VII SA/Wa 932/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA- Tomasz Janeczko po rozpoznaniu w dniu 21 października 2022r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prezydenta Miasta J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 11 marca 2022r., znak: DOA.7110.239.2021.RKS w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE Pismem z 13 kwietnia 2022r. Prezydent Miasta J. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika radcę prawnego P.C. wniósł za pośrednictwem organu skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 11 marca 2022r., znak: DOA.7110.239.2021.RKS, którą uchylił decyzję Wojewody Śląskiego z 8 czerwca 2021r., znak: IFXIV.7840.4.28-1.2018 w całości i stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta J. z [...] sierpnia 1994r., znak: [...] została wydana z naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2022r. poz. 329 ze zm.) dalej: "p.p.s.a", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Jak stanowi natomiast art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Istotą interesu prawnego, o którym mowa w cytowanym powyżej przepisie jest jego związek z konkretną normą prawa, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że organ orzekający w sprawie, niezależnie od tego, w której instancji orzekał, nie ma interesu prawnego w późniejszym kwestionowaniu tego aktu. Decyzja wydana w postępowaniu administracyjnym – co do zasady – nie dotyczy bowiem jego interesu prawnego. Organ nie działa w takiej sytuacji jako "nosiciel interesu w rozumieniu art. 28 k.p.a. i art. 50 § 1 p.p.s.a., lecz jako podmiot wykonujący przyznane mu kompetencje" (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2015r., s. 303 i powołane tam orzecznictwo). Z akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta J. – decyzją z [...] sierpnia 1994r., znak: [...] zatwierdził plan realizacyjny i udzielił Spółdzielni [...] pozwolenia na nadbudowę segmentu budynku mieszkalnego "A" (segment skrajny) na pomieszczenia biurowe przy ul. [...] w J. Wojewoda Śląski w związku z pismem J.G. z 1 czerwca 2018r. działając z urzędu decyzją z 8 czerwca 2021r. stwierdził nieważność ww. decyzji. Wobec powyższego, nie może budzić wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie Prezydent Miasta J. działał w postępowaniu zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta J. z [...] sierpnia 1994r. jako organ I instancji i tym samym nie legitymuje się interesem prawnym, dającym mu uprawnienie do zaskarżenia decyzji GINB z 11 marca 2022r., uchylającej decyzję Wojewody Śląskiego z 8 czerwca 2021r. i stwierdzającej, że ww. decyzja Prezydenta Miasta J. z [...] sierpnia 1994r została wydana z naruszeniem prawa. Należy w tym miejscu podkreślić, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może być wykorzystywane przez organy do rozstrzygania sporów zapadłych na tle odmiennych poglądów prawnych pomiędzy organami różnych szczebli. Nie do przyjęcia jest bowiem sytuacja, w której – w zależności od etapu postępowania i załatwienia sprawy– Prezydent Miasta J. mógłby zajmować różną pozycję – raz jako organ wydający rozstrzygnięcie w sprawie administracyjnej, zaś innym razem jako strona postępowania. Wydanie przez Prezydenta Miasta J. decyzji w przedmiocie pozwolenia na pozwolenia na wskazaną wyżej nadbudowę budynku, było działaniem, które cechowała kompetencja do władczego rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej i która to kompetencja wskazywała na posiadanie po stronie Prezydenta Miasta J. przymiotu organu I instancji. Niniejszy punkt widzenia jest utrwalony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wywodzi się, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego (vide: postanowienie NSA z 20 stycznia 2011r., II FSK 2515/10, LEX nr 687039, uchwały NSA z 9 października 2000r. sygn. akt OPK 14/00 oraz z 19 maja 2003r. sygn. akt OPS 1/03). Stanowisko takie zostało uzupełnione i podtrzymane np. w postanowieniu NSA z 27 stycznia 2011r. o sygn. akt II FSK 2500/10 (LEX nr 742360), gdzie wskazano, że skarżący w postępowaniu sądowoadministracyjnym musi mieć w złożeniu skargi interes prawny, rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może bowiem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej", rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi. Tym samym, w ocenie Sądu, należy stwierdzić, że sam organ, który został powołany do wydania decyzji w postępowaniu administracyjnym, nie może być jednocześnie stroną tego postępowania, reprezentującą w nim własne interesy i co za tym idzie – nie ma prawa do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ostateczne rozstrzygnięcie podjęte w toku postępowania administracyjnego. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. należało odrzucić skargę Prezydenta Miasta J., z uwagi na brak legitymacji skargowej, określonej w art. 50 § 1 p.p.s.a.