IV SA/Po 533/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędzia WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 07 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach 1. uchyla zaskarżoną decyzję, uzupełnioną postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lutego 2022 r. nr [...]; 2. uchyla decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 05 listopada 2021 r. nr [...]; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego T. S. kwotę 680 zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Decyzją z 21 marca 2019 r. znak: [...] (zwaną też dalej "Decyzją Środowiskową") Burmistrz Gminy P. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku inwentarskiego do chowu trzody chlewnej w ilości [...] stanowisk ([...]) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce o nr ewid, [...], obręb geodezyjny L. , gmina P., powiat s. . Pismem z 01 czerwca 2020 r. (a następnie pismami z 05 czerwca 2020 r. oraz z 16 lipca 2020 r.) S. Z. gm. O. (dalej jako "Stowarzyszenie") wniosło o wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności Decyzji Środowiskowej. Postanowieniem z 18 marca 2021 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako "SKO"), na podstawie art. 31 § 2 w zw. z art. 157 § 2 k.p.a. wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności Decyzji Środowiskowej. Decyzją z 01 września 2021 r. ([...]) SKO odmówiło stwierdzenia nieważności Decyzji Środowiskowej, uznając, że decyzja ta, wbrew stanowisku Stowarzyszenia, nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, ani nie dopatrując się innej podstawy do stwierdzenia nieważności Decyzji Środowiskowej. Na skutek wniosku Stowarzyszenia o ponowne rozpatrzenie sprawy, SKO - decyzją z 05 listopada 2021 r. ([...]) - umorzyło postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu wyjaśniło, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności Decyzji Środowiskowej zostało wszczęte z urzędu, a Stowarzyszenie nie zostało dopuszczone do udziału w tym postępowaniu na prawach strony, zatem w świetle art. 127 § 3 k.p.a. nie przysługuje mu prawo wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skargę na tę decyzję SKO wniosło Stowarzyszenie, reprezentowane przez r.pr. M. S.. Decyzją z 13 stycznia 2022 r. ([...]) SKO uwzględniło skargę Stowarzyszenia w całości i uchyliło decyzję własną z 05 listopada 2021 r. Postanowieniem z 14 lutego 2022 r. ([...]) SKO uzupełniło ww. decyzje własną z 13 stycznia 2022 r. "poprzez: 1) uchylić decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 września 2021 r. - znak [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy P. z dnia 21 marca 2019 r. znak [...] oraz 2) stwierdzić nieważność decyzji Burmistrza Gminy P. z dnia 21 marca 2019 r. znak [...]". Stosując się do pouczenia zawartego w ww. postanowieniu SKO, skargę na nie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł T. S., reprezentowany przez r.pr. M. T.. Prawomocnym postanowieniem z 22 czerwca 2022 r. sygn. akt IV SA/Po 277/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę na postanowienie SKO z 14 lutego 2022 r., wyjaśniając w uzasadnieniu, że skarga na wydawane w trybie art. 111 k.p.a. postanowienie w przedmiocie uzupełnienia decyzji jest niedopuszczalna, gdyż takie postanowienie nie należy do żadnej z kategorii postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a. Pismem z 07 lipca 2022 r. T. S., reprezentowany przez dotychczasowego pełnomocnika, wniósł skargę na decyzję SKO z 13 stycznia 2022 r. wraz z wnioskiem, z tej samej daty, o przywrócenie terminu do wniesienia tej skargi. W odpowiedzi na skargę, SKO podtrzymało "stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu" oraz wniosło o oddalenie skargi i przywrócenie stronie terminu do jej wniesienia do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu, z uwagi na błędne pouczenie znajdujące się w postanowieniu SKO z 14 