II W 1037/24

Sądy powszechne2025-05-23

Sygnatura

II W 1037/24

Data orzeczenia

2025-05-23

Rodzaj

SENTENCE

Sędziowie

Dominik Mąka (PRESIDING_JUDGE)

Podstawa prawna

art. 87 § 1 kw

Treść orzeczenia

Sygn. akt II W 1037/24 <div> <h2>WYROK ZAOCZNY</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 23 maja 2025 roku Sąd Rejonowy w Nowym Sączu, II Wydział Karny, w składzie: Przewodniczący: Sędzia Dominik Mąka Protokolant: Karolina Rzeszowska - Świgut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2025 roku sprawy K. Z. syna W. i J. z domu Kozik urodzonego (...) w N. obwinionego o to, że: W dniu 9 czerwca 2024 roku ok. godz. 01:30 w miejscowości O., kierował po drodze publicznej samochodem osobowym m-ki B. o nr rej (...) będąc w stanie po użyciu alkoholu. tj. o wykroczenie z art. 87 § 1 kw I. uznaje obwinionego K. Z. za winnego popełnienia zarzucanego wnioskiem o ukaranie czynu, stanowiącego wykroczenie z art. 87 § 1 k.w. i za to wykroczenie na podstawie art. 87 § 1 k.w. wymierza obwinionemu K. Z. karę grzywny w kwocie 3000 (trzech tysięcy) złotych; II. na podstawie art. 87 § 3 k.w. wymierza obwinionemu K. Z. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres roku; III. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 119;art. 119 § 1 k)">art. 119 § 1 k.p.s.</a>w. zasądza od obwinionego K. Z. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300 (trzystu) złotych tytułem opłaty oraz kwotę 100 (stu) złotych tytułem wydatków poniesionych przez Skarb Państwa. Sygn. akt II W 1037/24 UZASADNIENIE wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Nowym Sączu z dnia 23 maja 2025 roku 1. Treść skargi oskarżycielskiej: K. Z. wnioskiem o ukaranie z dnia 17 grudnia 2024 roku został obwiniony o to, że w dniu 9 czerwca 2024 roku ok. godz. 01:30 w miejscowości O., kierował po drodze publicznej samochodem osobowym m-ki B. o nr rej (...) będąc w stanie po użyciu alkoholu tj. o wykroczenie z art. 87 § 1 k.w. 2. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: 9 czerwca 2024 roku P. M. organizował w miejscu swojego zamieszkania w miejscowości O. imprezę urodzinową. Przyjęcie to rozpoczęło się około godziny 20. W spotkaniu tym uczestniczyli między innymi; solenizant, K. D., D. D. I K. B.. Około godziny 22 na imprezę przybył K. Z.. Obwiniony K. Z. na te urodziny przybył samochodem marki B. o nr rej. (...). Uczestnicy tego spotkania znali obwinionego z racji wcześniejszych wspólnych imprez. Dowody: Zeznania K. D. k. 5-6, 39 Zeznania K. B. k. 9-10 Zeznania D. D. k. 13-14, 39-40 Zeznania P. M. k. 19-20, k.40 K. Z. w trakcie przedmiotowego spotkania spożywał alkohol. W czasie tej imprezy wypił on z innymi uczestnikami co najmniej 3 drinki. Obwiniony okazywał oznaki wpływu alkoholu na jego sprawność psycho-ruchową. Około 1 w nocy obwiniony stał się agresywny wobec innego współbiesiadnika. Na chwile wszedł on do swojego samochodu. Kiedy z niego wyszedł stał się jeszcze bardziej agresywny i zaczął stosować wobec towarzysza przemoc fizyczną. Wówczas gospodarz tj. P. M. polecił K. Z., aby ten opuścił jego posesje. Dowody: Zeznania K. D. k. 5-6, 39 Zeznania K. B. k. 9-10 Zeznania D. D. k. 13-14, 39-40 Zeznania P. M. k. 19-20, k.40 K. Z. posłuchał nakazu P. M. i wsiadł do zaparkowanego nieopodal samochodu marki B. o nr rej. (...) i odjechał nim w kierunku N., będąc jednocześnie kierowcą tego pojazdu. Wówczas to K. D. zdając sobie sprawę ze spożywanego wcześniej przez obwinionego alkoholu, zdecydowała się o tym fakcie zawiadomić policje. Dowody: Notatka urzędowa k. 1 Zeznania K. D. k. 5-6, 39 Zeznania K. B. k. 9-10 Zeznania D. D. k. 13-14, 39-40 Zeznania P. M. k. 19-20, k.40 Po około 30 minutach K. Z. powrócił na miejsce tych urodzin w towarzystwie dziewczyny (która pełniła rolę kierowcy) i dwójki innych mężczyzn. Wówczas K. Z. wspólnie z towarzyszami zaczepiali uczestników spotkania, co spowodowało, iż K. D. po raz kolejny o zachowaniu K. Z. powiadomiła policje. Po tym fakcie K. Z. odjechał z miejsca zdarzenia. Dowody: Notatka urzędowa k. 1 Zeznania K. D. k. 5-6, 39 Zeznania K. B. k. 9-10 Zeznania D. D. k. 13-14, 39-40 Zeznania P. M. k. 19-20, k.40 K. Z. ma 29 lat. Obwiniony jest nie mającym nikogo na swoim utrzymaniu kawalerem. Obwiniony nie leczył się psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo. K. Z. prowadzi własną działalność gospodarczą. Obwiniony nie był dotychczas karany za podobnego rodzaju wykroczenia. Dowody: Wyjaśnienia oskarżonego K. Z. k. 29-30 w zakresie danych osobopoznawczych 3.  