III SA/Kr 765/22

SENTENCJA |Sygn. akt III SA/Kr 765/22 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 października 2022 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: [pic] po rozpoznaniu w dniu 18 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 18 marca 2022 r. sygn. akt SKO.NP/4115/81/2022 w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę UZASADNIENIE Decyzją z dnia 18 marca 2022 r. znak: SKO.NP/4115/81/2022, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie, działając na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 723, z późn. zm., dalej: k.p.a.) i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 111, z późn. zm., dalej: u.ś.r.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Tarnowa z dnia 21 stycznia 2022 r. znak: DŚRDM-5202-153/21 w przedmiocie odmowy Z. G. (dalej: skarżący) przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Skarżący złożył wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką, legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności z dnia 5 lutego 2020 r., wydanym na stałe. Z treści orzeczenia wynika, że ustalony stopień niepełnosprawności datuje się do stycznia 2020 r., natomiast nie można ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność. Na podstawie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego ustalono, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką, żoną oraz niepełnosprawną córką. Matka skarżącego porusza się za pomocą kul, chodzika, a poza domem wózka elektrycznego. W zeszłym roku była w sanatorium, gdzie miała zapewnione ćwiczenia i zabiegi rehabilitacyjne. Opiekę nad matką na co dzień sprawuje skarżący. Zakres opieki obejmuje pomoc przy czynnościach osobistych, kąpieli, myciu, ubierania. Ponadto skarżący mierzy ciśnienie, poziom cukru we krwi, przygotowuje i dozuje leki, przygotowuje posiłki (śniadania i kolacje), towarzyszy podczas wizyt lekarskich, robi zakupy, załatwia sprawy urzędowe. Matka skarżącego potrzebuje pomocy podczas spożywania posiłków, przemieszczania się, utrzymania higieny osobistej. W trakcie wywiadu środowiskowego ustalono, że H. G. ma jeszcze dwóch synów. W związku z powyższym organ stwierdził, że sprawowana opieka może zostać podzielona pomiędzy rodzinę skarżącego, co obecnie ma miejsce, a także jego braci, na których ciąży obowiązek alimentacyjny, tak aby skarżący miał możliwość podjęcia zatrudnienia, choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Organ uznał, że czynności które wykonuje skarżący mogą być realizowane po godzinach pracy zarobkowej. Ponadto organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie został spełniony warunek z art. 17 ust. 1b u.ś.r., ponieważ nie stwierdzono, aby niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała w okresach wskazanych w tym przepisie, tj. nie później, niż do ukończenia 18. roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. Mając na uwadze powyższe, Prezydenta Miasta Tarnowa odmówił skarżącemu przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, o czym orzekł w decyzji z dnia 21 stycznia 2022 r. W odwołaniu wniesionym od tej decyzji, skarżący wskazał na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2021 r. sygn. K 38/18, w którym stwierdzono niekonstytucyjność normy prawnej wyrażonej w art. 17 ust. 1b u.ś.r, w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki. Skarżący podniósł także, że jego bracia, wbrew twierdzeniu organu, nie mają możliwości sprawowania opieki nad matką. Starszy brat sam jest osobą niepełnosprawną, natomiast młodszy brat pracuje zawodowo w K., w związku z czym dojeżdża codziennie do pracy. W opisanej na wstępie decyzji z dnia 18 marca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Odnosząc się do przesłanki stanowiącej podstawę do odmowy przyznania świadczenia Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja jest wadliwa, ponieważ została wydana na podstawie przepisu, który, w związku z wejściem w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, został uznany za niezgodny z Konstytucją, zatem w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia przez organ pomocowy art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 21 października 2014 r. sygn. K 38/13 orzekł, że art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie, ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Powyższy wyrok Trybunału Konstytucyjnego jest wyrokiem zakresowym, a zatem nie wywołuje on prostego skutku, określonego w art. 190 ust. 1 i 3 Konstytucji, a więc utraty mocy obowiązującej zakwestionowanej regulacji prawnej. Tym niemniej, powoduje on konieczność zrekonstruowania normy prawnej w oparciu o stanowione przepisy prawa, które pozostają zgodne z Konstytucją, przy wykorzystaniu reguł wykładni prawa, tak aby wynik tej rekonstrukcji nie był sprzeczny ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Trybunału. Stosując więc taki sposób wykładni art. 17 ust. 1b u.