lutego 2022 r. Postanowieniem z 04 października 2022 r. sygn. akt IV SA/Po 533/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przywrócił termin do wniesienia przez T. S. skargi na decyzję SKO z 13 stycznia 2022 r. W skardze tej T. S. (zwany też dalej "Skarżącym" lub "Inwestorem"), reprezentowany przez r.pr. M. T., wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, w tym o przyznanie na rzecz Skarżącego kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych - a to z powołaniem się na zarzuty: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego mające wpływ na wydanie zaskarżanej decyzji, tj. pkt 6 ppkt 8 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (dalej w skrócie jako "rozporządzenie MŚ") w związku z § 2 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (dalej w skrócie jako "rozporządzenie RM") w związku z § 24 ust. 3 pkt 2 lit. f rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich (dalej w skrócie jako "rozporządzenie MRiRW") - przez bezpodstawne uznanie, że maksymalną możliwą obsadę danego budynku inwentarskiego należy obliczyć w oparciu o założenie, iż na każdą sztukę hodowanego tucznika winno przypadać 0,65 m2 powierzchni, podczas gdy: i. już sama literalna treść rozporządzenia MRiRW określającego minimalną powierzchnię kojca jako wynoszącą "co najmniej" 0,65 m2 na każdą sztukę tucznika, jednoznacznie wskazuje, iż powierzchnia ta może być większa, ii. rozporządzenie MŚ, jak i rozporządzenie RM nie zawierają ustawowej delegacji do przepisów rozporządzenia MRiRW, które to rozporządzenie zostało wydane w zupełnie innych celach, iii. o tym, iż deklarowana przez Inwestora maksymalna obsada obiektu inwentarskiego powinna być wiążąca świadczy m.in. fakt, iż wskaźnik DJP został obliczony w oparciu o tuczniki o maksymalnej wadze do 110 kg (powierzchnia kojca dla takich tuczników powinna wynosić co najmniej 0,65 m2 na jedną sztukę), ponieważ Inwestor zadeklarował hodowlę tuczników do maksymalnej wagi 110 kg. Należy przy tym mieć na względzie, że hodowla tuczników powyżej 110 kg, dla których minimalna powierzchnia kojca winna wynosić co najmniej 1 m2 na jedną sztukę, w rezultacie przełożyłaby się na zupełnie inny wskaźnik DJP, decydujący o tym, czy dla danej inwestycji powinno być wydane pozwolenie zintegrowane. Z niezrozumiałych powodów organ uznał, iż z jednej strony w przypadku maksymalnej wagi tuczników, które mają być hodowane, wiążącym jest deklaracja Inwestora, natomiast z drugiej strony w przypadku określenia minimalnej powierzchni kojca dla jednej sztuki tucznika deklaracja Inwestora pozostaje bez znaczenia, iv. maksymalna możliwa obsada zwierząt hodowanych w obiekcie inwentarskim została określona w wydanej dla Inwestora Decyzji Środowiskowej - w tym wypadku bowiem Decyzja Środowiskowa, będąca ostateczną i prawomocną decyzją administracyjną, jest źródłem prawa określającym maksymalną możliwą obsadę zwierząt, które mogą być hodowane w wybudowanym budynku inwentarskim - hodowanie przez Inwestora większej liczby zwierząt, niż wynikałoby to z Decyzji Środowiskowej, stanowiłoby naruszenie powszechnie obowiązującego prawa, v. informacja o liczbie zwierząt znajdujących się w danym obiekcie inwentarskim jest informacją jawną, podlegającą kontroli oraz weryfikacji przez organ administracji publicznej, jakim jest Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - Inwestor nie może w świetle prawa ani bez wiedzy ww. organu wstawić większej ilości zwierząt niż wynikałoby to z Decyzji Środowiskowej; 2) naruszenia przepisów postępowania mające wpływ na wydanie zaskarżonej decyzji: a. art. 7a § 1 k.p.a. i wyrażonej w ww. przepisie zasady in dubio pro libertate nakazującej interpretować wszelkie wątpliwości co do treści normy prawnej z korzyścią dla strony, co w sytuacji braku legalnej definicji pojęcia maksymalnej możliwej obsady zwierząt i tym samym istniejących wątpliwości, w jaki sposób