O. : K. Z. był słuchany w charakterze osoby, co której istnieje uzasadniona podstawa do sporządzenia przeciwko niej wniosku o ukaranie. Wówczas to obwiniony nie przyznał się do zarzucanego mu wykroczenia. Równocześnie obwiniony skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień. Należy przy tym odnotować, iż na wstępnym etapie tego przesłuchania K. Z. podał szczątkowe dane osobopoznawcze. Zarazem oskarżyciel publiczny nie przedstawił dowodów podważających owe stwierdzenia faktyczne. E. brak było podstaw do ich podważenia. Natomiast w toku postępowania jurysdykcyjnego obwiniony nie stawił się w sądzie, pomimo prawidłowego zawiadomienia o terminie rozprawy, przez co rozprawa toczyła się w trybie zaocznym. Tym samym wyjaśnienia oskarżonego K. Z. mogły służyć jedynie w określeniu okoliczności osobopoznawczych wobec obwinionego w tej sprawie. Sąd Rejonowy ocenił jako wiarygodne zeznania złożone przez świadka K. D.. Świadek na przestrzeni całego procesu zeznawała w sposób jasny, spójny, logiczny. Jej zeznania korespondowały z treścią depozycji pozostałych przesłuchanych w tej sprawie osób. Co więcej jej oświadczenia wiedzy są zgodne także z notatką urzędową sporządzoną w tej sprawie przez funkcjonariuszy policji. Należy przy tym zaznaczyć, iż w świetle zeznań K. D. obwiniony miał w trakcie całej imprezy pić alkohol. Co więcej świadek w sposób kategoryczny zaznaczyła, iż obwiniony na pewno wypił w jej obecności co najmniej 3 drinki. Do tego świadek podała na rozprawie również, iż także sposób funkcjonowania obwinionego na tej imprezie jednoznacznie wskazywał, iż znajduje się on pod wpływem tej substancji. Analiza zeznań świadka wykazała brak sprzeczności wewnętrznych w tych depozycjach. Przeciwnie zeznania te są spójne i charakteryzują się dużą ilością zapamiętanych szczegółów. Co więcej zeznania K. D. zostały potwierdzone przez pozostałych uczestników tej imprezy, w tym osobę która była wówczas trzeźwa. Wypada także zaznaczyć, iż K. D. dobrze znała obwinionego. Stąd też brak jest podstaw do wątpliwości odnośnie wskazanych przez świadka personaliów sprawcy. Dane te zostały zresztą potwierdzone przez pozostałych uczestników imprezy. Do tego koniecznym jest zwrócenie uwagi, iż K. D. nie jest osobą skonfliktowaną z obwinionym. Przez co nie miała interesu w jego pomówieniu. Do tego jej zeznania należy zestawić z notatką urzędową sporządzoną przez (...). Rzeczony dokument wskazuje na niemal identyczną relacje zdaną oficerowi dyżurnemu na gorąco w czasie wykonania połączenia na numer alarmowy. Zeznania świadka licują przy tym z zasadami doświadczenia życiowego. To wszystko sprawiło, iż Sąd Rejonowy obdarzył wiarą zeznania złożone przez świadka K. D.. Oczywiście Sąd Rejonowy zdaje sobie sprawę z istotnego mankamentu tego postępowania jakim było brak przeprowadzenia protokolarnego badania trzeźwości obwinionego. Jednakże w świetle orzecznictwa sądów powszechnych, a także Sądu Najwyższego stan po użyciu alkoholu/nietrzeźwości można ustalać również w oparciu o innego rodzaju dowody, jak choćby zeznania świadków. Brak jest w tym zakresie legalnej teorii dowodowej wskazującej, iż ustalenie, iż obwiniony znajdował się w stanie po użyciu alkoholu może mieć miejsce tylko w oparciu o dowód z badania stosownym probierzem trzeźwości. Tym samym Sąd Rejonowy ocenił, iż zeznania K. D. są wiarygodne i zdatne do poczynienia