II FZ 959/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Rudowski po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 maja 2012 r. sygn. akt I SA/Wr 288/12 w zakresie przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 29 grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE W dniu 29 grudnia 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej wydał decyzję, którą doręczono J. K. w dniu 30 grudnia 2011 r. Przesyłkę odebrała w jego imieniu żona T.K. Wniesioną w dniu 2 lutego 2012 r. skargę, na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił, postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2012 r., wskazując, że została wniesiona po terminie. Odpis tego postanowienia doręczono żonie skarżącego, działającej w roli jego pełnomocnika w dniu 27 kwietnia 2012 r. Pismem z dnia 4 maja 2012 r. pełnomocniczka skarżącego wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, argumentując, że prowadzi obok spraw skarżącego i syna, także własne sprawy przed organami administracji podatkowej, w związku z czym otrzymuje znaczne ilości korespondencji skierowanej bezpośrednio do niej. Kwestionując wobec tego prawidłowość doręczenia zaskarżonej decyzji wskazała, że ani ona, ani skarżący nie ponoszą winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 21 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wskazano, że analiza akt administracyjnych sprawy nie potwierdziła, aby zaskarżona decyzja została wadliwie doręczona. Skarżący występował w toku postępowania podatkowego samodzielnie, wobec czego za prawidłowe uznano zaadresowanie przez Dyrektora Izby Skarbowej przesyłki, zawierającej zaskarżoną decyzję, bezpośrednio do niego. Zwrócono także uwagę, że odebranie korespondencji przez żonę skarżącego wypełniło dyspozycję art. 149 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926 ze zm.) , zgodnie z którym w razie nieobecności adresata, przesyłkę doręcza się pełnoletniemu domownikowi. W zażaleniu skarżący wniósł o uchylenie powyższego postanowienia i przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym jest możliwe wtedy, gdy strona określonej czynności nie dokonała w terminie bez swojej winy. Stanowi o tym art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Wnioskodawca ma obowiązek uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny kontrola zaskarżonego postanowienia wykazała, że odpowiadało ono prawu. Słusznie wskazano w uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji, że skarżący nie uprawdopodobnił braku swojej winy. Prawidłowo stwierdzono, że skarżący nie dochował należytej staranności w prowadzeniu swojej spawy, kierując skargę do WSA we Wrocławiu po upływie terminu do jej wniesienia skoro decyzja skierowana do niego została doręczona prawidłowo. Słusznie w zaskarżonym rozstrzygnięciu także zauważono, że odebranie zaskarżonej decyzji przez T.K., w imieniu skarżącego, wypełniło dyspozycję art. 149 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w razie nieobecności adresata przesyłkę doręcza się pełnoletniemu domownikowi. Uwzględniając powyższe okoliczności należało dojść do wniosku, iż ocena dokonana w zaskarżonym postanowieniu jest trafna. Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że nie ma podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W konkluzji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zażalenie nie jest zasadne i jako takie podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.