) nakłada na organ egzekucyjny obowiązek określonego zachowania się, np. zawieszenie postępowania. Pismo kwestionujące istnienie obowiązku skarżący otrzymał od zobowiązanego w dniu 17 stycznia 2022 r. Skoro skarżący zakwalifikował złożone pismo jako zarzuty, obowiązany był przekazać to wystąpienie w oparciu o art. 65 § 1 k.p.a. organowi egzekucyjnemu, wykonując tym samym dyspozycję art. 33 § 1 u.p.e.a. Na organie egzekucyjnym ciążył obowiązek podjęcia dalszych czynności w sprawie wniesionego pisma. DIAS wskazał dalej, że w jego ocenie pismo zobowiązanego nie zostało przekazane przez skarżącego do organu egzekucyjnego, dlatego organ ten nie mógł wydać postanowienia w sprawie wniesienia zarzutów po terminie, czego skarżący domaga się w zażaleniu. W skardze na rozstrzygnięcie organu odwoławczego, skarżący wniósł o jego uchylenie oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz umorzenie postępowania administracyjnego, a także zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. w szczególności - art. 17 § 1c u.p.e.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony i zobowiązany do wydania na podstawie ww. art. 17 § 1c u.p.e.a. postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia zarzutu przez zobowiązanego w sprawie egzekucji administracyjnej wszczętej na podstawie tytułu wykonawczego nr W-6/357/2021 z dnia 22 lipca 2021 r. - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, zebranie, rozpatrzenie oraz dokonanie przez organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z treści ww. przepisów, poprzez przekroczenie zasady prawdy obiektywnej, niepodjęcie dostatecznych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego z naruszeniem zasad proceduralnych, w tym w szczególności błędne ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji spowodowało błędne przyjęcie, że właściwym do załatwienia i rozpatrzenia zarzutu zobowiązanego jest wierzyciel Prezydent Miasta K. Zarząd Dróg Miasta K. a nie organ egzekucyjny. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w dniu 17 stycznia 2022 r. do skarżącego wpłynęło pismo zobowiązanego dotyczące dwóch tytułów wykonawczych: tytułu wykonawczego z dnia 22 lipca 2021 r., wystawionego w związku z nieopłaconym postojem pojazdu samochodowego o numerze rej. [...] w dniu 19 sierpnia 2016 r. w Strefie Płatnego Parkowania w K. oraz tytułu wykonawczego z dnia 30 listopada 2020 r., wystawionego w związku z nieopłaconym postojem pojazdu samochodowego o numerze rej. [...] w dniu 19 listopada 2020 r. przy ul. [...] w Śródmiejskiej Strefie Płatnego Parkowania w K.. Pismo zobowiązanego, w odniesieniu do tytułu wykonawczego W-6/375/2021 zostało przekazane za pośrednictwem platformy e-PUAP pismem z dnia 2 lutego 2022 r. sygn. [...] do Naczelnika Urzędu Skarbowego w J., natomiast w odniesieniu do tytułu wykonawczego W-26/23474/2021, pismo zobowiązanego zostało przekazane za pośrednictwem platformy e-PUAP, pismem z dnia 2 lutego 2022 r. sygn. [...] do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego K., celem kwalifikacji przedmiotowej sprawy. Organ egzekucyjny - Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego K., pismem z dnia 4 lutego 2022 r. przekazał wniosek skarżącego z dnia 2 lutego 2022 r. sygn. [...], dot. tytułu wykonawczego W-26/23474/2021, zgodnie z właściwością do Naczelnika Urzędu Skarbowego w J.. Skarżący podniósł, że organ egzekucyjny - Naczelnik US pismem z dnia 10 lutego 2022 r. znak [...] wskazał, że "analizując opisywaną sprawę dot. tytułu wykonawczego o symbolu W-6/375/2021 Pan I. S. nie zmieścił się w ustawowym terminie przewidzianym do złożenia zarzutów. Zaległości objęte ww. tytułem wykonawczym wyegzekwowano w całości w dniu 9 sierpnia 2021 r., a sprawę zamknięto dzień później, tj. 10 sierpnia 2021 roku. Natomiast należności objęte tytułem wykonawczym o symbolu W-26/23474/2021 wyegzekwowano w całości dnia 18 grudnia 2021 roku, a sprawę zamknięto w dniu 