II OSK 229/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 września 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 129/16 w sprawie ze skargi S. C. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od S. C. na rzecz Gminy [...] kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z 19 września 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 129/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: Sąd I instancji), po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2016 r. sprawy ze skargi S. C. na uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w O. z [...] czerwca 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego O. [...], oddalił skargę. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: S. C. (dalej: skarżący) wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa w piśmie z 26 października 2015 r., doręczonym Radzie Gminy w dniu 26 października 2015 r. Rada Miejska nie odniosła się w ustawowym terminie 30 dni do złożonego wezwania. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w O. z [...] czerwca 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego O. [...], domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej uchwale zarzucił istotne naruszenie trybu sporządzania miejscowego planu, tj. przepisu art. 28 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 w związku z art. 18 ust. 1 i art. 17 pkt 14 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 199) poprzez brak rozpatrzenia przez Radę Miejską w O. złożonych uwag i wniosków do projektu zmiany miejscowego planu na sesji w dniu [...] czerwca 2010 r. w odrębnym głosowaniu. Zdaniem skarżącego, rozpatrzenie uwag w procedurze planistycznej powinno być czynnością odrębną od uchwalenia samego planu i poprzedzającą jego uchwalanie. W ten sposób możliwe byłoby przekazanie organowi wykonawczemu gminy uwag uwzględnionych przez radę do wprowadzenia ich do planu. Dopiero po uprzednim przegłosowaniu stanowiska wobec każdej z przekazanych radzie uwag, możliwe jest podjęcie zbiorczej uchwały w sprawie planu z rozstrzygnięciem o sposobie rozpatrzenia uwag, jako jej załącznika. W dalszej części skargi zarzucono zaskarżonej uchwale naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tj. przepisu art. 28 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 3, pkt 4 i pkt 10 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez ustalenie zawarte w § 29 ust. 2 pkt 8 zaskarżonej uchwały wykraczające poza zakres kompetencji organu uchwałodawczego gminy. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy O. wniósł o jej oddalenie. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku z 19 września 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 129/16 wskazał, że podnoszone zarzuty skargi mają dwojaki charakter: proceduralny - związany z trybem uchwalania uchwały - planu, a następnie merytoryczny - który odnosił się wyłącznie do sfery naruszenia interesu prawnego skarżącego związanego z wykonywaniem prawa własności, przez wprowadzenie kryteriów lokalizacji obiektów energetyki wiatrowej. Według Sądu I instancji, w kwestiach zachowania wymogów procedury przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru O. [...] nie sposób zarzucić Radzie Miejskiej w O. naruszenia zasad i trybu określonych w powołanej ustawie. Zastosowane procedury, prowadzenie postępowania planistycznego, zasad planistycznych oraz wyważanie różnego rodzaju interesów (publicznego – ochrony środowiska, zdrowia, ochrony gruntów rolnych i leśnych przed zabudową, walorów ekonomicznych przestrzeni oraz indywidualnego prawa własności, itd.), a więc tego wszystkiego, co składa się na ocenę przestrzegania prawa przez organy planistyczne, było prawidłowe. Zdaniem Sądu I instancji, rozstrzygnięcie Rady Miejskiej w O. w kwestii wniesionych uwag (załącznik nr 4 i 4a do uchwały) miało charakter merytoryczny i towarzyszyła mu ocena zasadności wszystkich uwag. Przy każdej nieuwzględnionej uwadze jednoznacznie określono stanowisko Rady Miejskiej w tym względzie. Każda uwaga mogła zostać uwzględniona lub odrzucona. Rada stanowczo wypowiedziała się, których uwag nie uwzględnia, czemu dała wyraz w załącznikach nr 4 i 4a do uchwały planowej. Każdy radny mógł w ramach uprawnień związanych z wykonywaniem mandatu zażądać treści każdej z uwag i zapoznać się z jej treścią. Radni mieli pełną możliwość wprowadzenia zmian – poprawek do projektu uchwały. Sąd I instancji wyjaśnił, że projekt planu był szczegółowo analizowany na posiedzeniu właściwej komisji w obecności radnych. Był szczegółowo przedstawiony przez Naczelnika Wydziału Urbanistyki i Architektury a następnie dyskutowany przez radnych. Poruszane kwestie były wyjaśniane. Każda ze zgłoszonych