II OSK 943/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska /spr./ Sędzia WSA del. Tamara Dziełakowska Protokolant: starszy inspektor sądowy Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 634/13 w sprawie ze skargi [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz [...] w K. kwotę 1300 (tysiąc trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 634/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji. Wyrok powyższy zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Prezydent Miasta Krakowa znak: [...] ustalił wnioskowaną przez Gminę Miejską Kraków lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji pod nazwą: Budowa czterech masztów oświetleniowych (h = 38m) płyty głównej boiska piłkarskiego H., na części działki nr [...] N. przy ul. P. w K. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem, dokonaną analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikającą z ustalonego stanu faktycznego i prawnego w tym przepisów odrębnych, pozyskanie w toku postępowania stosownych uzgodnień. Podkreślono, że teren inwestycji nie jest objęty żadną formą ochrony zabytków, nie jest wpisany do żadnej ewidencji zabytków, zaś prowadzone postępowanie z wniosku [...] w K. w przedmiocie wpisu do rejestru zabytków otoczenia klasztoru nie jest zagadnieniem wstępnym, które może skutecznie wstrzymać postępowanie. Wydana w dniu [...]11.2012r. decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie nie jest decyzją ostateczną i nie podlega wykonaniu. Organ I instancji przyznał, że projektowane maszty oświetleniowe będą stwarzały poważne problemy dla istniejącego ładu przestrzennego, krajobrazu, jednakże wobec obowiązującego przepisu art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej upzp), organ nie może powołać się na przepis art. 1 ust. 2 pkt 1 tej ustawy jako jedyną podstawę dla odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji. Od powyższej decyzji odwołanie złożyło [...] w K. Odwołanie od decyzji złożył także Wojewódzki Konserwator Zabytków w Krakowie, który wskazał na pozyskaną ekspertyzę widokowo - krajobrazową dla otoczenia K. w M. opracowaną przez prof. Z. M., oraz własną decyzję o wpisie otoczenia Klasztoru do rejestru zabytków. Wojewódzki Konserwator podniósł, że wydana decyzja łamie warunki wcześniejszej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr [...] ustalającej warunki zabudowy i porozumień w tej kwestii. Własne odwołanie wniosła także J. M., która zarzuciła, iż powinien się wypowiedzieć w sprawie prac na terenie stadionu H. konserwator zabytków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia [...] marca 2013r. znak: [...], na podstawie art. 50 ust. 1, art. 54, art. 56 upzp oraz art.138§1 pkt 1 kpa, utrzymało zaskarżoną decyzję w całości w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, iż we wniosku zostały zgodnie z wymogami ustawowymi cyt. art. 52 ust.2 upzp określone granice terenu przedstawione na kopii mapy zasadniczej lub, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmującej teren, którego wniosek dotyczy, w skali 1:500, dołączono również kopię mapy ewidencyjnej w skali 1:1000 przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (k 23-25), określono charakterystykę parametrów technicznych inwestycji, zapotrzebowanie na energię elektryczną. Swoje stanowisko negatywnie opiniujące zamierzenie inwestycyjne wyraził Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków w Krakowie, oraz Rada i Zarząd Dzielnicy XVIII Nowa Huta . Projekt decyzji został sporządzony zgodnie z art. 50 ust.4 upzp przez osobę uprawnioną. Zgodnie z wymogami wydania decyzji ustalającej lokalizacje celu publicznego wskazanymi w art. 53 ust. 3 upzp została także opracowana: Analiza warunków zagospodarowania terenu, oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizacje inwestycji. W dokumencie tym stwierdzono , że działka stanowiąca teren zainwestowania znajduje się w terenie nie objętym żadnym planem zagospodarowania przestrzennego, w terenach użytkowania rekreacyjno -wypoczynkowego. Działka usytuowana jest w obszarze o niskim stopniu zainwestowania, przeważająca zabudowa to zabudowa mieszkaniowa, jej sąsiedztwo stanowią otwarte tereny sportowo rekreacyjne, zabudowa klasztoru cystersów i tereny przynależne. Działka sąsiaduje z ul. P., oraz zabudową N. ograniczoną ulicami B. i K. W analizie zapisano, że realizacja masztów oświetleniowych we wnioskowanej wysokości może zakłócać panoramę zabudowań klasztornych, stanowić niepożądany element w tamtejszym krajobrazie. Równolegle przed Małopolskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w Krakowie prowadzone było postępowanie w przedmiocie wpisu do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego otoczenia klasztoru cystersów w M. Decyzją tego organu z dnia [...].11.2012r. znak [...] orzeczono o wpisie do rejestru zabytków tej nieruchomości położonej na działkach ewid. Nr [...] N. Decyzja ta na skutek złożonego odwołania przez Prezydenta Miasta Krakowa nie ma waloru ostateczności. Upzp przewiduje - w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - dwa rodzaje decyzji: decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzję o warunkach zabudowy. Ustawodawca zdecydował się określić ustawowo pojęcie "inwestycji celu publicznego". Art. 2 pkt 5 upzp precyzuje, jakiej inwestycji przysługuje status inwestycji celu publicznego, odsyła do ustawy o gospodarce nieruchomościami. Na pojęcie "inwestycji celu publicznego" składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (dalej ugn), a drugi element stanowi przypisanie inwestycji znaczenia lokalnego lub ponadlokalnego. Tak, więc z