21 grudnia 2021 roku. W związku z powyższym skierowany do Wierzyciela wniosek Pana I. S. z dnia 12 stycznia 2022 roku mieści się w ustawowym terminie do złożenia zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym w administracji". Skarżący wskazał dalej, że nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach, który w zaskarżonym postanowieniu wskazał, że "ponieważ pismo Pana I. S. nie zostało przekazane przez Państwa do organu egzekucyjnego, organ ten nie mógł wydać postanowienia w sprawie wniesienia zarzutów po terminie", jak również, że "pismo kwestionujące istnienie obowiązku otrzymali Państwo od Pana I. S. 17.01.2022 r. Skoro zakwalifikowaliście Państwo złożone pismo jako zarzuty obowiązani byliście przekazać to wystąpienie w oparciu o art. 65 § 1 Kpa [5] organowi egzekucyjnemu wykonując tym samym dyspozycję art. 33 § 1 u.p.e.a.". Sporną okolicznością w niniejszej sprawie jest kwestia czy Naczelnik US otrzymał pismo zobowiązanego oraz czy w związku z tym organ egzekucyjny nie mógł wydać postanowienia w sprawie wniesienia zarzutów po terminie. Skarżący wskazał, że pismem z dnia 2 lutego 2022 r., a następnie ponownie pismem z dnia 24 marca 2022 r. skarżący za pośrednictwem platformy e-PUAP przesłał pismo zobowiązanego do Naczelnika US - pismo stanowiło załącznik o nazwie "pismo Pana I. S. nadane dnia 12.01.2022 r.". Skarżący podkreślił, iż organ egzekucyjny - Naczelnik US w żadnym ze skierowanych do skarżącego pism nie wskazał, aby nie otrzymał korespondencji zobowiązanego. Co więcej, to właśnie w oparciu o otrzymany dokument. tj. pismo zobowiązanego nadane dnia 12 stycznia 2022 r., pismem znak [...], stwierdził że "skierowany do Wierzyciela wniosek Pana I. S. z dnia 12 stycznia 2022 roku mieści się w ustawowym terminie do złożenia zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym w administracji". Skarżący zauważył, że przedmiotowa sprawa toczyła się dwutorowo - w oparciu o tytuł wykonawczy W-6/375/2021 oraz W-26/23474/2021. W odniesieniu do tytułu wykonawczego W-26/23474/2021, po uznaniu przez organ egzekucyjny - Naczelnika US, że pismo zobowiązanego z dnia 12 stycznia 2022 roku mieści się w ustawowym terminie do złożenia zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wierzyciel - Zarząd Dróg Miasta K., zgodnie z kompetencjami i działając z upoważnienia Prezydenta Miasta K., na podstawie art. 34 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, pismem z dnia 1 marca 2022 r. wydał postanowienie nr [...], w którym uznał zarzut błędu co do osoby zobowiązanego oraz oddalił zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia w sprawie egzekucji administracyjnej. Postanowienie stało się ostateczne. Jednocześnie, w odniesieniu do tytułu wykonawczego W-6/375/2021, z uwagi na niezakwalifikowanie przez organ egzekucyjny, tj. Naczelnika US pisma zobowiązanego jako zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym w administracji zgodnie z art. 33 u.p.e.a., wierzyciel nie mógł na podstawie art. 34 § 2 u.p.e.a., wydać postanowienia w przedmiotowej sprawie. Wobec powyższego, Zarząd Dróg Miasta K., w odpowiedzi na pismo Naczelnika US z dnia 10 lutego 2022 r., wniósł w dniu 28 lutego 2022 r. za pośrednictwem platformy e-PUAP o ponowne rozpoznanie sprawy przez organ egzekucyjny dot. tytułu wykonawczego W-6/375/2021 oraz wydanie rozstrzygnięcia zgodnie z art. 17 § 1c u.p.e.a. Na powyższy wniosek organ egzekucyjny, tj. Naczelnik US pismem z dnia 8 marca 2022 r., ponownie przytoczył treść pisma z dnia 10 lutego 2022 r. oraz zwrócił uwagę, że "po zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w 2019 roku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070) prawie wszystkie czynności w zakresie obsługi zarzutów wykonuje wierzyciel (art. 34 § 1 u.p.e.a.) organ egzekucyjny jedynie niezwłocznie przekazuje zarzuty wierzycielowi, o ile złożono je za jego pośrednictwem i ewentualnie w przypadku zawieszenia wstrzymuje