uwag mogła zostać wychwycona i rozważona przez radnych biorących udział w poszczególnych czynnościach procedowania nad uchwałą. Wbrew twierdzeniom skargi wymogi art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały zachowane, bowiem sama czynność uchwalenia planu nastąpiła jednocześnie z rozstrzygnięciem o sposobie rozpatrzenia uwag i jednocześnie z dokonaniem oceny w przedmiocie zgodności planu ze studium. Protokołem sesji Rady Miejskiej w O. nr [...] z [...] czerwca 2010 r. odnotowano, że podczas sesji zostało przedstawione uzasadnienie do projektu uchwały. Jednocześnie przypomniano radnym, że zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag. Radni mieli pełną możliwość wprowadzenia zmian - poprawek do projekty uchwały wynikających z odmiennego rozpatrzenia uwag, które nie zostały uwzględnione przez Burmistrza Miasta i Gminy O.. Inicjatywa w tym względzie należała do radnych i była nieskrępowana. Radni mieli wystarczająco dużo czasu by szczegółowo zapoznać się z projektem i wnieść poprawkę. Brak stosownego działania radnych wskazywał, że aprobują oceny projektodawcy, który sporządza również projekt załącznika do uchwały stanowiącego o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag. Dopiero zgłoszenie poprawki przez radnego umożliwia przyjęcie przez Radę odmiennych niż zawarte w projekcie uchwały stanowiska i przyjęcie odmiennych niż w projekcie zapisów – ustaleń, po przegłosowaniu poprawki. Nie ma żadnych wymogów, co do zakresu poprawki, więc mogła ona dotyczyć zarówno sposobu rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag a także poszczególnych ustaleń projektu studium. Obecny na sesji prawnik wyjaśniał na bieżąco wszelkie wątpliwości radnych. Podczas całego procedowania nad uchwałą zachowano, zatem w pełni udział czynnika społecznego w procedurze sporządzania studium zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Sądu I instancji, twierdzenia skarżącego jakoby Rada Miejska w O. nie obradowała merytorycznie nad uwagami jest całkowicie nieuprawnione. W skardze kasacyjnej S. C. reprezentowany przez r.pr. M. P. zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości i wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie przedmiotowej sprawy na rozprawie, na postawie przepisu art. 176 § 2 p.p.s.a., 2. po rozpoznaniu sprawy - stwierdzenie nieważności uchwały nr [...] Rady Miejskiej w O. z [...] czerwca 2010 r., 3. zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych; ewentualnie o: 4. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie z pozostawieniem temu Sądowi rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 19 września 2016 r. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: przepisu art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. oraz art. 28 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 w związku z art. 18 ust. 1 i art. 17 pkt 14 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez przyjęcie, że brak oddzielnego głosowania przez Radę Miejską w O. złożonych uwag i wniosków do projektu zmiany miejscowego planu na sesji w dniu [...] czerwca 2010 r. nie ma charakteru istotnego naruszenia trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skutkującego nieważnością uchwały rady gminy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie nie można się zgodzić. W ocenie skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, gdyż zachodziły podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości z uwagi na istotne naruszenie trybu sporządzenia miejscowego planu, tj. przepisu art. 28 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 w związku z art. 18 ust. 1 i z art. 17 pkt 14 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez brak oddzielnego głosowania przez Radę Miejską w O. złożonych uwag i wniosków do projektu zmiany miejscowego planu na sesji w dniu [...] czerwca 2010 r. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, ocena Sądu I instancji nie jest trafna, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pominął w swoich rozważaniach w uzasadnieniu do wyroku z 19 września 2016 r., że na sesji Rady Miejskiej w O., w dniu [...] czerwca 2010 r. doszło do uchwalenia całego projektu miejscowego planu bez osobnego głosowania nad każdą z uwag, które nie zostały uwzględnione przez Burmistrza. Jest to bardzo istotna kwestia o charakterze proceduralnym, występująca w trakcie uchwalania miejscowego planu, a która była już przedmiotem rozważań innych sądów administracyjnych. Według skarżącego kasacyjnie, pogląd wyrażony przez Sąd I instancji w ogóle pomija faktyczny zarzut podnoszony przeciwko uchwale Rady Miejskiej w O. z [...] czerwca 2010 r., tj. braku osobnych głosowań przez Radę nad każdą ze