treści art. 2 pkt 5 upzp wynika, iż warunkiem przyporządkowania inwestycji do wskazanej kategorii jest jej lokalne lub ponadlokalne znaczenie, niezależnie od tego, że winien być to cel, o jakim mowa w art. 6 ugn. Innymi słowy działania o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 pkt. 1-10 ugn mogą być uznane za inwestycję celu publicznego. Wskazane zaś we wniosku zamierzenie inwestycyjne w sposób oczywisty wiąże się z potrzebą zapewnienia możliwości funkcjonowania istniejącego od kilkudziesięciu lat obiektu sportowego - stadionu sportowego H. Kwestia wysokości masztów jest tutaj wtórna wobec pytania czy są one niezbędnym nowym urządzeniem technicznym dla obiektu sportowego. Przedstawione regulacje ustawowe nie wymagają określenia przez wnioskodawcę w decyzji lokalizacyjnej rodzaju celu publicznego, jaki chce się osiągnąć, niemniej jednak we wniosku wskazano, iż pozyskanie decyzji lokalizacyjnej jest niezbędne do skutecznego wystąpienia o zmianę dotychczasowej decyzji o pozwoleniu na budowę . Inwestycją celu publicznego będą zamierzenia o znaczeniu dla lokalnej społeczności, a więc czynności stanowiące wartość lokalną i będące równocześnie realizacją celów określonych w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Poza tym trudno nie zauważyć konieczności budowy oświetlenia istniejącego i działającego stadionu sportowego, skoro istniejące pozwolenie na tymczasowe użytkowanie czterech masztów oświetleniowych miało ważność do [...].10.2012r. (decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...]07.2009r. znak: [...]). Kolegium nie dopatrzyło się uchybienia przepisowi art. 6 ugn, gdyż wnioskowana budowa masztów oświetleniowych dla stadionu sportowego jest inwestycją konieczną dla funkcjonowania tego obiektu sportowego. Ten zaś jest wymieniony w katalogu celów publicznych. Kolegium rozważyło także problem ewentualnego zwolnienia z obowiązku wydania decyzji ze względu na treść wniosku gminy, który dotyczył przedsięwzięcia budowy masztów oświetleniowych istniejącego obiektu sportowego. Odpowiadając na jeden za zarzutów odwołania dotyczący obowiązku wydania przez Radę Gminy uchwały określającej budowę masztów oświetleniowych obiektu sportowego jako cel publiczny Kolegium podało, że przepis art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie daje jednostkom samorządu terytorialnego możliwość określenia w drodze uchwały, warunków i trybu finansowania zadań własnych, z zakresu sportów kwalifikowanych jako cel publiczny. Ma to na celu tworzenie warunków sprzyjających rozwojowi sportu, ewentualnie jego finansowanie, tworzenie warunków organizacyjnych sprzyjających rozwojowi sportu. Wydana w dniu [...].11.2012r. decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie nie jest decyzją ostateczną i nie podlega wykonaniu. Przepis art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami przedstawia katalog zamknięty ustawowo określonych form ochrony zabytków. Rejestr zabytków znajdujących się na terenie województwa prowadzi wojewódzki konserwator zabytków. Działka nr [...] obr. [...]K. N. nie znajduje się w tym rejestrze w żadnej z form ochrony zabytków. W ustalonych okolicznościach decyzja nie narusza przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu pojęcia ładu przestrzennego organ odwoławczy podał, iż przeprowadził analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu (k. 199), nie zaprzeczył, iż maszty we wnioskowanej wysokości 38 m, będą przekraczały horyzontalną linię zabudowy przez budynki zlokalizowane w sąsiedztwie, będą zakłócały widok panoramy zabytkowych zabudowań Klasztoru Cystersów. Podobne wnioski wynikają z przedłożonej wraz z odwołaniem opinii konserwatorskiej wraz z elementami ekspertyzy widokowo krajobrazowej. Oparcie jednak decyzji negatywnej na klauzuli generalnej, jaką jest ład przestrzenny, jego kształtowanie i ochrona, czyni z decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego orzeczeniem o charakterze uznaniowym, co staje się niedopuszczalne. Organ wskazał na orzecznictwo sądowe. Nie ustalono w przeprowadzonym postępowaniu braku zgodności zamierzenia inwestycyjnego wnioskowanego przez Gminę Kraków z przepisami odrębnymi. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosło [...] w K. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając skargę za niezasadną wskazał, że mimo, iż doszło do naruszenia części wskazanych w skardze przepisów, to jednak naruszenie to nie miało ani też nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Dotyczy to zarzucanego w skardze naruszenia art. 138 § 2 kpa w zw. z art. 54 pkt 3 upzp w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp w postaci braku w decyzji załącznika w postaci mapy będącej kopią mapy zasadniczej lub katastralnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w skali 1:500 lub 1:1000, a nadto nie objęcia całości obszaru objętego oddziaływaniem inwestycji. Wg strony skarżącej brak wskazania w w/w załączniku, stanowiącym mapę, skali tej mapy świadczy o tym, że nie stanowi on kopii mapy zawartej we wniosku, który taką skalę z kolei zawierał, a nadto brak oznaczenia skali prowadzi do niemożności samodzielnego jej wykorzystania bez odwołania się do mapy zawartej we wniosku, co świadczy o braku samodzielności rozstrzygnięcia i zupełności treści decyzji. Opisane powyżej nieprawidłowości, świadczą o tym, że mapa, stanowiąca załącznik do decyzji, obarczona jest wadami, ale wady te nie mogą prowadzić do uznania, że miały wpływ na wynik sprawy. W decyzji znajduje się bowiem informacja o oryginalnej kopii mapy znajdującej się w aktach sprawy, która to mapa zawiera wymaganą przepisami