należy liczyć ową maksymalną obsadę zwierząt (o istnieniu ww. wątpliwości świadczy już sam fakt, iż pierwotnie, na mocy decyzji z 01 września 2021 r., SKO odmówiło stwierdzenia nieważności Decyzji Środowiskowej), winno skutkować odmową stwierdzenia nieważności Decyzji Środowiskowej. b. art. 156 § 1 "ust. 2" k.p.a. przez uznanie, iż rzekome naruszenie prawa miało charakter "rażący", podczas gdy, o ile można w ogóle uznać, iż Decyzja Środowiskowa została wydana z naruszeniem prawa (czemu Skarżący kategorycznie zaprzecza), to i tak rzekome naruszenie prawa nie miało charakteru rażącego, pozwalającego na stwierdzenie nieważności Decyzji Środowiskowej. c. art. 8 oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżanej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, w szczególności brak niebudzącego wątpliwości wyjaśnienia, dlaczego organ uznał, iż maksymalna obsada budynku inwentarskiego powinna zostać obliczona w oparciu o minimalną powierzchnię kojca określoną w rozporządzenia MRiRW. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV tut. Sądu z 04 listopada 2022 r. (k. 82 akt sądowych) sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095, z późn. zm.; dalej w skrócie "u.COVID-19"), o czym strony zostały powiadomione pismami z 07 listopada 2022 r. W piśmie procesowym z 24 listopada 2022 r. pełnomocnik Skarżącego, uzupełniając uprzednio złożoną skargę, wskazał, że: 1. Pierwotna decyzja SKO odmawiająca stwierdzenia nieważności Decyzji Środowiskowej, tj. decyzja z 01 września 2021 r., została wydana w składzie trzyosobowym, w tym m.in. przez członka SKO, T. T.. Co istotne, zaskarżona przez Skarżącego decyzja SKO z 13 stycznia 2021 r. również została wydana przez skład trzyosobowy, w tym m.in. przez członka SKO, T. T.. Powyższa okoliczność skutkuje tym, że zaskarżona decyzja została wydana niezgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. 2. Zasadność stanowiska Skarżącego, dotycząca prawidłowości obliczenia maksymalnej obsady budynku inwentarskiego, została również potwierdzona w piśmie Ministerstwa Klimatu i Środowiska z dnia 24 lipca 2021 r. (znak: [...]), stanowiącego odpowiedź na interpelację poselską I. K. (znak interpelacji: [...]). W ww. piśmie Ministerstwo Klimatu i Środowiska wprost wskazało, że: "Inwestor wprawdzie może ubiegać się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla chowu i hodowli o mniejszej ilości zwierząt niż maksymalna możliwa do utrzymania na projektowanej powierzchni, jednak powinno to zostać jasno określone we wniosku, ocenione w postępowaniu, a później wskazane w treści takiej decyzji." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym wyznaczonym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 u.COVID-19, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania ww. zarządzenia Przewodniczącego Wydziału. Przystępując do rozpoznania sprawy w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przedmiotem tak sprawowanej kontroli sądowej jest w niniejszym postępowaniu zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 13 stycznia 2022 r. ([...]), która – po uzupełnieniu postanowieniem tego organu z 14 lutego 2022 r. ([...]) - orzeka: 1) uwzględnić skargę Stowarzyszenia w całości i uchylić decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 listopada 2021 r. ([...]); 2) uchylić decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 września 2021 r. ([...]) odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy P. z dnia 21 marca 2019 r. ([...]); 3) stwierdzić nieważność decyzji Burmistrza Gminy P. z dnia 21 marca 2019 r. ([...]). Zaskarżona decyzja SKO o przedstawionej treści (zwana też dalej "Decyzją Autokontrolną") została wydana w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. W myśl tego przepisu: "Organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio." Proste zestawienie wymogów statuowanych wobec tzw. decyzji