na ich podstawie ustaleń faktycznych. Podobnie należało ocenić zeznania złożone przez świadek D. D.. Świadek ta również nie jest osobą skonfliktowaną z obwinionym. Co więcej wcześniej należał on do grona jej znajomych, przez co nie budzi wątpliwości rozpoznanie obwinionego jako osoby, która poruszała się inkryminowanego dnia samochodem pomimo uprzedniego spożycia alkoholu. Co istotne świadek zaznaczyła, iż była trzeźwa w trakcie tego spotkania i widziała proces spożywania alkoholu przez obwinionego. D. D. oświadczyła przy tym, iż K. Z. spożył przynajmniej 4-5 drinków. Co ważne świadek zarazem wskazała w sposób stosunkowo precyzyjny zarówno czas przybycia K. Z. na to spotkania, jak również czas jego opuszczenia. Informacje te pozwalały stwierdzić w sposób bezalternatywny, iż obwiniony K. Z. w chwili czynu znajdował się co najmniej w stanie po użyciu alkoholu. Oczywiście bardzo prawdopodobne jest, iż obwiniony znajdował się wówczas w stanie nietrzeźwości, jednakże tę wątpliwość Sąd Rejonowy kierując się treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 8 k)">art. 8 k.p.s.</a>w. w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 1)">art. 5 § 1 k.p.k.</a> rozstrzygnął na korzyść obwinionego. Warto przy tym wskazać, iż świadek D. D. zeznawała w toku całego procesu w sposób charakteryzujący się konsekwencją. Jej zeznania były rzeczowe. W trakcie składania tej relacji procesowej nie uwypukliły się żadne negatywne emocje świadek wobec obwinionego, co mogłoby wskazywać na jej chęć ukarania K. Z.. Świadek udzielała przy tym precyzyjnych wypowiedzi. D. D. zeznawała w sposób pewny, zdecydowany, wolny od rożnego rodzaju domniemań czy przypuszczeń. Zeznania świadka koncentrowały się na sferze faktów i były wolne od subiektywnych ocen. Zarazem przedmiotowe oświadczenia wiedzy w całości korelowały z zeznaniami pozostałych bezpośrednich świadków tego zdarzenia. W zeznaniach świadka D. D. nie występowały również żadne sprzeczności o charakterze wewnętrznym. Jej zeznania licują przy tym zasadom wiedzy i doświadczenia życiowego. Toteż Sąd Rejonowy oceniła relacje procesową złożoną przez D. D. za wiarygodną i przydatną do odtworzenia za jej pomocą stanu faktycznego tej sprawy. Sąd Rejonowy uznał za przydatne zeznania złożone w toku tego postępowania przez świadka P. M.. Brak jest informacji choćby uprawdopodobniających brak bezstronności P. M. w tej sprawie. Wręcz przeciwnie K. Z. przed inkryminowanym czynem należał do grona bliskich znajomych obwinionego, o czym świadczy przecież zaproszenie go na tę uroczystość. Dalej należy nadmienić, iż telefoniczne zawiadomienie o jeździe obwinionego zostało uczynione przez K. D. niezwłocznie, co wynika z notatki urzędowej sporządzonej w tym postępowaniu. Przez co nie można argumentować, iż zgłoszenie to było wynikiem zaplanowanej intrygi ze strony pozostałych współbiesiadników. Równocześnie Sąd Rejonowy dostrzegł, iż zeznania P. M. na przestrzeni całego procesu znacznie różniły się objętością. Fakt ten jest jednak wytłumaczalny poprzez upływ czasu, który minął od inkryminowanego zdarzenia do dnia rozprawy przed Sądem I Instancji. Do tego koniecznym jest zwrócenie uwagi, iż sam P. M. nie krył w żaden sposób, iż w trakcie tej imprezy również spożywał alkohol. Należy równocześnie wskazać, iż świadek P. M. po odczytaniu mu jego zeznań złożonych w toku czynności wyjaśniających w całości potwierdził tę relacje procesową. Przedmiotowa relacja jest przy tym zgodna z oświadczeniami wiedzy złożonymi przez K. D., D. D. czy K. B.. Zeznania P. M. złożone w toku czynności wyjaśniających wskazywały również wszystkie relewantne dla tego postępowania okoliczności, a to godzinę przyjazdu obwinionego, jego dane osobowe, fakt spożywania w trakcie tej imprezy alkoholu, okoliczności jej opuszczenia i fakt prowadzenia pojazdu pomimo spożywanego chwilę wcześniej alkoholu. Do tego niezbędnym jest zwrócenie uwagi, iż świadek P. M. w żadnym miejscu nie