skalę. Z porównania tychże map wynika również, iż mapy są tożsame, natomiast niewielkie różnice nie dotyczą mapy (położenia obiektów) lecz jedynie oznaczeń tzw. legendy i nie zawierają sprzeczności. Za takie nie sposób uznać również wskazanie linii rozgraniczających teren inwestycji, gdy oryginał mapy takiego określenia w legendzie nie zawierał, choć linie te na mapie były oznaczone. Obie mapy zawierają również oznaczenie granic terenu objętego wnioskiem. Nadto na załączniku do decyzji wyraźnie wskazano pieczęć i autora mapy. Strona skarżąca podniosła również, iż mapa nie zawiera oznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji. Jednak z uzasadnienia i motywów wydania decyzji wynika, iż organy kierowały się wnioskiem iż nie można na klauzuli generalnej kształtowania ładu przestrzennego, a w tym konkretnym przypadku relacjach kompozycyjno – estetycznych w zakresie niekwestionowanego przez organy zakłócenia widoku panoramy zabytkowych zabudowań klasztoru cystersów, opierać odmowy ustalenia lokalizacji celu publicznego. Stąd pomimo, iż analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu wskazywała, iż maszty o wysokości 38m będą przekraczały horyzontalną linię zabudowy oraz budynki zlokalizowane w sąsiedztwie, to jednak w przypadku lokalizowania inwestycji celu publicznego w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jedyną przesłanką wydania decyzji odmownej będzie wykazanie przez właściwy organ, że lokalizacja danej inwestycji w określonym miejscu jest niezgodna z jakimś przepisem powszechnie obowiązującego prawa. W tym więc kontekście decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest decyzją związaną i jeśli wniosek o ustalenie dotyczy inwestycji, której lokalizacja pozostaje w zgodzie z przepisami upzp i z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych, organ właściwy w sprawie winien wydać decyzję pozytywną. Nie można zatem odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56 upzp) - por. wyrok NSA z 10 lutego 2010 r. sygn. II OSK 1737/08. W tym kontekście brak oznaczenia na mapie obszaru oddziaływania inwestycji obejmującego nieruchomość strony skarżącej nie można uznać za uchybienie przepisom prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Organ bowiem kwestie oddziaływania masztów na walory krajobrazowo- estetyczne badał i uwzględniał dokonując analizy wniosku, lecz ze względów wyżej przedstawionych uznał, iż nie mogą one mieć znaczenia. Stąd zarzut strony skarżącej w zakresie mapy obszaru oddziaływania stanowi jedynie wymóg formalny, który nie miał wpływu na wynik sprawy. W postępowaniu rzeczywiście doszło do naruszenia przepisów postępowania w zakresie wskazanego uzgodnienia, lecz naruszenie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Z akt sprawy wynika, iż nastąpiło "milczące" uzgodnienie projektu decyzji z [...] października 2012r., a wydana decyzja oparta została na projekcie z [...] listopada 2012r., nie uzgodnionym ponownie, lecz wbrew twierdzeniom strony skarżącej nowy projekt w aspekcie przedmiotowym organu uzgadniającego tj. sfery gospodarki wodnej (odniesienie się do obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi), nie różnił się od projektu z [...] października 2012r. – por. pkt II ppkt 5 załącznika nr 1 warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Zatem w ocenie Sądu, powyższe uchybienie nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Poza tym podniesione naruszenia prawa w pozostałych zarzutach, w ocenie Sądu, nie miały w ogóle miejsca, stąd należało uznać je za niezasadne bez rozważania czy miały czy też mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Przedstawione zarzuty sprowadzające się do wspólnego wniosku, iż zamierzenie inwestycyjne nie stanowi "inwestycji celu publicznego" nie zasługują na uwzględnienie. Przeczy bowiem temu wykładnia literalna przepisów, których naruszenie zarzuciła strona skarżąca. Z art. 6 pkt 6 ugn wynika wprost, że celem publicznym jest budowa i utrzymywanie publicznych obiektów sportowych. Z kolei art. 2 pkt 5 upzp wprost wskazuje, iż przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ugn. Z unormowań tych literalnie wynika, iż w pojęciu budowy i utrzymywania publicznych obiektów sportowych mieści się budowa elementów oświetlenia boiska piłkarskiego w postaci masztów. A zatem argument o jedynie powiązaniu technicznym z inwestycją główną (boisko piłkarskie) nie obala tej przesłanki. Wobec tego wszelkie dywagacje zmierzające do poszukiwania zasadności inwestycji w postaci dokonywania oceny potrzeby tej inwestycji dla prawidłowego funkcjonowania obiektu sportowego (np. roztrząsania kwestii wysokości masztów) znajdują się poza literalnym brzmieniem art. 6 pkt 6 ugn i skoro ustawodawca takich rozróżnień oraz uszczegółowień nie wprowadza, to doszukiwanie się ich przez organ ustalający lokalizację inwestycji celu publicznego byłoby naruszeniem prawa. Dotyczy to także przesłanek zawartych w art. 2 pkt 5 upzp, ponieważ ustawodawca wskazał na znaczenie chociażby lokalne tj. dla lokalnej społeczności, co spełnia wymóg uznania za inwestycję celu publicznego. Niewątpliwie stadion sportowy, a jego częścią jest oświetlenie boiska ma znaczenie dla co najmniej lokalnej społeczności w zakresie sportu, w tym rozwoju kultury fizycznej, a przy tym w orzecznictwie sądowym dominuje pogląd, iż dla zakwalifikowania danego przedsięwzięcia jako celu publicznego nie jest istotna liczba i charakter beneficjentów (por. wyrok NSA z 19.04.2011 sygn. OSK 1/11). Nie ulega przy tym wątpliwości, iż działania inwestycyjne zostały podjęte przez podmiot publicznoprawny Gminę Miasta Krakowa w celu