autokontrolnej w cytowanym przepisie art. 54 § 3 p.p.s.a. z wyżej przywołaną treścią zaskarżonej Decyzji Autokontrolnej pokazuje, że ta ostatnia decyzja nie zawiera wymaganego istotnego elementu rozstrzygnięcia, jakim jest stwierdzenie przez organ wydający decyzję autokontrolną, czy korygowane nią "działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa". Już z tego powodu, tj. z uwagi na istotne naruszenie art. 54 § 3 zd. trzecie p.p.s.a., zaskarżona Decyzja Autokontrolna nie mogła się ostać w obrocie prawnym - a to w związku z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. Niezależnie od tego decyzja ta jest obarczona inną jeszcze wadą - zasadnie wytkniętą w piśmie procesowym pełnomocnika Skarżącego z 24 listopada 2022 r. - polegającą na wydaniu Decyzji Autokontrolnej z naruszeniem art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. W myśl pierwszego z wymienionych przepisów pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie "w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji". W takim samym przypadku podlega wyłączeniu także członek organu kolegialnego (art. 27 § 1 zd. pierwsze k.p.a.). Istota cytowanej regulacji art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. (w zw. z art. 27 § 1 k.p.a.) sprowadza się do konieczności wyłączenia pracownika organu (członka organu kolegialnego) od rozpoznania sprawy w postępowaniu, w którym dochodzi do weryfikacji decyzji administracyjnej wydanej uprzednio z udziałem tego pracownika organu (członka organu kolegialnego). Oznacza to w szczególności, że członek organu kolegialnego (tu: członek SKO), który brał udział w wydaniu decyzji w pierwszej instancji, nie może uczestniczyć w rozpoznawaniu, złożonego od tej decyzji, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Tymczasem w kontrolowanej sprawie taka sytuacja w istocie wystąpiła. Oto bowiem w kontrolowanym postępowaniu nieważnościowym toczącym się przed SKO, decyzję pierwszoinstancyjną, tj. decyzję z 01 września 2021 r. ([...]) wydało Kolegium w składzie: T. T., B. S. i M. P.-R. (spr.). Wniosek Stowarzyszenia o ponowne rozpatrzenie sprawy załatwionej tą decyzją pierwotnie rozpoznało - i w efekcie wydało decyzję z 05 listopada 2021 r. ([...]) umarzającą postępowanie odwoławcze - Kolegium w całkowicie innym składzie: K. Ś. (spr.), J. R. i P. M.. Jednakże już w ramach tzw. postępowania autokontrolnego, wywołanego skargą Stowarzyszenia na ww. decyzję umarzającą, wniosek Stowarzyszenia o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji "pierwszoinstancyjnej" z 01 września 2021 r. rozpoznało - i w efekcie wydało Decyzję Autokontrolną, w ramach której m.in. uchyliło ww. decyzję "pierwszoinstancyjną" - Kolegium w częściowo tożsamym, jak w pierwszej instancji, składzie, bo obejmującym znów T. T. (a ponadto H. S., jako sprawozdawcę, oraz A. K.). Sąd podziela stanowisko Skarżącego, że doszło w ten sposób do naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. przy wydaniu zaskarżonej Decyzji Autokontrolnej. Tym samym zaistniała przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., w myśl którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli "decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27". Również z tego powodu zaskarżona Decyzja Autokontrolna nie mogła się ostać w obrocie prawnym - a to w związku z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku, tj. uchylił zaskarżoną Decyzję Autokontrolną. Ponadto, działając na mocy art. 135 p.p.s.a. - który stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia - Sąd uznał za konieczne uchylenie również decyzji poddanej "autokontroli", tj. decyzji SKO z 05 listopada 2021 r. ([...]). Sąd w niniejszym składzie przychyla się bowiem do stanowiska wyrażonego przez pełnomocnika Stowarzyszenia - które to stanowisko, notabene, obecnie już dominuje w orzecznictwie, a także, jak się wydaje, w doktrynie - w świetle którego