czynności egzekucyjne". W ocenie organu egzekucyjnego tj. Naczelnika US "wobec ciągłego obowiązywania stanu epidemiologicznego Wierzyciel powinien wdrożyć procedury przewidziane art. 15 zzzzz2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Dopiero wówczas zaistnieją podstawy do ewentualnego rozstrzygnięcia co do dalszego biegu sprawy (naszym zdaniem na podstawie art. 58-59 Kpa), o ile Wierzyciel wcześniej nie uwzględni żądania Strony", stając na stanowisku, że "przepis art. 17 § 1c nie ma w tym stanie faktycznym zastosowania". Dalej skarżący wskazał, że organ egzekucyjny - Naczelnik US, nadal nie twierdzi, jakoby nie otrzymał pisma zobowiązanego nadanego w placówce pocztowej w dniu 12 stycznia 2022 r., stwierdza natomiast brak przesłanek do zastosowania art. 17 § 1c u.p.e.a. W powyższej sytuacji skarżący, pismem z dnia 24 marca 2022 r., w odpowiedzi na pismo Naczelnika US z dnia 8 marca 2022 r. ponownie wniósł za pośrednictwem platformy e-PUAP o wydanie przez organ egzekucyjny rozstrzygnięcia zgodnie z art. 17 § 1c u.p.e.a. Do wniosku z dnia 24 marca 2022 r. skarżący ponownie przesłał w załączeniu pismo zobowiązanego nadane w placówce pocztowej w dniu 12 stycznia 2022 r. W odpowiedzi na powyższy wniosek, w dniu 13 kwietnia 2022 r. do skarżącego wpłynęło postanowienie Naczelnika US z dnia 11 kwietnia 2022 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zarzutu na podstawie art. 17 § 1c u.p.e.a., na które skarżący wniósł zażalenie. Podsumowując, skarżący wskazał, że organ egzekucyjny, tj. Naczelnik Urzędu US zobowiązany był wydać postanowienie w oparciu o art. 17 § 1c u.p.e.a., bowiem przedmiotowe pismo zobowiązanego zostało prawidłowo przekazane do organu egzekucyjnego, zgodnie z art. 63 k.p.a. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji, w toku postępowania, nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., co oznacza, że jeżeli sąd administracyjny dostrzega naruszenie prawa w zaskarżonej decyzji, to niezależnie od argumentów skarżącego, tenże sąd administracyjny uprawniony jest do uwzględnienia skargi. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 18 u.p.e.a. jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do postanowień wierzyciela lub organu egzekucyjnego, wydawanych w ramach postępowania egzekucyjnego lub zabezpieczającego, w odniesieniu do których przepisy przewidują zażalenie oraz do postanowień określonych w art. 134 k.p.a., czyli dotyczących stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oraz stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, stosuje się odpowiednio art. 145-152 oraz 156-159 k.p.a., czyli regulacje dotyczące wznowienia postępowania oraz stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia). "Postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. podlegają także kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne. Zatem także sąd administracyjny może dokonać wzruszenia wskazanych wyżej ostatecznych postanowień. (...) W razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala (art. 151 p.p.s.a.). Jeżeli natomiast sąd uwzględni skargę na postanowienie, może podjąć następujące rozstrzygnięcia: po pierwsze - uchyla w całości albo w części zaskarżone postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; po drugie - stwierdza nieważność postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; po trzecie - orzeka wydanie postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 p.p.s.a.)" (zob. P. Pietrasz w: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, wyd. II, red. D. R. Kijowski, Warszawa 2015, komentarz do art. 18). W pierwszej kolejności należy podzielić stanowisko skarżącego oraz organu odwoławczego, że w sprawie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zarzutu, organ egzekucyjny obowiązany jest wydać postanowienie w oparciu o art. 17 § 1c u.p.e.a. Zadania skarżącego, jako wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym, można