ś.r., należy przyjąć, że w stosunku do opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych, których niepełnosprawność powstała nie później, niż do ukończenia 18. roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia, przepis art. 17 ust. 1b ustawy - jako zgodny z Konstytucją - winien znaleźć zastosowanie. Natomiast w stosunku do opiekunów osób, których niepełnosprawność powstała później, kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności, a zatem w odniesieniu do tych osób, oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, należy dokonywać z pominięciem tego kryterium. Kolegium uznało, że w niniejszym przypadku kwestionowana decyzja ostatecznie odpowiada prawu, gdyż z dokonanych ustaleń w sprawie nie wynika, aby zakres sprawowanej opieki nad matką, uniemożliwiał skarżącemu podjęcie zatrudnienia, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Wykonywane przez skarżącego czynności sprowadzają się do standardowych czynności związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego, które wykonują także osoby pracujące. Nie wykraczają one poza pomoc świadczoną przez dzieci swoim starszym rodzicom, do której są one zobowiązane nie tylko w związku z ciążącym na nich obowiązkiem alimentacyjnym, ale przede wszystkim wynikają z obowiązku moralnego i zasad współżycia społecznego. Świadczona przez skarżącego pomoc nie wykracza w zasadzie poza standardowe obowiązki domowe, które wykonywane są w każdym gospodarstwie domowym, a zakres i charakter tych czynności, mieści się w zakresie prawidłowych relacji i stosunków rodzinnych, jakie zachodzą pomiędzy rodzicem a dzieckiem. Czynności te nie uniemożliwiają więc podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. O braku konieczności rezygnacji z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną H. G. świadczy także znajdująca się w aktach sprawy karta oceny stanu pacjenta wg zmodyfikowanej skali Barthela, wystawiona przez Miejską Przychodnię Lekarską nr [...] w T. W karcie wskazano, że H. G. uzyskała łącznie 40 punktów i nie kwalifikuje się do objęcia pielęgniarską opieką środowiskową. Mimo, że bezsprzecznie treść tej karty wskazuje na konieczność pomocy H. G. w codziennym funkcjonowaniu, niemniej jednak z pewnością nie wymaga ona stałej opieki w rozumieniu przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych. W przypadku matki skarżącego, praktycznie nie występuje konieczność wykonywania jakichkolwiek czynności typowo opiekuńczych. Z tego też względu, nie sposób uznać, iż wymaga ona stałej opieki w rozumieniu przytoczonych wyżej przepisów, a tym samym brak jest podstaw do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił: - naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy poprzez zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 17 ust. 1b u.ś.r. i nieuwzględnienie okoliczności, że wskutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. K 38/13 doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, co determinuje naruszenie art. 190 ust. 1 Konstytucji; - naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy: art. 77 § 1 i art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności odnoszących się do zakresu faktycznie sprawowanej opieki nad niepełnosprawną matką, w zakresie wymaganym stanem zdrowia oraz nieuwzględnienie braku możliwości sprawowania opieki przez pozostałych członków rodziny. W oparciu o powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Zdaniem Sądu skarga nie jest uzasadniona. Materialnoprawną podstawę wydania decyzji przez organy obu instancji stanowił przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r., z treści którego wynika, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje matce albo ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka, osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej lub innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1359, dalej: k.r.o.), ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Na wstępie Sąd wskazuje, iż podziela pogląd organu II instancji, że nie ma znaczenia data powstania niepełnosprawności dla świadczenia pielęgnacyjnego otrzymywanego przez opiekunów osób dorosłych. Przywołany w decyzji organu I instancji art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych nie mógł być stosowany w związku z uznaniem go za niekonstytucyjny przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 21 października 2014 r., sygn. K 38/13. Stosując właściwą wykładnię art. 17 ust. 1b u.