popadł w sprzeczność wewnętrzna. Jego relacja odpowiada też zasadom doświadczenia życiowego. Znamiennym jest przy tym, iż P. M. wskazał w toku czynności wyjaśniających na okoliczności odnoszące się do stanu psychofizycznego K. Z., wskazujących na wpływ działania spożytego alkoholu na jego osobę. Zatem biorąc pod uwagę wyżej wskazane uwagi Sąd Rejonowy obdarzył zeznania K. Z. walorem wiarygodności i posiłkował się nimi ustalając stan faktyczny w tej sprawie. Jako wiarygodne Sąd Rejonowy ocenił zeznania złożone w toku czynności wyjaśniających przez świadek K. B.. Świadek ta przedstawiła wówczas stosunkowo szczegółowy opis inkryminowanego zdarzenia faktycznego. Zarazem jej relacja nie zawiera żadnych sprzeczności natury zewnętrznej, która miałaby znaczenia dla rozstrzygnięcie sprawy. Niewątpliwie bowiem irrelewantne znaczenie dla rozstrzygnięcia tej sprawy ma stwierdzenie dokładnej ilości czasu, która upłynęła pomiędzy odjazdem obwinionego spod domu P. M., a jego ponowną wizytę w towarzystwie kolegów i dziewczyny. Należy przy tym zwrócić uwagę, iż relacja procesowa złożona przez K. B. jawi się jako jasna, spójna i logiczna. Brak jest również podstaw, aby poddawać w wątpliwość bezstronność jej oświadczeń wiedzy. Zeznania świadek są również rzeczowe, odnoszące się do meritum sprawy. Jednocześnie Sąd Rejonowy biorąc pod uwagę zaawansowaną ciąże świadek, a także bezpośrednie przeprowadzenie dowodu z zeznań K. D., D. D. i P. M. odstąpił od wysłuchania K. B. na rozprawie głównej. Tego rodzaju oczekiwanie na gotowość fizyczną świadka do złożenia zeznań, z pewnością nie wpłynęłaby pozytywnie na sprawność niniejszego procesu, a niewątpliwie bezpośrednie przesłuchanie świadka z uwagi na okoliczności podniesione przez K. B. w piśmie 13 maja 2025 roku było utrudnione w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 75;art. 75 § 2 k)">art. 75 § 2 k.p.s.</a>w., przez co Sąd Rejonowy wobec braku sprzeciwu stron ujawnił na rozprawie zeznania K. B. złożone w toku czynności wyjaśniających, uznając je zarazem za dowód wiarygodny, przydatny do poczynienia na jego podstawie relewantnych ustaleń faktycznych. Brak było podstaw do zanegowania dowodu z notatki urzędowej sporządzonej przez funkcjonariusza policji 9 czerwca 2024 roku. Dokument ten został wytworzony przez osobę do tego k kompetentną w przewidzianej prawem formie. Dodatkowo dowód ten jest spójny z zeznaniami występujących w tym postępowaniu świadków. 4.  Sąd Rejonowy zważył, co następuje: K. Z. oskarżyciel publiczny zarzucił popełnienie wykroczenia stypizowanego w art. 87 § 1 k.w. Zgodnie z treścią art. 87 § 1 k.w. Kto, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym podlega karze aresztu albo grzywny nie niższej niż 2500 złotych. Na samym wstępie niniejszych rozważań należy wskazać, iż zgodnie z regułą wyrażoną w art. 5 § 1 k.w. w postępowaniu wykroczeniowym zasadą jest możliwość nieumyślnego popełnienia wykroczenia. E. tylko i wyłącznie w sytuacjach gdy z samych ustawowych znamion danego typy części szczególnej wynika działanie sprawcy w określonym zamiarze, zasadna jest argumentacja dotycząca możliwości dekompletacji znamion wykroczenia z uwagi na brak spełnienia wymogów strony podmiotowej. Tego rodzaju sytuacja w żadnym bądź razie nie występuje na gruncie omawianego przepisu. Do relewantnych na gruncie tego artykułu znamion należy przede wszystkim pojęcie prowadzenia pojazdu mechanicznego. Wykładając to pojęcie należy utożsamić je ze wszelkim nadawaniem kierunku jazdy pojazdom wyposażonym w mechanizm silnikowy, który dla normalnego użycia pojazdu wymaga jego uruchomienia. Dalej ustawodawca wskazał, że wykroczeniem jest jazda w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Tu podać należy, iż pojęcie ruchu lądowego jest pojęciem szerokim i obejmuje wszelkie kategorie miejsc objętych zastosowaniem przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 ()">ustawy prawo o ruchu drogowym</a> oraz zwyczajowo