II SA/Sz 435/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.) Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Inne z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie stypendium rektora I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Inne z dnia [...] r. nr [...]; II. zasądza od Inne na rzecz skarżącego A. C. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...], Rektor [...] w S. (dalej: "Rektor", "Organ") utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], którą nie przyznano A. C. stypendium rektora na rok akademicki 2019/2020. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 86 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r., poz. 1668 ze zm.; dalej: "u.p.s.w.n."), art. 104 i art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a.") i Regulamin świadczeń dla studentów [...] w S., wprowadzonego zarządzeniem nr [...] [...] w S. z dnia [...] września 2019 r. (dalej: "Regulamin"). Decyzja zapadła w następującym stanie sprawy. A. C. (dalej: "Skarżący"), będący studentem [...] w S., Wydziału Nawigacyjnego na kierunku Nawigacja (drugi rok studiów II stopnia), w dniu [...] września 2019 r. złożył wniosek o przyznanie stypendium rektora na rok akademicki 2019/2020, oświadczając, że średnia z ocen uzyskanych przez niego w poprzednim roku akademickim wynosiła 4,62. Decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], Organ nie przyznał Skarżącemu stypendium rektora, powołując się na § 4 ust. 2 pkt 1 Regulaminu, który stanowi, iż świadczenia przysługują na studiach pierwszego stopnia i studiach drugiego stopnia, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat. Pismem z dnia [...] grudnia 2019 r., Skarżący zwrócił się do Organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując, że Organ niewłaściwie zastosował przepis § 4 ust. 2 pkt 1 Regulaminu. Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...], Rektor utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2019 r. W uzasadnieniu Organ wskazał, że dał wiarę oświadczeniom Skarżącego, złożonym we wniosku o przyznanie stypendium rektora (w tym co do wysokości ww. średniej z ocen), wskazał jednak, że argumentacja zawarta we wniosku Skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy jest niezasadna. Wyjaśniono, że decyzja z dnia [...] listopada 2019 r. zawierała prawidłowe rozstrzygnięcie, a zastosowanie § 4 ust. 2 pkt 1 Regulaminu jest prawidłowe i wynika wprost z art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. Organ wskazał również, że w opinii Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego 6-letni okres przysługiwania świadczeń rozpoczyna się w momencie podjęcia studiów i nabycia praw studenta po raz pierwszy (na pierwszym kierunku studiów), co następuje z chwilą ślubowania. W przypadku ukończenia studiów I stopnia i podjęcia studiów II stopnia, sumowane są okresy na tych studiach, natomiast przerwy pomiędzy tymi studiach wyłącza się. Do 6-letniego okresu przysługiwania świadczeń należy wliczać także okresy studiowania sprzed wejścia w życie ww. ustawy (tj. sprzed 1 października 2018 r.). Ponadto poprawne zastosowanie § 4 ust. 2 pkt 1 Regulaminu potwierdza wyrok Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1147/17. Pismem z dnia [...] lutego 2020 r., Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Rektora z dnia [...] stycznia 2020 r., wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: a) przepisów prawa materialnego, tj. art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. oraz § 4 ust. 2 pkt 1 Regulaminu, poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przekroczony został okres 6 lat, w którym można pobierać stypendium; b) przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie a w konsekwencji brak należytego uzasadnienia skarżonej decyzji, zupełny brak odniesienia się Organu do sposobu liczenia 6-letniego terminu w stosunku do Skarżącego oraz do kwestii podnoszonych przez niego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu Skarżący przedstawił argumentację na poparcie stawianych zarzutów. W szczególności Skarżący odwołał się do dostępnego na stronie Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego poradnika (pkt 4 - Zasady ubiegania się o świadczenia), w którym określono zasady obliczania ww. 6-letniego okresu, wskazując m.in., że (cyt.) "Podobnie w przypadku ukończenia studiów pierwszego stopnia i podjęcia studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich, sumują się wyłącznie okresy studiowania na tych studiach, natomiast przerwę pomiędzy tymi studiami wyłącza się." W opinii Skarżącego, analogiczne uregulowanie dotyczące okresu 6-letniego zawarte w § 4 ust. 2 pkt 1 Regulaminu również należy w ten sposób interpretować. Skarżący wyjaśnił także, że studia I stopnia rozpoczął 28 września 2013 r. a ukończył 11 lipca 2018 r., co łącznie daje 4 lata, 9 miesięcy i 14 dni. Natomiast studia II stopnia rozpoczął 11 marca 2019 r. (studia niestacjonarne 10-tygodniowe). Przerwa między zakończeniem studiów I stopnia a rozpoczęciem studiów II stopnia wyniosła 8 miesięcy i 1 dzień (okres pomiędzy 11 lipca 2018 r. a 11 marca 2019 r.). W związku z tym, nie można przyjąć, że Skarżący przekroczył 6-letni okres pobierania stypendium. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Organu wniósł o oddalenie skargi, prezentując stanowisko o zasadności rozstrzygnięcia podjętego w sprawie. Pełnomocnik Organu wskazał, że Skarżący został przyjęty na pierwszy rok studiów stacjonarnych I stopnia na kierunek Nawigacja w roku akademickim 2013/2014 (data rozpoczęcia studiów – 23 września 2013 r.). W semestrze letnim w roku akademickim 2016/17 oraz w semestrze zimowym w roku akademickim 2017/2018 Skarżącemu został udzielony urlop stażowy. Natomiast w dniu 11 lipca 2018 r. Skarżący ukończył studia I stopnia. Z kolei na niestacjonarne studia II stopnia na kierunek Nawigacja Skarżący został przyjęty w roku akademickim 2018/2019 z dniem 17 grudnia 2018 r. (nabył uprawnienia studenckie), nie zaś jak wskazywał Skarżący - w dniu 11 marca 2019 r,. kiedy to rozpoczęły się jedynie zajęcia dla Skarżącego, które prowadzone są w ramach 10-tygodniowego cyklu zjazdów. Odwołując się do brzmienia § 17 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 27 września 2018 r. w sprawie studiów (Dz. U. z 2018 r., poz. 1861 ze zm.), pełnomocnik Organu stwierdził, że do okresu, trwającego nie dłużej niż 6 lat, o którym mowa w art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. oraz w § 4 ust. 2 pkt 1 Regulaminu, należy również wliczyć okres pomiędzy poszczególnymi semestrami w ramach odbywanych studiów pierwszego lub drugiego stopnia, czyli np. miesiące lipiec i sierpień, pomiędzy semestrami na poszczególnych latach studiów konkretnego stopnia, a nie tylko okres w którym odbywają się zajęcia na danych studiach. Ponadto na poparcie swojego stanowiska co do sposobu obliczania 6-letniego okresu przysługiwania świadczeń, pełnomocnik Organu przywołał stanowisko Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego opublikowane na stronie internetowej Ministerstwa oraz pismo Ministerstwa z dnia 8 lutego 2019 r., nr DSW.WSS.6340.28.2019, w sprawie stypendiów dla studentów w świetle ustawy 2.0, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1147/17. Pełnomocnik Organu podkreślił, że w trakcie studiów I stopnia Skarżący posiadał status studenta łącznie przez 5 lat akademickich. Natomiast studia II stopnia Skarżący rozpoczął w roku akademickim 2018/2019, który był szóstym rokiem akademickim, w którym Skarżący posiadał status studenta. Zaskarżona decyzja związana jest z wnioskiem o przyznanie stypendium rektora złożonym przez Skarżącego, w czasie gdy posiadał on już przez siódmy rok akademicki status studenta. Pełnomocnik Organu stwierdził przy tym, że przedmiotowy okres, "nie dłuższy niż 6 lat", biegł również w czasie, w którym Skarżący przebywał na ww. urlopie stażowym. Przywołując treść art 92 ust. 1 u.p.s.w.n., pełnomocnik Organu wywiódł, że intencją ustawodawcy było, aby w trakcie nie dłuższego niż 6 lat (72 miesiące) okresu uprawnienia do pobierania świadczeń, w tym m.in. do stypendium rektora, świadczenia te przysługiwały studentom nie dłużej niż przez łączny okres do 60 miesięcy. Przy czym, ze względu na regulację przyjętą w § 4 ust. 1 Regulaminu, w przypadku studentów [...] w S., okres pobierania świadczeń nie może przekroczyć 54 miesiące w trwającym maksymalnie 6 lat okresie uprawnienia do pobierania stypendium. Organ wskazał także, że w jego ocenie, wskazane uregulowania, w szczególności w zakresie ograniczenia co do ilości miesięcy w roku akademickim, w którym może być pobierane przez studenta świadczenie, miały na celu ukrócić nieuczciwe zachowania i złe praktyki studentów. Pismem procesowym z dnia [...] czerwca 2020 r., Skarżący odniósł się do udzielonej przez Organ odpowiedzi na skargę. Skarżący ponownie wskazał na wadliwość stanowiska Organu w spornej kwestii. Pismem procesowym z dnia [...] sierpnia 2020 r., pełnomocnik Organu ustosunkował się do pisma procesowego Skarżącego, wskazując na wady zaprezentowanej przez niego argumentacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2017 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne na podstawie kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli zaskarżonej decyzji sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, względnie czy zachodzi podstawa do wznowienia postępowania, a ponadto zobligowany jest do zbadania czy zachodzą przyczyny nieważności określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych jest przy tym sprawowana w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest decyzja Rektora [...] w S. , wydana na skutek wniosku Strony o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymująca w mocy w mocy własną decyzję Rektora, którą odmówiono Skarżącemu przyznania stypendium rektora w roku akademickim 2019/2020, z uwagi na nie spełnienie warunków do przyznania stypendium rektora dla najlepszych studentów. Rozpoznając sprawę z punktu widzenia legalności stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja naruszają prawo. Sąd zauważa w pierwszym rzędzie, że obowiązkiem Organu było prawidłowe uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia. Należy wskazać, że zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne i prawne jest ważnym elementem decyzji, bowiem przedstawia tok rozumowania organu, który doprowadził do wydanego rozstrzygnięcia. Prawidłowo zredagowane uzasadnienie wymaga logicznego i czytelnego przedstawienia przez organ swojego stanowiska. Poprawne pod względem merytorycznym uzasadnienie ma też kluczowe znaczenie dla realizacji zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji jest zobowiązany do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania decyzji bez stosowania środków przymusu. Zdaniem Sądu nie ma wątpliwości, że Organ w badanej sprawie naruszył powyższe przepisy k.p.a., ponieważ zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia spełniającego wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. W szczególności zaskarżonej decyzji brak uzasadnienia faktycznego. Jedynym faktem który organ uznał za udowodniony było spełnienie przez Skarżącego kryterium co do średniej ocen. Organ natomiast zupełnie pominął ustalenia co do pozostałych faktów i nie dokonał rozważań – w szczególności co do okresu przysługiwania Skarżącemu świadczeń o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1 u.p.s.w.n. oraz przyczyn dla których uznał, że 6 letni okres z art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. został w jego przypadku przekroczony – jakkolwiek i to stwierdzenie nie zostało wyrażone w decyzji jednoznacznie i wprost, a można się go tylko domyślać z kontekstu decyzji. Decyzja natomiast wydana w I instancji w istocie niemal wcale nie posiada uzasadnienia. Sąd zauważa, że dopiero w odpowiedzi na skargę i w kolejnym piśmie procesowym Organ poprzez pełnomocnika zaprezentował swoje stanowisko w zakresie ustaleń co do stanu faktycznego i przedstawił obszerną argumentację prawną. Jednakże podkreślić trzeba, że w odpowiedzi na skargę, czy w kolejnych pismach organ nie może uzupełniać zaskarżonej decyzji. Odpowiedź na skargę nie może, jako pismo procesowe, być traktowana jako "aneks" do decyzji. W odpowiedzi na skargę organ powinien jedynie odnieść się do podniesionych w niej zarzutów, a nie dokonywać brakujących ustaleń faktycznych lub ocen prawnych, które powinny znaleźć się w decyzji. Przedmiotem bowiem kontroli Sądu nie są wywody zawarte w odpowiedzi na skargę czy dalszych pismach, lecz prawidłowość wydanej przez organ decyzji (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 6 lutego 2020 r., III SA/Lu 366/19; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 24 lipca 2018 r., sygn. akt 452/18, WSA w Bydgoszczy z dnia 13 października 2020 r. I SA/Bd 458/20). Brak w decyzji stanowiska organu w istotnych kwestiach dotyczących ustaleń stanu faktycznego jak i argumentacji prawnej pozbawia też skarżącego możliwości odniesienia się do tych kwestii w skardze. Niezależnie od powyższych braków w zakresie uzasadnienia decyzji, Sąd zauważa, że kluczowe znaczenie dla kształtu merytorycznego rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu ma interpretacja przepisu art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n., zgodnie z którym świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1 u.p.s.w.n. (do których zalicza się m.in. stypendium rektora) przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat. Sąd orzekający w sprawie opowiada się za stanowiskiem wyrażanym w kształtującej się obecnie linii orzeczniczej wojewódzkich sądów administracyjnych, zgodnie z którym zastosowane na gruncie u.p.s.w.n. pojęcie "przysługiwania świadczenia" nie jest pojęciem tożsamym z pojęciem "przysługiwania statusu studenta". Powyższe zaprezentowano m.in. w wyrokach: WSA w Krakowie z dnia 24 listopada 2020 r., sygn. akt III SA/Kr 638/20; WSA w Gliwicach z dnia 15 września 2020 r., sygn. akt III SA/GL 248/20; WSA w Kielcach z dnia 23 września 2020 r., sygn. II SA/Ke 356/20; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. II SA/Go 155/20; WSA w Szczecinie z dnia 10 czerwca 2020 r., sygn. II SA/Sz 222/20 oraz z dnia 18 grudnia 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 259/20. We wskazanym