określić jako polegające na współpracy z organem egzekucyjnym w celu doprowadzenia do wykonania obowiązku. W związku z tym zasadne jest stwierdzenie, że wierzyciel jest współgospodarzem postępowania egzekucyjnego w administracji (zob. M. Masternak w: T. Jędrzejewski, M. Masternak, P. Rączka, Administracyjne postępowanie egzekucyjne, Toruń 2002, s. 81, Z. Leoński Administracyjne postępowanie egzekucyjne. Węzłowe problemy, Poznań 2003, s. 66, D. Jankowiak Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, Wrocław 2006, s. 39, P. Przybysz Administracyjne środki prawne w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Lex Wolters Kluwer 2012, s. 164, P. Przybysz w: red. D. Kijowski System Prawa Administracyjnego Procesowego. Administracyjne postępowanie egzekucyjne i zabezpieczające, Wolters Kluwer 2020, s. 370). Wierzyciel inicjuje postępowanie egzekucyjne, określa przedmiot egzekucji, jest uprawniony do wskazania środków egzekucyjnych, które powinny być zastosowane, jest również uprawniony do podejmowania innych czynności w toku postępowania egzekucyjnego. Do tych czynności nie należy jednak inicjowanie stwierdzenia przez organ egzekucyjny uchybienia przez zobowiązanego, terminu do wniesienia zarzutu. Zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie wszczęcia postępowania, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. "Jak wyjaśnił WSA w Warszawie w wyroku z 27.02.2012 r., I SA/Wa 1702/11, LEX nr 1137307, stosuje się go do rozstrzygania wniosków wszczynających postępowanie w sprawie indywidualnej, a nie do złożonych w toku postępowania wniosków o charakterze wpadkowym" M. Romańska w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, red. H. Knysiak-Sudyka, Wolters Kluwer 2019, komentarz do art. 61a). "Przepis ten dotyczy odmowy wszczęcia postępowania w I instancji oraz co do zasady znajduje zastosowanie we wszystkich rodzajach postępowań uregulowanych w Kodeksie (zob. np. wyrok WSA w Gdańsku 20 lutego 2013 r., III SA/Gd 799/12, LEX nr 1285282). Nie stosuje się go w odniesieniu do wniosków składanych w toku już wszczętego postępowania, mających uruchomić postępowanie wpadkowe (por. np. wyrok WSA w Warszawie z 27 lutego 2012 r., I SA/Wa 1702/11, LEX nr 1137307)" (P. M. Przybysz w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2022, komentarz do art. 61a). Skoro zatem art. 61a k.p.a. nie znajduje zastosowania do wniosków o charakterze wpadkowym, to nie mógł on również znaleźć zastosowania do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zarzutu, tym samym zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, wydane zostały bez podstawy prawnej, co stanowi rażące naruszenie postępowania skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. W sporze czy Naczelnik US otrzymał od skarżącego pismo zobowiązanego z dnia 12 stycznia 2022 roku oraz czy w związku z tym organ egzekucyjny nie mógł wydać postanowienia w sprawie wniesienia zarzutów po terminie, rację ma skarżący, który wskazał, że pismem z dnia 2 lutego 2022 r., a następnie ponownie pismem z dnia 24 marca 2022 r. za pośrednictwem platformy e-PUAP przesłał pismo zobowiązanego do Naczelnika US. Natomiast organ egzekucyjny - Naczelnik US w żadnym ze skierowanych do skarżącego pism nie wskazał, aby nie otrzymał korespondencji zobowiązanego. Stosownie do art. 39 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu albo w siedzibie organu. "Do pism w rozumieniu przepisu art. 39 należą zarówno pisma sporządzone przez organ administracji publicznej, jak i pisma wniesione do organu przez strony i uczestników postępowania" (A. Wróbel w: M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022, komentarz do art. 39), a zatem także pismo zobowiązanego z dnia 12 stycznia 2022 roku. Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. oraz art. 135 p.p.s.a. orzeczono o stwierdzeniu nieważności zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.