zapewnienia odpowiedniego obiektu sportowego nieokreślonej grupie ludzi. Niezasadny jest przy tym również zarzut naruszenia art. 2 pkt 5 upzp w zw. z art. 6 pkt 6 ugn w zw. z art. 27 ust. 1 i ust. 2 ustawy o sporcie poprzez brak podjęcia uchwały Rady Miasta Krakowa określającej warunki i tryb finansowania zamierzenia jako zadania własnego gminy, i wskazującej cel publiczny z zakresu sportu, który gmina ta zamierza osiągnąć poprzez realizację tego zamierzenia inwestycyjnego. Wskazać tutaj należy, iż ani art. 2 pkt 5 upzp, ani art. 6 pkt 6 ugn nie wprowadza wymogu podjęcia takiej uchwały i jej wpływu na określenie celu publicznego w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego. Poza tym rację ma skarżony organ, iż art. 27 ust. 2 ustawy o sporcie wprost odnosi się do kwestii finansowania określonej inwestycji, a nie zagospodarowania przestrzennego, a już chociażby z art. art. 2 pkt 5 upzp wprost wynika, iż dla określenia celu publicznego nie ma znaczenia status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania. Wobec tego za niezasadne Sąd I instancji uznał zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a to art. 7 kpa w zw. z art. 77 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 140 kpa poprzez podniesione w skardze zaniechanie przeprowadzenia postępowania zmierzającego do ustalenia, czy zamierzenie inwestycyjne spełnia wymagania niezbędne do uznania go za "inwestycję celu publicznego". Organy bowiem prawidłowo ustaliły i oceniły, a także uzasadniły wskazane przesłanki, odnosząc się przy tym do podnoszonych w odwołaniu zastrzeżeń strony skarżącej. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut wydania decyzji prowadzącej do budowy urządzenia, która naruszy w sposób oczywisty ład przestrzenny. Powyższa argumentacja strony skarżącej prowadzi bowiem do zakwestionowanego powyżej już wniosku, iż w oparciu o klauzulę ogólną ładu przestrzennym można opierać odmowę ustalenia lokalizacji celu publicznego. Sąd podziela wcześniej wskazany pogląd, iż nie można na klauzuli generalnej kształtowania ładu przestrzennego opierać odmowy ustalenia lokalizacji celu publicznego, gdyż decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest decyzją związaną i jeśli wniosek o ustalenie dotyczy inwestycji, której lokalizacja pozostaje w zgodzie z przepisami upzp i z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych organ właściwy w sprawie wydaje decyzję pozytywną, co wprost wynika z przywołanego wcześniej art. 56 upzp - por. wyrok NSA z 10 lutego 2010 r. sygn. II OSK 1737/08. Niezasadny jest również zarzut nieuwzględnienia w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ochrony zabytków nieruchomych i ich otoczenia. Wprowadzony z dniem 5 czerwca 2010r. pkt 4 do art. 7 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, dalej u.o.z.o.z. określający, iż formami ochrony zabytków są ustalenia ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzji o warunkach zabudowy, nie oznacza jednak wbrew twierdzeniu strony skarżącej, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest samodzielną podstawą objęcia zabytku ochroną. Konstrukcja zawarta w art. 19 ust. 1a u.o.z.o.z. zawierająca otwarty katalog obiektów, których ochrona winna być uwzględniania w decyzjach lokalizacyjnych (przede wszystkim w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i w decyzji o warunkach zabudowy), będąca konsekwencją wprowadzenia do art. 7 nowej prawnej ochrony zabytków, jaką jest ustalenie takiej ochrony właśnie w treści tego rodzaju decyzji, jest wadliwa. W świetle art. 19 ust. 1a nadzorem konserwatorskim będą mogły zostać objęte także obiekty niewpisane do rejestru zabytków, a ujęte wyłącznie w wojewódzkiej lub wyłącznie w gminnej ewidencji zabytków. Wadliwość konstrukcji normatywnej oznacza również, iż prowadzi ona do powstania poważnych wątpliwości natury prawnej, które nie powinny być rozstrzygane wyłącznie na drodze praktyki administracyjnej. Dotyczy to kwestii, czy w znowelizowanym stanie prawnym można ustanowić w decyzji lokalizacyjnej, a przede wszystkim - w decyzji o warunkach zabudowy, ochronę konserwatorską w odniesieniu do obiektów, które nie figurują nawet w gminnej ewidencji zabytków, co wynika z literalnego brzmienia art. 19 ust. 1a in fine, gdzie ustawodawca posługuje się pojęciem "w szczególności". Stoi ono jednak w sprzeczności z treścią art. 8 ust. 1 samej ustawy nowelizującej u.o.z.o.z. tj. ustawy z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2010r.75.474). Nie da się go również pogodzić z uwarunkowaniami systemowymi. W zmienionym art. 53 ust. 4 pkt 2 upzp mowa jest bowiem wyraźnie o tym, że uzgodnieniu z właściwym konserwatorem zabytków podlega projekt decyzji o warunkach zabudowy w takim zakresie, w jakim odnosi się on do obszarów i obiektów objętych formami ochrony ze znowelizowanego art. 7 u.o.z.o.z. oraz objętych gminną ewidencją zabytków. Zatem nie ma tu mowy o uzgadnianiu z konserwatorem projektu decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do obiektów lub obszarów przewidzianych do objęcia ochroną tylko w tym projekcie (tj. w decyzji, która dopiero zostanie wydana na jego podstawie). Zdaniem autora w/w komentarza nie można uznać za dopuszczalne w świetle aksjologii u.o.z.o.z., by organ planistyczny mógł ustalać w decyzji o warunkach zabudowy ochronę konserwatorską w sposób całkowicie dyskrecjonalny, tj. bez porozumienia z konserwatorem, a na dodatek w odniesieniu do obiektów, którymi sam konserwator nie wyraził zainteresowania. W świetle powyższego Sąd podziela stanowisko, że wbrew literalnej wykładni art. 19 ust. 1a u.o.z.o.z. niedopuszczalne jest