używanych jako trakty komunikacyjne. Zarazem trywialnym i oczywistym jest stwierdzenie, ze w pojęciu ruchu lądowego mieszczą się także drogi publiczne. Natomiast sam poziom alkoholu w organizmie sprawcy konstytuujący odpowiedzialność za wykroczenie posiada swoją definicje legalną zawartą w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820350230" title="Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - Dz. U. z 1982 r. Nr 35, poz. 230 (art. 46;art. 46 ust. 2)">art. 46 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi</a> i zachodzi on wówczas, zachodzi, gdy zawartość alkoholu w organizmie wynosi lub prowadzi do: stężenia we krwi od 0,2‰ do 0,5‰ alkoholu albo obecności w wydychanym powietrzu od 0,1 mg do 0,25 mg alkoholu w litrze. Jednocześnie należy zważyć, co szczególnie istotne w realiach tego postępowania, iż stan trzeźwości obwinionego może być ustalany na podstawie różnego rodzaju dowodów, w tym zeznań świadków. Brak jest w tym zakresie legalnej teorii dowodowej wskazującej na konieczność powzięcia tego ustalenia tylko i wyłącznie na podstawie dowodu z protokolarnego badania trzeźwości obwinionego. W tym zakresie warto zamieścić stosowne uwagi w tym zakresie zawartego w komentarzu pod redakcją R. S. do art. 87 k.w. „ uznając, że analiza chemiczna jest tylko jednym z dowodów mogących świadczyć o stanie nietrzeźwości sprawcy, Sąd Najwyższy zwrócił uwagę, że dowodem tego stanu może być również „badanie moczu, wydychanego powietrza, badanie lekarskie, czy wreszcie - w przypadku, gdy sprawca uciekł z miejsca wypadku i tym samym uniemożliwił przeprowadzenie badań za pomocą opisanych wyżej metod - zeznania świadków opisujących zachowanie się podejrzanego przed i bezpośrednio po wypadku, sposób prowadzenia pojazdu itp.” (wyrok SN z dnia 4 listopada 1977 r., VI KRN 269/77 (w:) R.A. Stefański, Przestępstwa i wykroczenia..., poz. 399; zob. także wyrok SN z dnia 28 lipca 1995 r., II KRN 55/95, tamże, poz. 409; wyrok SN z dnia 20 lutego 1998 r., IV KKN 412/97, niepubl.), słusznie podnosząc, że: „Brak analizy krwi sprawcy przestępstwa nie stanowi przeszkody do przyjęcia stanu nietrzeźwości, albowiem ustalenie tego stanu może być dokonane także w oparciu o inne źródła dowodowe, w tym także w oparciu o zeznania świadków” (wyrok SN z dnia 20 lutego 1998 r., IV KKN 412/97, niepubl.). Słusznie organ ten podkreślił, że skorzystanie z innych dowodów jest uzasadnione, gdy nie dokonano analizy krwi na zawartość alkoholu albo istnieją uzasadnione wątpliwości co do tego, czy została ona przeprowadzona w sposób prawidłowy, a dowody te powinny zmierzać do odtworzenia wyglądu i zachowania się sprawcy po wypadku oraz do wyjaśnienia czasu, rodzaju i ilości spożytego alkoholu oraz konsumowanych posiłków przez sprawcę, w razie zaś wątpliwości, mogących wynikać ze skomplikowanego charakteru obliczeń czy konieczności brania pod uwagę różnych czynników, sądy powinny korzystać z pomocy biegłego lekarza (uchwała pełnego składu Izby Karnej SN z dnia 28 lutego 1975 r., teza 7). Zasadnie przyjmowano, że takie okoliczności, jak chwiejny chód, wyczuwalna woń alkoholu z ust oraz bełkotliwa mowa wystarczają do uznania stanu nietrzeźwości (wyrok SN z dnia 13 kwietnia 1988 r., V KRN 55/88, OSNPG 1988, nr 11, poz. 113). „W oparciu o wskazania współczesnej medycyny i doświadczenie życiowe - jak zaznaczył Sąd Najwyższy - znana jest zależność między stopniem zatrucia organizmu ludzkiego alkoholem a zewnętrznie dostrzegalnymi dla otoczenia zakłóceniami mowy, ruchu i sprawności psychomotorycznej człowieka, wskazującymi na wyraźne przekroczenie takiego stężenia alkoholu we krwi, które odpowiada granicy stanu nietrzeźwości ustalonej w obowiązującej normie prawnej” Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy skonstatować, że czyn K. Z. wypełnił znamiona zarzucanego mu wykroczenia. Tutaj należy wskazać, że prowadził on samochód osobowy marki B. będący desygnatem pojęcia pojazdu