uznanie żądania organizacji społecznej za uzasadnione i wszczęcie w związku z tym żądaniem postępowania z urzędu oznacza uzyskanie przez organizację społeczną legitymacji na podstawie art. 31 § 2 i 3 k.p.a. do uczestniczenia w tym postępowaniu na prawach strony, bez konieczności wydawania odrębnego postanowienia (por. np. wyroki NSA: z 24.11.2021 r., III OSK 649/212; z 09.07.2021 r., III OSK 531/21; z 19.05.2021 r., II OSK 2325/18; z 27.01.2021 r., II OSK 74/21; z 24.05.2018 r., II OSK 1621/16; z 01.03.2016 r., II OSK 1639/14 - wszystkie orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl; w skrócie "CBOSA"). W praktyce oznacza to w szczególności, że "organizacja społeczna, która domaga się wszczęcia postępowania, nie musi żądać jednocześnie dopuszczenia jej do udziału w tym postępowaniu. W wypadku bowiem, gdy żądanie wszczęcia postępowania zostanie uznane przez organ administracji publicznej za zasadne, organizacja społeczna uczestniczy w tym postępowaniu na prawach strony. Do uznania organizacji społecznej należy zaś, czy będzie uczestniczyła w postępowaniu wszczętym na jej żądanie" (zob. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska i in., Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022, uw. 7 do art. 39; tak też Z. R. Kmiecik, Wszczęcie ogólnego postępowania administracyjnego, Warszawa 2014, s. 236). W konsekwencji należy przyjąć, że: "Wszczynając postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji na żądanie organizacji społecznej z urzędu organ przesądza o dopuszczeniu organizacji społecznej do udziału w postępowaniu" (zob. wyrok NSA z 05.04.2017 r., II OSK 2028/15, CBOSA; tak też M. Romańska [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. H. Knysiak-Sudyki, Warszawa 2019, uw. 9 do art. 31). Przenosząc powyższe uwagi na grunt kontrolowanej sprawy, należy stwierdzić, że umarzając postępowanie odwoławcze decyzją z 05 listopada 2021 r. skład orzekający SKO niezasadnie przyjął, że z uwagi na niewydanie formalnego postanowienia o dopuszczeniu Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności Decyzji Środowiskowej, Stowarzyszenie nie było stroną tego postępowania, zakończonego w pierwszej instancji wydaniem decyzji SKO z 01 września 2021 r., oraz że nie było legitymowane do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie tej sprawy. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie drugim wyroku, tj. uchylił ww. decyzję SKO umarzającą postępowanie odwoławcze. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że na obecnym etapie rozpoznania sprawy administracyjnej, z uwagi na charakter i skutki wyżej wytkniętych uchybień, jakich dopuściło się SKO przy wydaniu zaskarżonej Decyzji Autokontrolnej (przede wszystkim niewłaściwy skład orzekający) oraz poprzedzającej ją decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze (nierozpoznanie meritum sprawy), ustosunkowanie się przez Sąd do pozostałych zarzutów i twierdzeń skargi byłoby przedwczesne. O kosztach postępowania (pkt 3 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez Skarżącego koszt wpisu od skargi (200 zł) oraz należne pełnomocnikowi Skarżącego wynagrodzenie ustalone według stawek minimalnych (480 zł), zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265, z późn. zm.) – łącznie 680 zł. Należy zaznaczyć, że wbrew treści wykazu załączników do skargi, nie został do niej dołączony (ani później Sądowi przedłożony) dowód uiszczenia opłaty skarbowej od złożonego do akt pełnomocnictwa. Ponownie rozpatrując sprawę po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, w warunkach związania zawartymi w nim wskazaniami i ocenami Sądu (art. 153 p.p.s.a.), SKO rozpozna merytorycznie i we właściwym składzie - tj. z wyłączeniem członków SKO, którzy wydali "pierwszoinstancyjną" decyzję z 01 września 2021 r. ([...]) - wniosek Stowarzyszenia o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją SKO.