ustalenie w decyzji, o której mowa w art. 7 pkt 4 tej ustawy, ochrony konserwatorskiej względem obiektów, które ani nie są ujęte w rejestrze zabytków, nie stanowią pomnika historii oraz nie znajdują się na terenie parku kulturowego, ani nie figurują w wojewódzkiej lub gminnej ewidencji zabytków. Zatem warunkiem koniecznym do ustalenia ochrony konserwatorskiej danego obiektu w jednej z decyzji wskazanych w art. 7 pkt 4 u.o.z.o.z. jest, by obiekt ten figurował uprzednio co najmniej w gminnej ewidencji zabytków. W kontrolowanej sprawie prawidłowo skarżone organy ustaliły, iż otoczenie klasztoru cystersów nie jest objęte żadną ochroną zabytków, gdyż wniosek strony skarżącej o wpisanie do rejestru zabytków działek otaczających klasztor, w tym działki na której planowana jest budowa przedmiotowych masztów, nie został ostatecznie rozpoznany. Nie może zasługiwać na uwzględnienie w końcu także oparty na art. 89 § 2 kpa zarzut zaniechania przeprowadzenia rozprawy mimo wniosku strony, w sytuacji, kiedy między stronami istniała zawarta wcześniej ugoda z [...]maja 2009r. Wskazywany przepis wprowadza nakaz aby organ przeprowadził rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. Wskazywana ugoda została zawarta w odległym od dnia wydania skarżonej decyzji czasie i nie ma, w ocenie Sądu, wpływu na obecnie podstawową kwestię sporu pomiędzy stronami tj. wysokość masztu. Stanowiska stron były wyrażane w postępowaniu i są znane jako krańcowo sprzeczne, stąd prawidłowo organy uznały, iż brak jest uzasadnionych podstaw do doprowadzenia do wypracowania wspólnego stanowiska wyrażającego wspólny interes. Nadto stan faktyczny sprawy został ustalony w postępowaniu w sposób wyczerpujący, stąd nie zachodziła potrzeba wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. Świadkowie lub bieg liczy też oględziny nie doprowadziły do rozstrzygnięcia spornych kwestii, które de facto dotyczyły bowiem oceny prawnej. Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniósł skarżący i zaskarżając je w całości zarzucił: - naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ("u.u.s.a.) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 50 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ("u.p.z.p."') poprzez błędną wykładnię art. 50 ust. 1 u.p.z.p. polegającą na przyjęciu, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego może być wydana również w stosunku do inwestycji już w całości zrealizowanej, i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji SKO oraz, na podstawie art. 135 p.p.s.a., poprzedzającej ją decyzji, mimo że zachodziła ku temu podstawa określona w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. polegająca na tym, że decyzja lokalizacyjna odnosiła się do inwestycji w całości już zrealizowanej, podczas gdy prawidłowo interpretując art. 50 ust. 1 u.p.z.p. i właściwie stosując ww. przepisy WSA powinien był stwierdzić, że wbrew stanowisku SKO decyzje dotyczące lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się wyłącznie dla inwestycji projektowanych jeszcze niezrealizowanych, a skoro zamierzenie Inwestycyjne jest już zrealizowane, to decyzja była od początku wadliwa, SKO powinno było wyeliminować ją z obrotu prawnego; - naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 u.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. 2 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 4 ust. 2 w zw. z art. 6 pkt 6 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ("u.g.n."') poprzez błędną wykładnię art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 4 ust. 2. u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt. 6 u.g.n. polegającą na przyjęciu, że budowa oświetlenia boiska piłkarskiego w każdym przypadku jest eo ipso inwestycją celu publicznego, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów i zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji SKO oraz, na podstawie art. 135 p.p.s.a., decyzji lokalizacyjnej, wobec przyjęcia, że również zamierzenie inwestycyjne stanowi "inwestycję celu publicznego" w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 6 u.g.n., podczas gdy prawidłowo interpretując i właściwie stosując ww. przepisy WSA powinien był stwierdzić, że budowa infrastruktury towarzyszącej obiektowi sportowemu nie w każdym przypadku będzie realizacją "celu publicznego", a zamierzenie inwestycyjne nie spełnia przesłanek, od których uzależnione jest uznanie za "inwestycję celu publicznego" , budowy urządzeń towarzyszących obiektowi sportowemu. Dlatego błędna była ocena SKO, iż zamierzenie inwestycyjne stanowi "inwestycję celu publicznego" w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 6 u.g.n., a w konsekwencji - WSA powinien był uchylić zaskarżoną decyzję SKO na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. oraz, na podstawie art. 135 p.p.s.a., także poprzedzającą decyzję ; - naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 u.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 6 u.g.n. poprzez błędną wykładnię przepisów art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 6 u.g.n. polegająca na przyjęciu, że przepisy u.p.z.p. oraz u.g.n. nie zawierają regulacji sprzeciwiających się lokalizacji inwestycji polegającej na budowie urządzenia, które (przy nadaniu temu urządzeniu takiego kształtu, jaki wynika z wniosku inwestora) narusza w sposób oczywisty ład przestrzenny, podczas gdy prawidłowo interpretując ww. przepisy WSA powinien był stwierdzić, że błędna była ocena SKO, iż przepisy u.p.z.p. oraz u.g.n. nie zawierają regulacji sprzeciwiających się lokalizacji inwestycji polegającej na budowie urządzenia, które (przy nadaniu temu urządzeniu takiego kształtu, jaki wynika z wniosku inwestora) narusza w sposób oczywisty ład przestrzenny, i w konsekwencji WSA powinien był uchylić zaskarżoną decyzję SKO oraz, na podstawie art. 135 p.p.s.a., decyzję ją poprzedzającą, wobec zaistnienia podstawy do uchylenia tych decyzji określonej w art. 145 § 1 pkt 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 6 u.g.n.; - naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 u.