IV SA/Po 591/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 09 listopada 2022 r. sprawy ze skargi P. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego P. O. kwotę 980 zł ( dziewięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z 31 stycznia 2022 r., [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO, organ odwoławczy) po rozpoznaniu odwołania P. od decyzji Wójta Gminy C. z dnia 01 grudnia 2021 r., [...], ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych wolno stojących, przewidzianej do realizacji na terenie działek o nr ewid. [...], [...] i części działki o nr ewid. [...] i [...], obręb K., gmina C. – umorzyło postępowanie odwoławcze. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał następujące ustalenia faktyczne i prawne. Decyzją z 01 grudnia 2021 r., [...], Wójt Gminy C. (dalej: Wójt, organ I instancji), po rozpatrzeniu wniosku C. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: Inwestor), ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych wolno stojących, przewidzianej do realizacji na terenie działek o nr ewid. [...], [...] i części działek o nr ewid. [...] i [...], obręb K., gmina C. (dalej: Inwestycja). Odwołanie od powyższej decyzji złożył P. w K. (dalej: "P. -R. "), reprezentowany przez prezesa i sekretarza R. . Decyzją z 31 stycznia 2022 r., wskazaną we wstępie, SKO umorzyło postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu, po przytoczeniu powyższego stanu faktycznego, organ odwoławczy zacytował art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm., [winno być: poz. 735; obecnie Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm. – uw. Sądu], zwanej dalej k.p.a.) i odnosząc się do orzecznictwa scharakteryzował bezprzedmiotowość postępowania. Następnie zaznaczył, że wobec brzmienia art. 4 ustawy z dnia 17 września 2021 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 1986) w sprawie należało zastosować przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 741 ze zm., dalej "u.p.z.p.") w brzmieniu dotychczasowym. Przepisy wspomnianej ustawy nie zawierają definicji pojęcia strony, zatem należało przyjąć regulację art. 28 k.p.a. Przytaczając stosowne orzecznictwo organ wykazywał rozumienie pojęcia interesu prawnego i przysługiwanie przymiotu strony oraz konieczność odróżnienia interesu faktycznego, konkludując, że stroną postępowania w sprawie warunków zabudowy może być nie tylko właściciel (użytkownik wieczysty) działki bezpośrednio graniczącej z działką, której dotyczy postępowanie w sprawie warunków zabudowy, ale również innej działki w granicach obszaru analizowanego w rozumieniu art. 61 u.p.z.p. W okolicznościach sprawy prawidłowo za stronę postępowania został uznany P. (dalej "P. "), zaś korespondencja adresowana była na adres P. w P. (dalej "P. -O. "). Organ przytoczył art. 11 ust. 1 i art. 45 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 roku o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1073, dalej "u.r.o.d.") oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 roku - Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2020. poz. 2261, dalej "p.s."). Wskazał, że P. jest ogólnopolskim stowarzyszeniem ogrodowym, posiadającym osobowość prawną, wpisanym do Krajowego Rejestru Sądowego. Jak stanowi § 31 Statutu P. (uchwalonego przez XII Krajowy Zjazd Delegatów P. w dniu 2 lipca 2015 roku, ze zmianami wprowadzonymi przez XIII Krajowy Zjazd Delegatów P. w dniu 9 grudnia 2017 roku – dalej "Statut P. "), jednostkami organizacyjnymi P. są: 1) rodzinne ogrody działkowe (dalej "R. "), 2) jednostki terenowe, 3) jednostka krajowa. Do Krajowego Rejestru Sądowego P. zostały wpisane jako jednostki terenowe poszczególne okręgi, w tym Okręg w P.. Zgodnie z § 94 Statutu Okręg działa na rzecz i w interesie członków P. oraz R. na obszarze swego działania. Na zasadach określonych w Statucie, okręg zarządza majątkiem trwałym oraz rozporządza środkami finansowymi i majątkiem ruchomym pozostającymi w jego dyspozycji. Z kolei w myśl § 53 Statutu P. R. jest podstawową jednostką organizacyjną P. , która na zasadach określonych w Statucie, zarządza infrastrukturą ogrodową oraz rozporządza środkami finansowymi i majątkiem ruchomym pozostającymi w dyspozycji R. . W konsekwencji, zdaniem organu, R. jako jednostka organizacyjna nie będąca państwową i samorządową jednostką organizacyjną, nie posiada osobowości prawnej. Ze statutu nie wynika także, by P. -R. posiadał upoważnienie do reprezentowania P. w przedmiotowym postępowaniu. Z tego względu organ umorzył postępowanie odwoławcze. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie P. , działający przez przedstawiciela statutowego P. ", reprezentowany przez adwokata, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, przeprowadzenie dowodu z dokumentu pełnomocnictwa udzielonego 24 maja 2022 r. przez P. , a także o zasądzenie kosztów. Strona zarzuciła decyzji naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy oraz brak oceny dowodów na podstawie całokształtu materiału dowodowego i w konsekwencji błędne uznanie, że P. -R. nie posiadał upoważnienia do reprezentacji skarżącego w sprawie; b) art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że P. -R. nie posiadał przymiotu strony w postępowaniu odwoławczym, w sytuacji, gdy P. -R. od początku postępowania nie działał jako strona, lecz jako przedstawiciel skarżącego, w konsekwencji czego organ II instancji bezzasadnie umorzył postępowanie; c) art. 30 § 3 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że P. -R. nie posiada przymiotu przedstawiciela statutowego skarżącego, w sytuacji, gdy P. -R. na podstawie art. 30 § 3 k.p.a. w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 6 p.s. oraz z § 73 ust. 1 w zw. z § 72 Statutu P. posiada uprawnienie do reprezentowania skarżącego jako jego przedstawiciel statutowy; d) art. 33 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy wobec powzięcia przez organ II instancji wątpliwości o uprawnieniu P. -R. do reprezentacji skarżącego, powinien uznać, że skarżący jest reprezentowany przez pełnomocników będących osobami fizycznymi; e) art. 64 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy wobec stwierdzenia przez organ II instancji, że P. -R. nie przedłożył do akt upoważnienia do reprezentowania skarżącego w postępowaniu odwoławczym, nie powinien umarzać postępowania na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., lecz powinien wezwać wnoszącego odwołanie do uzupełnienia braków formalnych odwołania z pouczeniem, że nieusunięcie braków spowoduje pozostawienie odwołania bez rozpoznania; f) art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i umorzenie postępowania, w sytuacji gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i okoliczności sprawy wskazywały, iż P. -R. nie działa w sprawie jako strona, lecz jako przedstawiciel strony, w konsekwencji czego organ II instancji na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. powinien wezwać wnoszącego odwołanie do uzupełnienia braków formalnych odwołania z pouczeniem, że nieusunięcie braku spowoduje pozostawienie odwołania bez rozpoznania. W uzasadnieniu skargi rozwinęła argumentację zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV tut. Sądu z 05 października 2022 r. sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, z późn. zm.; dalej w skrócie "u.COVID-19"), o czym strony zostały powiadomione pismami z tego samego dnia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs(4) ust. 3 u.COVID-19, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania ww. zarządzenia Przewodniczącego Wydziału. Przystępując do rozpoznania sprawy w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonawszy tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 31 stycznia 2022 r., [...], umarzającej postępowanie odwoławcze z odwołania P. " w K. od decyzji Wójta Gminy C. z dnia 01 grudnia 2021 r., [...], ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych wolno stojących, przewidzianej do realizacji na terenie działek o nr ewid. [...], [...] i części działki o nr ewid. [...] i [...], obręb K., gmina C. – Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć częściowo z przyczyn innych, niż w niej podniesione. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił w szczególności art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., obecnie Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm., zwanej dalej k.p.a.). W myśl powołanego przepisu organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. W orzecznictwie dotyczącym powyższego przepisu wskazuje się, że kwestia legitymacji odwoławczej musi być wyjaśniona w pierwszej kolejności, a jej rozstrzygnięcie warunkuje możliwość ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy i wydania przezeń decyzji merytorycznej. Wydanie postanowienia w przedmiocie niedopuszczalności odwołania z przyczyn podmiotowych jest możliwe jedynie w przypadku, kiedy to ma miejsce prima facie, czyli "na pierwszy rzut oka" (art. 134 k.p.a.). W razie gdy odwołanie wniosła jednostka, która twierdzi, że decyzja zaskarżona dotyczy jej interesu prawnego lub obowiązku, organ odwoławczy obowiązany jest rozpoznać jej odwołanie. Jeżeli w wyniku rozpoznania odwołania organ stwierdzi, że jednostka ta nie ma w danej sprawie indywidualnego interesu prawnego lub obowiązku, to wydaje on wówczas decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. (por. wyroki WSA w Gdańsku z 13 maja 2021 r., II SA/Gd 187/21, oraz WSA w Krakowie z 22 września 2021 r., II SA/Kr 747/21). Zauważyć należy, że powyższa kwestia nie była między stronami sporna. Istotę sporu stanowi okoliczność, czy odwołanie od decyzji Wójta wniesione przez R. stanowiło odwołanie strony. W ocenie Skarżącego – P. , reprezentowanego przez adwokata – P. -R. reprezentował stronę – P. – w postępowaniu administracyjnym i tak należało potraktować jego odwołanie. Organ uznał, że P. -R. nie był stroną postępowania, którą był P. -O. . W ocenie Sądu, stanowisko organu w tej kwestii wyrażone zostało co najmniej przedwcześnie, a ponadto jest wewnętrznie sprzeczne, co zostanie wykazane w dalszej części uzasadnienia. Wskazać należy, że stosownie do art. 77 § 1 k.p.a., na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy, a następnie, zgodnie z art. 80 k.p.a., dokonania oceny, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zgodnie zaś z art. 7 k.p.a., organy administracji podejmują z urzędu lub na wniosek strony wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że zakres koniecznych w sprawie ustaleń determinują przepisy prawa materialnego, które w konkretnym przypadku mają zastosowanie. Postępowanie wyjaśniające prowadzone przez organ administracji publicznej powinno zatem zostać zakończone dopiero po zbadaniu wszystkich okoliczności faktycznych kluczowych dla danej sprawy. Wyrażona w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów obliguje organ administracji do poddania analizie całego materiału dowodowego i rozpatrzenia wszystkich dowodów w ich wzajemnym powiązaniu, co innymi słowy oznacza, że wniosek dotyczący okoliczności faktycznych powinien być oparty na rozpoznaniu wszystkich dowodów w sprawie, zaś oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodności i mocy dowodów) organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów. To zaś uzasadnia wniosek, że o przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów można twierdzić w sytuacji, gdy organ administracji pozostawia poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę i pomija istotne dla sprawy materiały dowodowe lub dokonuje ich oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym czy nie w pełni rozpatrzonym. Ustalenia organu winny przy tym znajdować odzwierciedlenie w zgromadzonym w aktach materiale dowodowym oraz w treści uzasadnienia decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.). Powyższe wymagania dotyczą organu zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji (zob. art. 15 i art. 140 k.p.a.). Należy przy tym podkreślić, że naruszeniem obowiązku określonego w art. 133 § 1 p.p.s.a. będzie takie przeprowadzenie kontroli legalności zaskarżonego aktu administracyjnego czy też działania organu, które doprowadzi do przedstawienia przez sąd pierwszej instancji stanu sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w jej aktach i ustaleń dokonanych w zaskarżonym akcie administracyjnym. W szczególności do naruszenia tego przepisu może dojść w przypadku, gdy sąd I instancji przyjmie fakty, które nie znajdują żadnego odzwierciedlenia w aktach sprawy (zob. m.in. wyroki NSA z 23 lutego 2022 r., I OSK 1294/21, z 05 lipca 2022 r., II GSK 335/19). W aktach niniejszej sprawy nie znajduje się Statut P. , do którego postanowień odnosi się organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji, a który to nie jest wszak aktem prawa powszechnie obowiązującego. Nie wiadomo zatem, na czym dokładnie (jakiej treści Statutu) oparł swoje rozstrzygnięcie organ. Tym bardziej nie może znaleźć aprobaty takie uzasadnienie decyzji, w którym organ stwierdza lakonicznie, że "ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji [...] nie stanowi bowiem sprawy, o której mowa w § 73 ust. 1 i 2 w zw. z § 7 2 [sic] Statutu P. ", pomijając milczeniem treść wspomnianych przepisów. W ocenie Sądu nie zostały w ten sposób spełnione wymogi z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., w myśl których decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Powyższe naruszenia nie są jedynymi w sprawie, gdyż w ocenie Sądu pełnomocnik strony skarżącej zasadnie podniósł w skardze, że organ, uznawszy, że P. -R. nie może działać samodzielnie, winien wezwać P. -R. do przesłania pełnomocnictwa upoważniającego do działania w imieniu P. , co do którego zarówno nie miał wątpliwości, że jest stroną (P. -O. ), jak i że P. -R. jest jednostką organizacyjną P. . Zgodnie z art. 32 k.p.a., strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Jak stanowi art. 33 § 1 k.p.a. pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. Stosownie zaś do art. 33 § 2 i § 3 k.p.a., pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu. Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ administracji publicznej może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Jak przy tym wynika z art. 64 § 2 k.p.a., jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Z powyższego wynika, że organ odwoławczy uprawniony jest do rozpoznania odwołania wyłącznie wówczas, gdy spełnia ono wszystkie wymogi wynikające z obowiązujących regulacji prawnych. Odwołanie stanowi środek prawny, który strona może wnieść osobiście lub przez pełnomocnika. Jeżeli odwołanie nie zostało wniesione przez stronę osobiście, ale pochodzi od pełnomocnika, to stosownie do przepisu art. 33 § 3 k.p.a., jest on zobowiązany dołączyć do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa, przy czym adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy, mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Przepis ten nie pozostawia wątpliwości, że pełnomocnik, chcąc występować w postępowaniu, ma obowiązek przedłożenia do akt sprawy dokumentu potwierdzającego umocowanie do działania w cudzym imieniu i wyznaczającego jego zakres. Udzielenie pełnomocnictwa stanowi bowiem dla pełnomocnika jedyne źródło kompetencji do działania w imieniu i ze skutkiem dla mocodawcy, w zakresie wyznaczonym treścią pełnomocnictwa (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2019 r., sygn. II OSK 2832/18 – wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia dostępne są pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Aby pełnomocnictwo mogło wywrzeć skutki w postępowaniu musi zostać uzewnętrznione, czyli informacja o jego istnieniu musi dotrzeć do organu po myśli art. 33 § 2 k.p.a. Informacja ta musi znaleźć odzwierciedlenie w aktach sprawy (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 2019 r., sygn. akt I GSK 219/19). Niedołączenie dokumentu pełnomocnictwa do odwołania, złożonego w imieniu mocodawcy, stanowi brak formalny podania, który podlega usunięciu zgodnie z przepisem art. 64 § 2 k.p.a. W takiej sytuacji obowiązkiem organu pozostaje skorzystanie z mechanizmu zapisanego w powołanym przepisie, tj. wezwanie pełnomocnika do usunięcia braku formalnego pisma pod rygorem pozostawienia go bez rozpatrzenia. Rzeczą organu jest bowiem ustalenie, czy pełnomocnik został prawidłowo umocowany do podejmowania czynności procesowych w imieniu strony. Dopiero po uzupełnieniu powyższego braku organ odwoławczy władny jest merytorycznie rozpatrzeć odwołanie. Należy przy tym podkreślić, że jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji - organ odwoławczy nie uznał P. -R. za stronę (ani przedstawiciela P. ), natomiast ze zwrotnych potwierdzeń odbioru zaskarżonej decyzji i rozdzielnika wynika, że decyzja ta nie została doręczona P. -R. , lecz skierowano ją do P. [a właściwie – P. -O. ]. W ocenie Sądu jest to działanie wewnętrznie sprzeczne. Końcowo, w odniesieniu do wniosku pełnomocnika strony skarżącej, Sąd zauważa, że przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. może mieć miejsce wyjątkowo, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości (zob. m.in. wyroki NSA z 21 września 2022 r., III FSK 3704/21). Taka okoliczność w niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, nie zaszła, stąd wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Z uwagi na stwierdzone powyżej uchybienia natury procesowej, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy – Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. – orzekł jak w pkt 1. sentencji wyroku. O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając: poniesiony przez stronę skarżącą koszt wpisu od skargi, w wysokości 500 zł, oraz należne zawodowemu pełnomocnikowi Skarżącego wynagrodzenie ustalone według stawek minimalnych zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800, z późn. zm.), w wysokości 480 zł – łącznie 980 zł. Ponownie rozpoznając sprawę po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, organ II instancji uwzględni wskazania i oceny prawne w nim wyrażone. Przede wszystkim uzupełni zgromadzony materiał o Statut P. . W przypadku powzięcia wątpliwości co do możliwości reprezentowania ww. przez R. – wezwie o uzupełnienie braku formalnego odwołania przez przedłożenie pełnomocnictwa z należytym zakresem umocowania. Następnie, po uzupełnieniu ww. braku formalnego przez stronę skarżącą, rozpozna merytorycznie odwołanie.