ś.r., należy przyjąć, iż w stosunku do opiekunów osób, których niepełnosprawność powstała później, oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, należy dokonywać z pominięciem tego kryterium. W konsekwencji niedopuszczalne jest oparcie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części przepisu art. 17 ust. 1b ustawy, która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, co znalazło potwierdzenie w jednolitej linii orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela (por. wyroki NSA z dnia 29 kwietnia 2019 r., I OSK 300/19, z dnia 26 kwietnia 2019 r., I OSK 8/19, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Ze wskazanych przepisów wynika, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje wymienionym w nim osobom, jeżeli spełnią one łącznie wskazane w nich przesłanki. W niniejszej sprawie niewątpliwie spełnione zostały dwie z trzech ustawowych przesłanek pozytywnych przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, tj.: znaczny stopień niepełnosprawności osoby wymagającej opieki oraz pozostawanie skarżącego i jego matki w grupie osób związanych obowiązkiem alimentacyjnym. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, skarżący nie spełnia jednak warunku sprawowania stałej opieki, oraz przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w związku ze sprawowaniem opieki nad matką. Mając na uwadze zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie budzi wątpliwości Sądu fakt, że organ prawidłowo ustalił, że z materiału tego w żaden sposób nie wynika, aby matka skarżącego wymagała stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby, wykluczającej podjęcie przez opiekuna jakiegokolwiek zatrudnienia. Jak wynika z akt sprawy, matka skarżącego posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności z dnia 5 lutego 2020 r., wydanym na stałe. Z treści orzeczenia wynika, że ustalony stopień niepełnosprawności datuje się do stycznia 2020 r., natomiast nie można ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność. Z oświadczenia złożonego przez skarżącego wynika, że nie podejmuje on stałego zatrudnienia. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący pomaga matce przy kąpieli, myciu, ubierania. Ponadto mierzy ciśnienie, poziom cukru we krwi, przygotowuje i dozuje leki, przygotowuje posiłki (śniadania i kolacje), towarzyszy podczas wizyt lekarskich, robi zakupy, załatwia sprawy urzędowe. Matka skarżącego potrzebuje pomocy podczas spożywania posiłków, przemieszczania się, utrzymania higieny osobistej. W ocenie Sądu, z materiału dowodowego zgormadzonego w sprawie nie wynika, aby matka skarżącego była osobą leżącą, niemogącą się poruszać czy też wymagającą szczególnej pielęgnacji. Zdaniem Sądu zakres opieki, nie wymusza na skarżącym rezygnacji z podjęcia zatrudnienia. Podkreślić należy, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w żaden sposób nie wynika, iż matka skarżącego, nie jest w stanie funkcjonować bez stałej obecności skarżącego. Czynności związane z opieką nad matką skarżącego ograniczają się zaś do pomocy przy kąpieli, myciu, ubierania. Ponadto skarżący mierzy ciśnienie, poziom cukru we krwi, przygotowuje i dozuje leki, przygotowuje posiłki (śniadania i kolacje), towarzyszy podczas wizyt lekarskich. Matka skarżącego potrzebuje pomocy podczas spożywania posiłków, przemieszczania się, utrzymania higieny osobistej. Nie są to czynności oznaczające stałą lub długotrwałą opieką innej osoby w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r. W niniejszej sprawie matka skarżącego jest osobą stosunkowo samodzielną, ubiera się sama, porusza się sama po domu za pomocą kul, chodzika, a poza domem wózka elektrycznego. Sąd wskazuje, że systemowo, świadczenia pielęgnacyjne, zgodnie z art. 17 ust. 1 zdanie ostatnie u.