zgłoszonych, a nie uwzględnionych uwag. Z tego też względu, podnoszona przez Sąd I instancji kwestia możliwości wprowadzania zmian - poprawek do projektu uchwały przez radnych, a wynikających z odmiennego rozpatrzenia uwag, które nie zostały uwzględnione przez Burmistrza Miasta i Gminy O., mająca uzasadniać oddalenie zarzutu naruszenia art. 20 ust. 1 u.p.z.p. nie odnosi się do istoty sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyjaśniono, że zarzut skarżącego sprowadzał się do tego, że Rada Miejska w O. rozpatrująca uwagi powinna była to zrobić odrębnie w stosunku do każdej z uwagi i to jeszcze przed uchwaleniem samego planu. Skarżący kasacyjnie uważa, że każda ze zgłoszonych uwag musi być rozpatrzona indywidualnie, a w konsekwencji rozstrzygnięcie w tym zakresie także musi mieć charakter indywidualnej uchwały. Wobec tego, chociaż wykładnia gramatyczna nie daje jednoznacznej odpowiedzi, jak dokładnie miałoby wyglądać rozstrzygnięcie w kwestii uwag do planu, to wykładnia funkcjonalna i systemowa tej normy pozwala uznać, że rozpatrzenie uwag powinno być czynnością odrębną od uchwalenia planu i poprzedzającą jego uchwalenie, aby ewentualnie uwzględnione uwagi zawrzeć w projekcie planu. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, rozumienie przez Sąd I instancji przepisu art. 20 ust. 1 u.p.z.p. nie może być uznane za prawidłowe, gdyż przepis ten nie dopuszcza do głosowania na listą uwag. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Miejska w O. reprezentowana przez r.pr. K. B. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej, ponieważ nie ma ona usprawiedliwionych podstaw. Ponadto na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. wniesiono o zasądzenie od skarżącego niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm., dalej: u.p.z.p.) poprzez przyjęcie, że brak oddzielnego głosowania przez Radę Miejską w O. złożonych uwag i wniosków do projektu zmiany miejscowego planu na sesji w dniu [...] czerwca 2010 r. nie ma charakteru istotnego naruszenia trybu sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skutkującego nieważnością uchwały rady gminy. Wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. nie wynika, aby każda uwaga do projektu planu musiała być rozpatrywana oddzielnie i to w formie odrębnej uchwały rady. Ostatnie zdanie tego przepisu wskazuje wręcz, że rozstrzygnięcia dotyczące uwag do projektu planu stanowią załącznik do uchwały. Ponadto - stosownie do art. 17 pkt 14 u.p.z.p. - organ wykonawczy gminy przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag. W świetle tych przepisów przyjmuje się, że rozpatrzenie uwag może nastąpić w jednym głosowaniu nad uchwaleniem projektu samego planu, a taki sposób głosowania nad nieuwzględnionymi uwagami nie może stanowić o istotnym naruszeniu prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały (por. wyroki NSA: z 5 października 2016 r., II OSK 220/15; z 17 czerwca 2016 r., II OSK 3099/14; z 6 listopada 2013 r., sygn. II OSK 437/13; z 31 maja 2012 r. II OSK 1405/12; z 22 września 2011 r., II OSK 1317/11; z 5 października 2011 r., II OSK 1435/11; z 1 grudnia 2010 r., II OSK 1947/10; z 28 stycznia 2010 r., II OSK 1893/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Powszechną i prawnie dopuszczalną praktyką rad gmin jest rozpatrywanie wszystkich nieuwzględnionych przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) uwag do projektu planu na sesji rady, na której uchwalany jest plan miejscowy i wyrażenie stanowiska rady w tym przedmiocie w formie załącznika do uchwały dotyczącej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie do Rady Miejskiej w O. został skierowany projekt uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego O. [...] z kompletem załączników i uzasadnieniem. Integralną częścią projektu uchwały stanowił m.in. załącznik w postaci rozstrzygnięcia Rady Miejskiej w O. o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu - załączniki nr 4 i 4A do niniejszej uchwały. Odmawiając słuszności podniesionemu w skardze kasacyjnej zarzutowi naruszenia art. 20 ust. 1 u.p.z.p. należy stwierdzić, że dokonana przez Sąd I instancji ocena dochowania przewidzianej prawem procedury planistycznej odpowiada wymogom wskazanym w powołanym przepisie. Podzielając stwierdzenie Sądu I instancji co do braku uchybień proceduralnych w dokonywanych przez poszczególne organy czynnościach planistycznych, nie sposób przyjąć, że wada prowadzonego postępowania wynika z faktu braku osobnych głosowań przez Radę nad każdą ze zgłoszonych, a nie uwzględnionych uwag (str. 3 uzasadnienia skargi kasacyjnej). Podkreślić należy, że zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p., plan miejscowy uchwala