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 6 u.g.n. w zw. z art. 27 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 25 czerwca 2010 r. o sporcie poprzez niewłaściwą wykładnię art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 6 u.g.n. w zw. z art. 27 ust. 1 i ust. 2 ustawy o sporcie i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji SKO oraz, na podstawie art. 135 p.p.s.a., poprzedzającej ją decyzji , w sytuacji, gdy zachodziła ku temu podstawa określona w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 6 u.g.n. w zw. z art. 27 ust. 1 i ust. 2 ustawy o sporcie polegająca na błędnym przyjęciu przez SKO, że "cztery maszty oświetleniowe (h=38 m) płyty głównej boiska piłkarskiego H. K." stanowią "publiczny obiekt sportowy" w rozumieniu art. 6 pkt 6 u.g.n. mimo braku uchwały Rady Miasta Krakowa podjętej w trybie art. 27 ust. 2 ustawy o sporcie, określającej warunki i tryb finansowania tego zamierzenia jako zadania własnego gminy, i wskazującej cel publiczny z zakresu sportu, który gmina ta zamierza osiągnąć poprzez realizację zamierzenia inwestycyjnego; i w konsekwencji - WSA powinien był uchylić zaskarżoną Decyzję SKO oraz, na podstawie art. 135 p.p.s.a., decyzję ja poprzedzającą, wobec zaistnienia podstawy do uchylenia tych decyzji, określonej w art. 145 § 1 pkt 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.; - naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 u.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 56 zd. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p. w zw. z art. 7 pkt 4, 18ust.1, art. 19ust.1a pkt.1 ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez błędną wykładnię art. 56 zd. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p. w zw. z art. 7 pkt 4 u.o.z.o.z. w zw. z art. 18 ust. 1 u.o.z.o.z. w zw. z art. 19 ust. 1a pkt 1 u.o.z.o.z. i w konsekwencji ich niewłaściwe zastosowanie prowadzące do zaniechania uchylenia zaskarżonej decyzji SKO oraz, na podstawie art. 135 p.p.s.a. decyzji poprzedzającej, mimo że zachodziła ku temu podstawa określona w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. polegająca na błędnym przyjęciu przez SKO, że nie istnieją przepisy odrębne sprzeciwiające się wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zgodnej z wnioskiem Gminy Miejskiej Kraków i w konsekwencji niezastosowaniu przez SKO art. 7 pkt 4 u.o.z.o.z. w zw. z art. 18 ust. 1 u.o.z.o.z. w zw. z art. 19 ust. 1a pkt 1 u.o.z.o.z. podczas gdy prawidłowo wykładając przepisy art. 56 zd. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p. w zw. z art. 7 pkt 4 u.o.z.o.z. w zw. z art. 18 ust. 1 u.o.z.o.z. w zw. z art. 19 ust. la pkt 1 u.o.z.o.z. WSA powinien był przyjąć, że zgodnie z u.o.z.o.z. jedną z form ochrony zabytków, poza wpisem do rejestru zabytków, uznaniem za pomnik historii i utworzeniem parku kulturowego, jest właśnie zamieszczenie ustaleń ochrony w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 7 pkt 4 u.o.z.o.z.), a co za tym idzie, w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego organ ma obowiązek uwzględnić ochronę zabytków nieruchomych I ich otoczenia (art. 19 ust. 1 a pkt 1 u.o.z.o.z.), dlatego WSA powinien był uchylić zaskarżoną Decyzję SKO oraz, na podstawie art. 135 p.p.s.a., decyzję poprzedzającą, wobec zaistnienia podstawy do uchylenia tych decyzji określonej w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.; - naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 u.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1-2 k.p.a. w zw. z art. 54 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z art 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji SKO oraz, na podstawie art. 135 p.p.s.a., poprzedzającej ją decyzji, mimo że zachodziła ku temu podstawa określona w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1-2 k.p.a. w zw. z art. 54 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z art 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. polegająca na tym, że decyzja lokalizacyjna nie zawierała wszystkich składników, które powinna zawierać w świetle wskazanych przepisów u.p.z.p., tj. nie zawierała załącznika w postaci mapy będącej kopią mapy zasadniczej lub katastralnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w skali 1:500 lub 1:1000, a nadto nie wskazywała całości obszaru objętego oddziaływaniem inwestycji, podczas gdy właściwie stosując ww. przepisy WSA powinien był uchylić zaskarżoną decyzję SKO oraz, na podstawie art. 135 p.p.s.a., decyzję I instancji, skoro ta ostatnia decyzja naruszała art. 107 § 1-2 k.p.a. w zw. z art. 54 pkt 3 u.p.z.p, w zw. z art 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. z uwagi na brak załącznika w postaci mapy będącej kopią mapy zasadniczej lub katastralnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w skali 1:500 lub 1:1000, a także nieobjęcia nią całości obszaru objętego oddziaływaniem inwestycji. Ponadto, na zasadzie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono zaskarżonemu wyrokowi WSA naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: - naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 u.u.