ś.r., przysługują tylko tym osobom, które "nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji". System świadczeń rodzinnych został tak pomyślany, aby rekompensować utratę dochodów z powodu konieczności pielęgnacji członka rodziny wymuszającej rezygnację lub niepodejmowanie zatrudnienia. Wnioskujący musi sprawować stałą opiekę nad osobą niepełnosprawną i być jej niezbędny w tak znacznym wymiarze, że w związku z tym rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a między tymi okolicznościami zachodzi bezpośredni związek przyczynowy. W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający dla stwierdzenia, że pomiędzy sprawowaną przez skarżącego opieką nad matką a niepodejmowaniem przez nią pracy, nie istnieje związek przyczynowy. Ponadto, stosownie do stanowiska wyrażonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie np. w wyroku z dnia 26 kwietnia 2021 roku, sygn. III SA/Kr 1065/20, z dnia 28 stycznia 2022 r. sygn. III SA/Kr 1386/21 i III SA/Kr 1418/21, z dnia 25 lutego 2022 r. sygn. III SA/Kr 1480/21, z dnia 29 marca 2022 r., sygn. III SA/Kr 1601/21, z dnia 30 maja 2022 r., sygn. III SA/Kr 128/22, z dnia 3 czerwca 2022 r. sygn. III SA/Kr 372/22, z dnia 23 czerwca 2022 r., sygn. III SA/Kr 39/22 czy z dnia 13 września 2022 r., sygn. III SA/Kr 409/22 (opubl. w CBOSA), w których Sąd wskazał, że jeżeli osoba wymagająca opieki ma oprócz osoby skarżącej jeszcze inne dzieci, z których część zamieszkuje w nieznacznej odległości od tej osoby, to realizując obowiązek alimentacyjny, w zakresie je obciążającym, mogą one wspomóc osobę skarżącą w opiece nad wymagającym opieki. Natomiast dzieci zamieszkujące w dalszej odległości, również realizując obowiązek alimentacyjny, w zakresie je obciążającym, powinny wspomóc tę osobę w inny sposób tj. finansując pomoc w opiece nad nią. Zgodnie bowiem z art. 128 k.r.o., obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania (obowiązek alimentacyjny), obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Podkreślić należy, że stosownie do treści art. 129 § 2 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, krewnych w tym samym stopniu, w tym wypadku dzieci, obowiązek alimentacyjny obciąża, co należy podkreślić, w częściach odpowiadających ich możliwościom zarobkowym i majątkowym. Natomiast zgodnie z art. 135 § 1 k.r.o., zakres świadczeń alimentacyjnych zależy od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego. Z kolei stosownie do § 2 tego przepisu, wykonanie obowiązku alimentacyjnego wobec osoby niepełnosprawnej, może, ale nie musi, polegać w całości lub w części na osobistych staraniach o utrzymanie uprawnionego; w takim wypadku świadczenie alimentacyjne pozostałych zobowiązanych, polega na pokrywaniu w całości lub w części kosztów utrzymania uprawnionego. Zgodnie zaś z art. 140 § 1 k.r.o., osoba, która dostarcza drugiemu środków utrzymania, będąc zobowiązana z tego powodu, że uzyskanie na czas świadczeń alimentacyjnych od osoby zobowiązanej w tej samej kolejności, byłoby dla uprawnionego niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami, może żądać zwrotu od osoby, która powinna była te świadczenia spełnić. Okoliczności te mają znaczenie dla oceny czy zachodzi bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy rezygnacją lub niepodejmowaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przez wnioskującego o świadczenie pielęgnacyjne, a sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną. W niniejszej sprawie skarżący ma braci i nie zostało wykazane aby nie byli oni w stanie realizować swojego obowiązku alimentacyjnego wobec matki poprzez sprawowanie osobistej opieki lub finansowanie pomocy w opiece nad matką, ani też, aby skarżący nie był w stanie uzyskać od braci, zwrotu przypadającej na nich części świadczeń alimentacyjnych, w sytuacji gdyby istotnie spełnił je wobec matki w części obciążającej braci, stosownie do treści art. 140 § 1 k.r.o. Samo legitymowanie się przez jednego z braci skarżącego orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, nie świadczy o braku możliwości wykonania przez niego obowiązku alimentacyjnego wobec matki, w części na niego przypadającej. Zdaniem Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na szczegółowej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który pozwolił na wyczerpujące ustalenie istotnych okoliczności sprawy. Zaskarżona decyzja zawiera wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne podjętego przez organ rozstrzygnięcia, które, w ocenie Sądu, w całości odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.