mechanicznego. Dalej inkryminowany czyn został popełniony na drodze publicznej, a więc w ruchu lądowym. Zarazem w świetle zeznań wszystkich występujących w tej sprawie świadków obwiniony K. Z. poruszał się w krótkim czasie po wypiciu sporej ilości alkoholu. Do tego świadkowie ci jednoznacznie wskazywali, iż rzeczona substancja miała wyraźny wpływ na zachowanie obwinionego, który przejawiał wszystkie symptomy nietrzeźwości. Wreszcie pomimo wyżej poczynionego stwierdzenia, że dla bytu tego wykroczenia irrelewantne jest czy sprawca czynu tego dopuścił się umyślnie, tutaj Sąd Rejonowy pragnie zwrócić uwagę, że czyn oskarżonego był popełniony z zamiarem bezpośrednim. W świetle bowiem jednoznacznych relacji procesowej zawartych zeznaniach świadków K. Z. zdecydował się prowadzić pojazd mechaniczny w bardzo krótkim czasie po intoksykacji sporej dawki alkoholu. Przez co miał on niemal świadomość konieczności realizacji znamion tego wykroczenia. Oczywiście bardzo prawdopodobne jest, iż obwiniony znajdował się wówczas w stanie nietrzeźwości, jednakże tę wątpliwość Sąd Rejonowy kierując się treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 8 k)">art. 8 k.p.s.</a>w. w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 1)">art. 5 § 1 k.p.k.</a> rozstrzygnął na korzyść obwinionego, przyjmując, że w obwiniony K. Z. znajdował się wówczas w stanie po użyciu alkoholu, co jawi się w kontekście tego postępowania jako bezalternatywne. Innymi słowy w niniejszej sprawie zostały wypełnione wszystkie znamiona zarzucanego obwinionemu występku. Kolejno stwierdzić należy, ze ten w oczywisty sposób był społecznie szkodliwy. Banałem jest bowiem stwierdzenie, że także stan po użyciu alkoholu niesie za sobą naukowo udowodniony spadek zdolności psychoruchowych organizmu, co powoduje wzrost zagrożenia dla dobra prawnego. Tutaj należy podkreślić, że czynnikami zwiększającymi karygodność tego czynu było niewątpliwie poruszanie się dość drogą publiczną, a także jazda w stanie po użyciu alkoholu przy jednoczesnym wzburzeniu wywołanym nieporozumieniami z innym uczestnikiem tego spotkania towarzyskiego. Sąd Rejonowy stwierdził także, że w realiach tego postępowania nie uwidoczniły się żadne przesłanki mogące ekskulpować K. Z.. Mianowicie był on poczytalny w chwili czynu, nie działał on także w stanie wyższej konieczności czy innej anormalnej sytuacji motywacyjnej. Toteż należało stwierdzić, iż można postawić obwinionego relewantny zarzut braku posłuchu dla normy sankcjonowanej. Biorąc to wszystko pod uwagę Sąd Rejonowy w punkcie I uzasadnianego wyroku uznał K. Z. za winnego czynu zarzucanego wnioskiem o ukaranie, stanowiącego wykroczenie z art. 87 § 1 k.w. 5. Odnośnie kary i innych środków reakcji penalnej: Jak już wyżej wskazano przypisane obwinionemu wykroczenie zagrożone jest karą grzywny w wymiarze od co najmniej 2500 złotych oraz karą aresztu. Dalej wskazać należy, iż w związku z przypisaniem tego rodzaju wykroczenia ustawodawca przewidział obowiązek wymierzenia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów. Natomiast w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 (art. 33)">art. 33 kodeksu wykroczeń</a> ustawodawca wskazał dyrektywy wymiaru kary. Zgodnie z tym przepisem Organ orzekający wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę za dane wykroczenie, oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu i biorąc pod uwagę cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do ukaranego. § 2. Wymierzając karę, organ orzekający bierze pod uwagę w szczególności rodzaj i rozmiar szkody wyrządzonej wykroczeniem, stopień winy, pobudki, sposób działania, stosunek do pokrzywdzonego, jak również właściwości, warunki osobiste i majątkowe sprawcy, jego stosunki rodzinne, sposób życia przed popełnieniem i zachowanie się po popełnieniu wykroczenia. § 3. Jako okoliczności łagodzące uwzględnia się w szczególności: 1) działanie sprawcy wykroczenia pod wpływem ciężkich