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak ustosunkowania się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącego w toku postępowania przed WSA i pominięcie niektórych okoliczności w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA, co skutkowało tym, że WSA nie wypełnił prawidłowo swojego obowiązku kontroli działalności administracji publicznej; podczas gdy prawidłowo procedując, WSA powinien, był ustosunkować się w wyroku do wszystkich zarzutów podniesionych przez Skarżącego przed zamknięciem rozprawy i w uzasadnieniu wyroku przedstawić ocenę wszystkich tych zarzutów; naruszenie to miało przy tym istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało oddaleniem skargi [...]; - naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 u.u.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia kontroli prawidłowości postępowania, w którego toku została wydana zaskarżona decyzja SKO oraz poprzedzająca ją decyzja i w konsekwencji brak uchylenia zaskarżonej decyzji oraz, na podstawie art. 135 p.p.s.a., decyzji I instancji, w sytuacji, w której postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji zostało przeprowadzone z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.) polegającym na braku uzgodnienia projektu decyzji z [...] listopada 2012 r. z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie; podczas gdy WSA powinien był przeprowadzić kontrolę prawidłowości postępowania, w którego toku została wydana zaskarżona decyzja SKO oraz poprzedzająca ją decyzja I instancji, i w konsekwencji uchylić zaskarżoną decyzję oraz, na podstawie art. 135 p.p.s.a., poprzedzająca ja decyzję wobec naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., a polegającej na braku uzgodnienia projektu decyzji z [...] listopada 2012 r. z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie; -naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 u.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia kontroli prawidłowości postępowania, w którego toku została wydana zaskarżona decyzja SKO oraz decyzja I instancji, i w związku z tym brak uchylenia obu tych decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a., mimo przeprowadzenia tego postępowania z naruszeniem prawa mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a polegającym na braku dokonania wszechstronnej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, w szczególności zaniechanie przeprowadzenia postępowania zmierzającego do ustalenia, czy zamierzenie inwestycyjne spełnia wymagania niezbędne do uznania go za "inwestycję celu publicznego", czy zamierzenie inwestycyjne jest technicznie konieczne do realizacji jednego z celów publicznych wskazanych w art. 6 k.p.a., jak również poprzez bezzasadne i niepoprzedzone żadną analizą techniczną przyjęcie, że "konieczne" dla funkcjonowania boiska piłkarskiego "H." jest postawienie masztów oświetleniowych o wysokości wynoszącej 38 m; podczas gdy WSA powinien był przeprowadzić kontrolę prawidłowości postępowania, w którego toku została wydana zaskarżona decyzja SKO i powinien był uchylić zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. wobec dopuszczenia się przez SKO naruszenia przepisów postępowania polegającego na braku dokonania wszechstronnej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, w szczególności w zakresie ustalenia, czy zamierzenie Inwestycyjne spełnia przesłanki uznania go za "inwestycję celu publicznego". - naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 u.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 89 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia kontroli prawidłowości postępowania, w którego toku została wydana zaskarżona decyzja SKO i w związku z tym brak uchylenia tej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., mimo naruszenia przez SKO przepisu art. 89 § 2 k.p.a. polegającego na zaniechaniu przeprowadzenia rozprawy mimo wniosku strony, w sytuacji, w której istniała potrzeba uzgodnienia interesów stron, bowiem podstawową kwestią sporną między stronami jest wysokość masztów oświetleniowych objętych zamierzeniem inwestycyjnym, a strony wiąże już zawarta wcześniej ugoda z [...] maja 2009 r. ("Ugoda") dotycząca tej kwestii i znana organom prowadzącym postępowanie, którą to ugodę wnioskodawca w sposób oczywisty narusza poprzez samo wystąpienie z wnioskiem inicjującym postępowanie o wydanie decyzji o lokalizacji, a wykonanie zawartej ugody wymaga uzgodnienia między stronami ich stanowisk przede wszystkim w odniesieniu do przedmiotu niniejszego postępowania, podczas gdy WSA powinien był przeprowadzić kontrolę prawidłowości postępowania, w którego toku została wydana zaskarżona decyzja SKO i uchylić tę decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. wobec dopuszczenia się przez SKO wskazanego wyżej naruszenia przepisu art. 89 § 2 k.p.a. Na zasadzie art. 176 p.p.s.a. wniesiono o uchylenie Wyroku WSA w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz pozostawienie temu Sądowi rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego, zgłaszając w tym miejscu wniosek o ich zasądzenie od organu na rzecz skarżącego wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięto argumentację zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należało zatem odnieść się do zasadniczych zarzutów stanowiących istotę podstaw kasacji. Na wstępie zbadania wymagało, czy objęta wnioskiem inwestycja została już w istocie zrealizowana, co podniesiono w skardze kasacyjnej. Sięgnąć w tym celu należało w pierwszej kolejności do wniosku o wydanie decyzji ustalającej lokalizację celu publicznego, który do Urzędu Miasta Krakowa wpłynął dnia 7 marca 2012r. Wynika z niego, że żądaniem objęto budowę czterech masztów oświetleniowych o wysokości maksymalnej 38m., płyty głównej boiska piłkarskiego H. K. W treści wniosku zaznaczono, że na terenie boiska piłkarskiego znajdują się już cztery maszty oświetleniowe, wybudowane w oparciu o prawomocną decyzję nr [...] pozwolenia na budowę oraz prawomocną decyzję przeniesienia pozwolenia na budowę, dla inwestycji pod nazwą budowa tymczasowych masztów oświetleniowych płyty głównej boiska piłkarskiego H.K. z określonym czasem użytkowania do 31 października 2012r. , z jednoczesnym nakazem rozbiórki do 30 listopada 2012r. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego tak jak i decyzja o warunkach zabudowy ma charakter promesy, a więc rozstrzygnięcia dającego możliwość realizacji planowanego przedsięwzięcia budowlanego. Decyzja ta określa parametry przyszłej inwestycji, w takim zakresie w jakim przewiduje to ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie jest możliwe zatem żądanie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w odniesieniu do inwestycji już zrealizowanej. Sama redakcja przepisu art. 50 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje na taki tryb działania. Zgodnie z nim inwestycję celu publicznego lokalizuje się na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunkiem koniecznym sytuowania obiektu w przypadku braku planu jest zatem uprzednie wydanie decyzji lokalizacyjnej. W okolicznościach niniejszej sprawy przyjąć należało, że dążenie do uzyskania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego zmierzało w istocie do obejścia prawa poprzez usankcjonowanie istnienia obiektów, co do których istniał obowiązek ich rozbiórki. Wzniesione maszty oświetleniowe wybudowane zostały bowiem na podstawie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę z jednoczesnym określeniem czasu tymczasowego ich użytkowania oraz terminu rozbiórki, które to terminy w dacie wydania decyzji przez organ II instancji już minęły. We wniosku z dnia 6 marca 2012r wywiedziono zaś, że pozyskanie decyzji o ustalenie lokalizacji jest niezbędne celem zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę masztów. Dążenie do pozostawienia masztów wzniesionych w oparciu o opisane pozwolenie na ich budowę pozostawałoby w sprzeczności z regulacją zawartą w art. 50 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skoro poza sporem pozostawał fakt istnienia na terenie boiska masztów oświetleniowych, objętych wnioskiem o ustalenie lokalizacji celu publicznego brak było podstaw do wydania decyzji o której mowa w art. 50 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Usprawiedliwionym w tej sytuacji musiał okazać się zarzut naruszenia art. 50 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co skutkować winno uchyleniem nie tylko wyroku sądu I instancji, który pominął wskazane uchybienie, ale także decyzji organów obu instancji, które dopuściły się tej wadliwości. Wbrew stanowisku kontrolowanego sądu jak słusznie podniósł skarżący kasacyjnie istniały w sprawie przesłanki do zastosowania art. 145§1pkt.1lit.c i art. 135 P.p.s.a. Jednoczesnego wyjaśnienia wymagało, iż nie budzi wątpliwości sądu II instancji prawidłowość zakwalifikowania spornego przedsięwzięcia jako inwestycji celu publicznego. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie nie naruszono ani poprzez błędną wykładnię ani poprzez wadliwe zastosowanie przepisu art. 6 pkt.6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, art.2pkt.4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisu art. 27 ust.1 i 2 ustawy o sporcie. W istocie zgodzić należało się z argumentacją, iż skoro do celów publicznych należy budowa i utrzymywanie publicznych obiektów sportowych, to bez wątpienia oświetlenie istniejącego boiska sportowego wyczerpuje to pojęcie. Ustawodawca przyjął także, iż wymóg uznania za inwestycję celu publicznego spełnia przedsięwzięcie o znaczeniu chociażby dla lokalnej społeczności. Przepisy stanowiące o znaczeniu pojęcia inwestycja celu publicznego w żadnym miejscu nie stanowią wymogu podjęcia uchwały, o której mowa w art. 27 ust.2 ustawy o sporcie. Rację miał sąd I instancji, że zacytowana norma odnosi się do finansowania inwestycji, a nie zagospodarowania przestrzennego. Częściowa zasadność wywodów sądu I instancji nie mogła jednak skutkować odmienną oceną zaskarżonych rozstrzygnięć. Zasadność zarzutu naruszenia art. 50 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w konsekwencji także prawidłowość stanowiska co do niedopuszczalności wydania decyzji dla inwestycji już zrealizowanej skutkowały brakiem podstaw, aby w obecnym stanie sprawy wydać decyzję pozytywną w przedmiocie lokalizacji. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny zaniechał odniesienia się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, związanych z kwestionowaną wadliwością dotyczącą uzgodnień inwestycji, prawidłowością wykorzystanych map, kompletnością materiału dowodowego, ochroną zabytków. Nie miały one bowiem istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy. Uzasadnienie sądu I instancji nie naruszyło wymogów art. 141§ 4 P.p.s.a. w stopniu uniemożliwiającym rozpoznanie skargi kasacyjnej poprzez pozbawienie sądu kasacyjnego poznania motywów kontrolowanego rozstrzygnięcia. Zarzut naruszenia tej normy nie może służyć do zwalczania stanowiska w zakresie faktu i prawa, z którym skarżący kasacyjnie nie zgadza się. Stąd na zasadzie art. 188 w związku z art. 145§1pkt.1lit.c i art. 135 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w pkt.1 sentencji. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 203 pkt. 1 P.p.s.a. w związku z art. 200 P.p.s.a