zakresie Sąd w pełni podziela argumentację przedstawioną w ww. orzeczeniach oraz powołane w nich stanowisko K. Leweckiego, przedstawione w artykule "Wykładnia nowego ograniczenia w przyznawaniu stypendiów dla studentów" (Doradztwo Podatkowe - Biuletyn Instytutu Studiów Podatkowych 2020/1/57-62), wedle którego pojęcie "przysługuje", wobec braku definicji ustawowej, należy odczytywać zgodnie z jego rozumieniem w języku potocznym i odnosić do świadczeń, które zostały przyznane po spełnieniu wszystkich kryteriów. W związku z tym Sąd wskazuje, że sam status studenta nie powoduje powstania uprawnienia dla uzyskania danego stypendium. Stypendium to "przysługuje" konkretnej osobie dopiero po spełnieniu określonych warunków, do których zalicza się: 1) posiadanie statusu studenta, 2) wyrażenie woli ubiegania się o pomoc oraz 3) spełnienie dodatkowych wymagań przewidzianych dla świadczeń danej kategorii (w odniesieniu do stypendium rektora - wymogów wynikających z art. 91 u.p.s.w.n.) Jak wynika z powyższego, prawidłowe odkodowanie normy zawartej w art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. możliwe jest wyłącznie przy zastosowaniu wykładni językowej. Nie ma konieczności sięgania do innych metod wykładni, w tym celowościowej. Zaprezentowana wykładnia znajduje ponadto odzwierciedlenie w treści uzasadnienia projektu ustawy, w którym wskazano, że: "realizując cel wynikający z art. 70 ust. 4 Konstytucji RP, w projekcie ustawy zawarto regulacje pozwalające na pobieranie stypendiów i zapomóg do momentu uzyskania wykształcenia wyższego, ale nie dłużej niż przez 6 lat". Równocześnie zauważenia wymaga, że w ustawie nie zawarto przepisu ograniczającego lub wyłączającego prawo do uzyskania stypendium ze względu na posiadanie statusu studenta przez okres dłuższy niż sześć lat. Z przepisów art. 93 ust. 2 pkt 2 oraz art. 94 u.p.s.w.n. wprost wynika, w jakich sytuacjach studentowi prawo do stypendium nie przysługuje lub kiedy wygasa decyzja o przyznaniu świadczenia. Żadna z tych regulacji nie wiąże prawa do stypendium z nadmiernie długim okresem studiowania, który może być spowodowany nie tylko nieprzykładaniem się do nauki, lecz sytuacją zdrowotną, losową czy ekonomiczną (vide powołany powyżej wyrok WSA w Szczecinie z dnia 10 czerwca 2020 r., sygn. II SA/Sz 222/20). Oznacza to, że niezależnie od tego, przez jaki okres dana osoba posiada status studenta, prawo do pobierania świadczeń wymienionych w art. 86 ust.1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1 ma tylko przez okres 6 lat, chyba że zachodzą wyłączenia, o których mowa w art. 93 ust. 2 pkt 2, ust. 3 i 4 u.p.s.w.n. . Podsumowując, w ocenie Sądu, przepis art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. stanowiący, że świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1 przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat, należy rozumieć jako prawo studentów do pobierania ww. świadczeń przez okres 6 lat. W ww. przepisie, ustawodawca nie odwołuje się do 6-letniego okresu studiowania, w którym student może ubiegać się o przyznanie świadczenia i posiada takie teoretyczne uprawnienie, lecz do okresu 6 lat, w którym świadczenia takie mu przysługują. To natomiast, czy dane świadczenie przysługuje studentowi uzależnione jest od decyzji właściwego organu uczelni, który mocą swojego rozstrzygnięcia, dotychczasowe hipotetyczne uprawnienie studenta, konkretyzuje przyznając mu dane świadczenie. Co istotne, każdy student, spełniający przepisami określone warunki, powinien mieć zagwarantowane takie samo prawo do skorzystania z ustawowo przyznanej możliwości faktycznego pobierania świadczeń, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1 u.p.s.w.n., przez okres nie dłuższy niż 6 lat, o ile nie jest osobą posiadającą już tytuł zawodowy wymieniony w art. 93 ust. 2 pkt 2 u.p.s.w.n.. Wobec powyższego Sąd zauważa także, że Organ dopuścił się w niniejszej sprawie również naruszenia przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 7 i art. 77 k.p.a, poprzez niedokonanie w zaskarżonej decyzji ustaleń dotyczących okresów pobierania przez Skarżącego świadczeń - istotnych dla ustalenia przysługiwania prawa do stypendium rektora. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. O zwrocie kosztów postępowania sądowego w kwocie [...]zł sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Zasądzona kwota obejmuje uiszczony wpis stały od skargi uiszczony w kwocie [...]zł. Ponownie rozpatrując wniosek Skarżącego o przyznanie stypendium rektora Organ przyjmie wykładnię przepisów i wskazówki odnoszące się do podjęcia dalszych ustaleń w sprawie, wynikające wprost z niniejszego wyroku. Orzeczenia sądów administracyjnych przytoczone w uzasadnieniu dostępne są na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl.