II SA/Po 788/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 grudnia 2010 r. wniosku W.K. o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty K. z dnia [...] 2010 r., nr [...] (znak: [...]) w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2010 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Starosty K. z dnia [...] 2010 r., nr [...] (znak: [...]). /-/ J. Zieliński UZASADNIENIE W złożonej na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2010 r., nr [...] skardze, W. K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty K. z dnia [...] 2010 r. nr [...] (znak: WA. [...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zakładu z instalacją przetopu odpadów aluminiowych, wraz z cała infrastrukturą towarzyszącą. Skarżący nie uzasadnił powyższego wniosku wyjaśniając jedynie, iż przedmiotowa inwestycja "chociażby w świetle zasad doświadczenia życiowego musi ujemnie oddziaływać na grunty położone w obrębie tej inwestycji", w tym również na znajdującą się w sąsiedztwie planowanej inwestycji nieruchomość, której jest współwłaścicielem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez Sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r, nr 153, poz. 1270 ze zm. Dalej: P.p.s.a. ) zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. jest zatem wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Należy podkreślić, iż to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania zaistnienia jednej z przesłanek uzasadniających wydanie postanowienia o wstrzymaniu aktu lub czynności. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za uwzględnieniem jego wniosku, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu (por. postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005 niepubl.). Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004 niepubl.). Odnosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, iż W. K. nie powołał w swoim wniosku o wstrzymanie ww. decyzji Starosty Konińskiego jakichkolwiek okoliczności uzasadniających uwzględnienie jego żądania, ograniczając się do stwierdzenia, iż planowana inwestycja będzie oddziaływać na nieruchomości, której jest współwłaścicielem. Należy również zauważyć, że Sąd rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynność powinien uwzględnić również materiał zgromadzony w aktach sprawy. Nie oznacza to jednak, iż w odniesieniu do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd miałby się domyślać lub przewidywać, czy ewentualnie zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i o jaką szkodę stronie mogłoby chodzić lub jakich trudnych do odwrócenia skutków obawia się strona (por. postanowienie NSA z dnia 13 października 2010 r. I FZ 400/10, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Wobec powyższego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 orzeczono jak w sentencji postanowienia. /-/ J. Zieliński