rada gminy, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu. A więc co istotne sam przepis przewiduje, co wymaga podkreślenia, że możliwe jest jednoczesne uchwalenie planu i rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag, które znalazły się w załączniku do uchwały dotyczącej planu miejscowego. Taki sposób podjęcia rozstrzygnięcia o zgłoszonych uwagach przez radę gminy nie powoduje naruszenia trybu sporządzania planu. Z akt sprawy wynika, że do projektu planu miejscowego O. [...] zostało zgłoszonych ogółem 16 uwag. Uwagi w większości dotyczyły sprzeciwów wobec przebiegów planowanych nowych dróg dojazdowych w Z. oraz braku zgody na połączenia komunikacyjne w postaci ciągów pieszo jezdnych o szerokości 5 lub 6 m z istniejącej drogi powiatowej biegnącej przez Z. do nowoplanowanych dróg dojazdowych. W wyniku rozpatrzenia uwag Burmistrz Miasta i Gminy O. zajął stanowisko, nie uwzględniając uwag. Nie uwzględniono również z przyczyn formalnych jednej uwagi, ponieważ wpłynęła ona po terminie. Rada Miejska w O. została poinformowana, że zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag. Przed sesją, na której uchwalono zaskarżony plan, projekt stosownej uchwały był przedmiotem posiedzenia Komisji Rozwoju Gospodarczego w dniu 9 czerwca 2010 r. Z protokołu z posiedzenia Komisji Rozwoju Gospodarczego z 9 czerwca 2010 r. wynika, że zostało przedstawione uzasadnienie do projektu uchwały, w którym jest mowa m.in. o uwagach do projektu planu miejscowego i odbyła się dyskusja. W protokole odnotowano, że pytania dotyczyły m.in. uwagi P. G.. Członkowie Komisji Rozwoju w głosowaniu jawnym jednogłośnie pozytywnie zaopiniowali projekt uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego O. [...], rozstrzygając również m.in. o sposobie rozpatrzenia każdej z uwag. Na uchwałę nr [...] z [...] czerwca 2010 r. składa się komplet załączników w tym również załączniki nr 4 i 4A, w których Rada Miejska wyraziła swoje stanowisko, rozstrzygając indywidualnie o każdej uwadze. Zgodnie z załącznikami do uchwały, Rada Miejska w O. zajęła stanowisko oddzielnie dla każdej z 15 uwag zamieszczonych odpowiednio w wykazie nr 4 oraz jednej uwagi zamieszczonej w wykazie nr 4A – rozstrzygając o nieuwzględnieniu każdej uwagi. Z akt sprawy wynika, że rozpatrzenie uwag w procedurze planistycznej było czynnością odrębną do uchwalenia samego planu O. [...]. Rada Miejska nie uwzględniła uwag. Z tego powodu projekt planu przedstawiony do uchwalenia na sesji nie wymagał dokonania zmian. Wyjaśnić należy, że uwagi były przedmiotem także dyskusji na posiedzeniu Komisji Rozwoju Gospodarczego i Gospodarki Miejskiej, które bezpośrednio poprzedzało sesję rady miejskiej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęty został pogląd, zgodnie z którym nie negując celowości indywidualnego głosowania nad każdą nieuwzględnioną uwagą, mając na uwadze brak precyzji w formułowaniu przez ustawodawcę podejmowanych przez organ uchwałodawczy czynności, przyjąć należy, że rozpatrzenie uwag może nastąpić w jednym głosowaniu nad uchwaleniem projektu samego planu. Taki sposób głosowania nad nieuwzględnionymi uwagami nie może stanowić o istotnym naruszeniu prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały. W związku z powyższym, niezasadny jest zarzut naruszenia art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Sąd słusznie uznał, że organy planistyczne nie naruszyły zarówno trybu uchwalania planu miejscowego, jak i zasad jego sporządzania. Nie mógł odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia przez organ art. 17 pkt 14 u.p.z.p. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia przez organ art. 18 ust. 1 u.p.z.p. Przepis art. 18 ust. 1 u.p.z.p. przewiduje uprawnienie, a nie obowiązek wniesienia uwag do projektu planu miejscowego przez każdego, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu. Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. Przepis art. 151 p.p.s.a. może być naruszony tylko wówczas, gdy sąd - uznając, że skarga zasługuje na uwzględnienie - wydaje orzeczenie oddalające skargę lub gdy sąd - uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie - uwzględnia ją. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. W świetle powyższego nie sposób uznać za uzasadnione zarzuty naruszenia przepisów postępowania przedstawione w skardze kasacyjnej. Wobec stwierdzonego prawidłowo braku naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, jak i braku istotnego naruszenia trybu jego sporządzania, Sąd I instancji zasadnie oddalił skargę uznając poddany kontroli akt prawa miejscowego za zgodny z prawem. Tym samym zarzuty przedstawione w skardze kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.