warunków rodzinnych lub osobistych; 2) działanie sprawcy wykroczenia pod wpływem silnego wzburzenia wywołanego krzywdzącym stosunkiem do niego lub do innych osób; 3) działanie z pobudek zasługujących na uwzględnienie; 4) prowadzenie przez sprawcę nienagannego życia przed popełnieniem wykroczenia i wyróżnianie się spełnianiem obowiązków, zwłaszcza w zakresie pracy; 5) przyczynienie się lub staranie się sprawcy o przyczynienie się do usunięcia szkodliwych następstw swego czynu. § 4. Jako okoliczności obciążające uwzględnia się w szczególności: 2) działanie sprawcy w celu osiągnięcia bezprawnej korzyści majątkowej; 3) działanie w sposób zasługujący na szczególne potępienie; 4) (uchylony) 5) uprzednie ukaranie sprawcy za podobne przestępstwo lub wykroczenie; 6) chuligański charakter wykroczenia; 7) działanie pod wpływem alkoholu, środka odurzającego lub innej podobnie działającej substancji lub środka; 8) popełnienie wykroczenia na szkodę osoby bezradnej lub osoby, której sprawca powinien okazać szczególne względy; 9) popełnienie wykroczenia we współdziałaniu z małoletnim. Równocześnie z uwagi na wniosek obrońcy obwinionego należy przytoczyć treść art. 39 § 1 k.w. wedle, którego w wypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie można - biorąc pod uwagę charakter i okoliczności czynu lub właściwości i warunki osobiste sprawcy - zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary albo odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego.W ocenie Sadu Rejonowego w niniejszej sprawie nie miały miejsce okoliczności zasługujące na szczególne uwzględnienie. Na samym wstępie należy zwrócić uwagę, iż prowadzenie polityki karnej mieści się w graniach kompetencji władzy ustawodawczej. W tym zakresie należy podnieść ten fakt, zważywszy, że istotnie od 1 stycznia 2022 roku znaczącemu obostrzeniu uległa odpowiedzialność za niektóre wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Niemniej jednak należy wskazać, że ustawodawca wskazał, że tylko nadzwyczajne okoliczności mogą powodować swoiste nadzwyczajne złagodzenie kary. W realiach tego postępowania w ocenie Sądu tego rodzaju okoliczności nie występują. Obwiniony jest mężczyzną w sile wieku, posiadającym duże zdolności zarobkowe, prowadzącym własną działalność gospodarczą. Do tego K. Z. nie ma nikogo na swoim utrzymaniu. Zarazem należy odnieść się do okoliczności przedmiotowych tego czynu, takich jak działanie przez obwinionego w zamiarze bezpośrednim. Dalej niezbędne jest zwrócenie uwagi, iż obwiniony prowadził ów pojazd w nieodległym czasie od wypicia znacznej ilości alkoholu, co też musiało wpłynąć na wymiar kary orzeczonej wobec niego. W realiach tej sprawy nie zachodziły żadne szczególne okoliczności zmniejszające stopień zawinienia obwinionego czy stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu. Nadto koniecznym było zwrócenie uwagi, iż przedmiotowe wykroczenie jest zagrożone karą grzywny sięgającą nawet 30000 złotych, a wiec wymierzona K. Z. kara w tym procesie, jest wręcz zbliżona do dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Jest to wyraz uwzględnienia dotychczasowej postawy życiowej obwinionego, który dotąd nie był notowany jako sprawca podobnych wykroczeń, a także nie jest on osobą karaną za przestępstwa. W ocenie Sądu Rejonowego wymierzenie obwinionemu kary grzywny w tym wymiarze będzie w sposób dostateczny wpływać na dalszą postawę życiową obwinionego i powstrzyma go przed ponownym naruszeniem normy sankcjonowanej. Owe czynniki wpływające na realizacji dyrektywy prewencji indywidualnej wzmacniane są przy tym poprzez wymierzony w punkcie II uzasadnianego wyroku środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. W związku z powyższym Sąd w punkcie I wyroku wymierzył K. Z. karę grzywny w kwocie 3000 złotych. Zgodnie z treścią art. 87 § 3 k.w. sąd przypisując sprawcy popełnienie wykroczenia z art. 87 § 1 k.w. jest zobowiązany do orzeczenia względem