I OZ 1020/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Kacprzak po rozpoznaniu w dniu 30 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 września 2009 r., sygn. akt II SA/Ke 494/09 oddalające wniosek o ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie odszkodowania z tytułu utraconych korzyści postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] czerwca 2009 r. w przedmiocie odszkodowania z tytułu utraconych korzyści, wskazując iż rozpoznawana sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych, ale na mocy art. 160 § 5 kpa podlega kontroli sądów powszechnych. W dniu 7 września 2009 r. skarżący złożył formularz urzędowy PPF, w którym wniósł o ustanowienie adwokata z urzędu celem sporządzenia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu wskazał, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i utrzymują się z dwóch emerytur w wysokości 1073,24 zł i 1778,90 zł, co daje łącznie miesięczny dochód netto w wysokości 2852,14 zł. Powyższy dochód przeznacza na bieżące opłaty mieszkaniowe w kwocie 714 zł, na koszty rehabilitacji, dojazdy i zakup leków w wysokości 1000 zł oraz na pozostałe wydatki w kwocie 1140 zł. Skarżący nie wykazał innego majątku poza mieszkaniem wielkości 46 m kw. Wnioskodawca i jego żona są osobami niepełnosprawnymi, co potwierdzają orzeczenia komisji lekarskich. Postanowieniem z dnia 11 września 2009 r. referendarz sądowy oddalił wniosek skarżącego o ustanowienie adwokata z urzędu. Następnie w wyniku wniesionego przez E. M. sprzeciwu od powyższego orzeczenia postanowieniem z dnia 28 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił wniosek skarżącego o ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż E. M. nie wykazał aby nie był w stanie ponieść kosztów ustanowienia fachowego pełnomocnika z wyboru bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na powyższe postanowienie E. M. w ustawowym terminie wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie. W uzasadnieniu wskazał, iż z uwagi na trudną sytuację materialną nie jest w stanie ponieść kosztów opłacenia fachowego pełnomocnika. Skarżący podniósł przy tym, iż on i żona są inwalidami, a ponadto żona z uwagi na chorobę onkologiczna wymaga drogich leków i stałych konsultacji w gabinetach prywatnych. Podkreślił, że jak dotąd nigdy jeszcze nie korzystał z instytucji prawa pomocy. Na zakończenie E. M. postawił zarzuty co do bezstronności i obiektywizmu sędziego rozpoznającego jego wniosek o częściowe przyznanie prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i wobec tego podlega oddaleniu. W pierwszym rzędzie należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie zachodzi przypadek, o jakim mowa w art. 247 p.p.s.a., co powoduje, że niezależnie od sytuacji materialnej strony, jej możliwości płatniczych i stanu rodzinnego, prawo pomocy nie może być przyznane. Wskazany przepis stanowi bowiem, iż prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można natomiast mówić wtedy, gdy skarga ta nie może być uwzględniona w świetle jasnych i bezwzględnie wiążących przepisów prawa administracyjnego i w dodatku niepodlegających różnej wykładni (por. J. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., LexisNexis 2006, s. 508). Skarga E. M. dotyczy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2009 r. zasądzającej między innymi na jego rzecz od Skarbu Państwa – Prezydenta Miasta Kielce odszkodowanie na podstawie art. 160 § 1 - 4 Kpa z tytułu utraconych korzyści wskutek niemożności korzystania z nieruchomości. Natomiast art. 160 Kpa w § 5 stanowi, iż strona niezadowolona z przyznanego jej odszkodowania przez organ administracji, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, może wnieść powództwo do sądu powszechnego. Nie budzi zatem najmniejszych wątpliwości, iż skarga E. M. nie podlega rozpoznaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a więc jest oczywiście bezzasadna i dlatego na podstawie wyżej powołanego art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy skarżącemu nie przysługuje. Z tego powodu bezprzedmiotowe jest odnoszenie się do kwestii możliwości ponoszenia przez skarżącego kosztów zastępstwa prawnego związanego ze sporządzeniem i wniesieniem skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach odrzucającego jego skargę na odszkodowawczą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydaną na podstawie art. 160 § 1 - 4 Kpa. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach odpowiada prawu, co powoduje, że na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie na to postanowienie podlega oddaleniu.