II GZ 884/15

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. z dnia 17 września 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 93/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 17 września 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 93/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. odmówił M. P. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i modernizacji Rolnictwa w R. z [...] listopada 2014 r. w przedmiocie ustalenia nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. WSA stwierdził, że wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej skarżąca umotywowała tym, że wykonanie decyzji w przedmiocie ustalenia nienależnie pobranych płatności do zwrotu w kwocie 4.376,36 zł spowodowałoby trudny do odwrócenia skutek w postaci uszczuplenia jej majątku. Zdaniem WSA powołanie się na wysokość kwoty do zwrotu bez wskazania dodatkowych okoliczności, stanowiących przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), nie uzasadnia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy WSA w R. do ponownego rozpoznania. Zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe uznanie, że M. P. nie wykazała zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. W zażaleniu skarżąca podniosła, że jest osobą starszą i samotną, utrzymuje się z emerytury w kwocie 820 zł. Otrzymywaną kwotę przeznacza na pokrycie koniecznych wydatków (podatek od nieruchomości rolnych, opłaty za media, ubezpieczenie budynków, lekarstwa związane z leczeniem cukrzycy, ciśnienia, choroby zwyrodnieniowej, a także jedzenie i środki czystości). Cierpi na cukrzycę, ciśnienie, chorobę zwyrodnieniową, ma również poważny problem ze wzrokiem. Nie może podjąć dodatkowego zajęcia, które przyniosłoby jej jakikolwiek dochód, nie może również liczyć na pomoc rodziny czy bliskich, ponieważ nie ma takich osób. Wobec powyższego w ocenie skarżącej wykonanie decyzji spowodowałoby trudny do odwrócenia skutek w postaci uszczuplenia majątku skarżącej, jak też zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie skarżącej nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, więc podlega oddaleniu. Skarżąca złożyła – pierwszy w sprawie – wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej po złożeniu skargi kasacyjnej od wyroku WSA w R. z 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 93/15, co – jak uznał NSA w uchwale z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GSK 1/07, jest dopuszczalne na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. Uwzględnienie takiego wniosku jest możliwe, jeżeli spełnione są przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. To na stronie spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Naczelny sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu WSA, że skarżąca nie wykazała przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Jak trafnie uznał Sąd I instancji M. P. nie uprawdopodobniła wystąpienia przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. We wniosku powołała się jedynie na wysokość kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji (4.376,36 zł), natomiast w zażaleniu opisała swoją sytuację majątkową. Zdaniem NSA gołosłowne powołanie się na wysokość emerytury i wydatków miesięcznych nie stanowi uprawdobnienia, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. Aby Sąd mógł ocenić, czy zachodzą powyższe przesłanki, musi mieć możliwość zweryfikowania podanych przez stronę informacji z dokumentami obrazującymi je. Do dokumentów takich należy odcinek emerytury poświadczający jej wysokość, rachunki za płacone media, rachunki za lekarstwa itp Brak takich danych powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny nie miał realnej możliwości oceny wniosku skarżącej pod kątem możliwości udzielenia ochrony tymczasowej. Jedynie na marginesie należy wskazać, że na podstawie art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania decyzji mogą być zmieniane lub uchylane w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Cytowany przepis warunkuje możliwość uchylenia bądź zmiany tych postanowień zmianą okoliczności sprawy, przez co należy rozumieć zarówno zmianę okoliczności faktycznych, jakie sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia, jak i zmianę okoliczności prawnych, które uzasadniałyby wydanie postanowienia odmiennej treści niż to, które zostało wcześniej wydane. Zmiana okoliczności musi zostać również uprawdopodobniona przez stronę. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 193 i art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.