niego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Wymiar tego środka karnego może wynosić od 6 miesięcy do 3 lat. Równocześnie odstąpienie od wymierzenia tego sposobu reakcji penalnej może nastąpić jedynie w nadzwyczajnych przypadkach, zgodnie z regułą wyłożoną w art. 39 § 1 k.w. W ocenie Sądu Rejonowego adekwatną reakcją penalną na przypisane K. Z. wykroczenie jest wymierzenie mu środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres roku. Fakt ten uwzględnia wszystkie okoliczności przedmiotowe przypisanego mu wykroczenia, które wpływają na jego wysokie stopień społecznej szkodliwości. Raz jeszcze wypada tu wskazać, iż Sąd Rejonowy tylko działając na podstawie odpowiednio stosowanego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 1)">art. 5 § 1 k.p.k.</a> stwierdził, iż K. Z. poruszał się w stanie po użyciu alkoholu, a nie w stanie nietrzeźwości. Kolejno należy wskazać, iż obwiniony nie był w żaden sposób zmuszony do jazdy tym pojazdem. Przeciwnie wypada tu odnotować, iż po wyproszeniu obwinionego z imprezy był on nakłaniany przez świadków do zaniechania jazdy samochodem. Wreszcie właściwości i warunki osobiste obwinionego nie wskazują, iż orzeczenie względem niego tego zakazu będzie powodować atypowe skutki dla tego rodzaju reakcji penalnej. Obwiniony jest osobą młoda, prowadzącą własną działalność gospodarczą. Tym samym może on w inny sposób zapewnić sobie niezbędny transport na czas trwania tego środka karnego. Jednocześnie zważyć należy, iż ów zakaz jest efektem rozmyślnej decyzji obwinionego o naruszeniu normy sankcjonowanej. Z drugiej strony Sąd uwzględnił fakt, iż obwiniony poruszał się w nocy, drogami charakteryzującymi się stosunkowo niskim natężeniem ruchu, a przy tym nie był uprzednio karany za wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Stąd też brak było potrzeby zbliżenia się w realiach tego postępowania do górnej granicy przewidzianej dla tego zakazu tj. okresu 3 lat. W ocenie Sądu funkcjonowanie tego zakazu przez okres roku będzie dla obwinionego wystarczającą nauczką, obrazująca mu nieopłacalność podejmowania bezprawnych form zachowania. Tego rodzaju reakcja penalna będzie również w sposób należyty kształtować świadomość prawną społeczeństwa, gdyż w dalszym ciągu problem jazdy w stanie nietrzeźwości/po użyciu alkoholu jest bagatelizowany przez istotną część społeczeństwa, pomimo prowadzonych w tym zakresie od wielu lat różnego rodzaju kampanii uświadamiających. Okoliczności te sprawiły, iż w punkcie II uzasadnianego wyroku zaocznego Sąd Rejonowy wymierzył obwinionemu K. Z. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres roku. 6. Odnośnie kosztów procesu: Rozliczając koszty procesu Sąd Rejonowy oparł się na zasadzie odpowiedzialności za wynik procesu, statuowanej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 119;art. 119 § 1 k)">art. 119 § 1 k.p.s.</a>w. Zgodnie z tą regułą to obwiniony winien ponosić koszty sądowe w przypadku jego ukarania. W ocenie Sadu Rejonowego brak w tym przypadku było względów słuszności przemawiających za zwolnieniem obwinionego z obowiązku ponoszenia tych kosztów. Tutaj należy zwrócić uwagę, że obwiniony dopuścił się poważnego wykroczenia, o charakterze umyślnym, przy braku okoliczności limitujących jego winę. Dalej również jego stan majątkowy nie pozwala stwierdzić, aby obciążenie obwinionego tymi kosztami stanowiło dla niego ciężkie do poniesienia skutki. Tutaj należy zwrócić uwagę, że obwiniony jest dorosłym mężczyzną w sile wieku, (...) drugiej strony także przedmiotowe koszty sądowe na które składały się opłata – 300 złotych oraz ryczałt za wydatki – 100 złotych nie są na tyle wysokie, aby miały usprawiedliwiać skorzystanie z również ekstraordynaryjnej normy jaką jest <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 121;art. 121 § 1 k)">art. 121 § 1 k.p.s.</a>w. W związku z wyżej podniesioną argumentacją Sąd Rejonowy orzekł jak w sentencji uzasadnianego wyroku. </div>