II SA/Kr 1096/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Sebastian Pietrzyk SWSA Agnieszka Nawara – Dubiel (spr.) SWSA Monika Niedźwiedź po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Towarzystwo W. na postanowienie nr 537/2022 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 11 lipca 2022 r., znak: WOB.7721.224.2022.KJAS w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki decyzją z dnia 10 marca 2022r., nr 137/2022. znak: ROIK 1.5160.346.2021.JJA PINB działając na podstawie art. 49e pkt. 1 ustawy Prawo budowlane nakazał "właścicielowi: Towarzystwo W. rozbiórkę obiektu budowlanego: hali namiotowej na działce nr [...] obr. 12 Krowodrza przy ul. [...] w Krakowie, o powierzchni zabudowy 300m2 wybudowaną bez decyzji pozwolenia na budowę z organu administracji architektoniczno-budowlanej oraz niezgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru " TS Wisła" przyjętego Uchwałą Rady Miasta Krakowa nr LX/776/08 z dnia 17A2.2008r., zmienionego uchwałą Rady Miasta Krakowa nr XXIII/292/11 z dnia 31.08.2011r., obowiązującego dla tego terenu". Odwołanie od ww. decyzji zostało wniesione przez Towarzystwo W. działające przez Ł. K.. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie postanowieniem nr 537/2022 z dnia 11 lipca 2022 r., znak WOB.7721.224.2022.KJAS, na podstawie art. 134 i art. 123 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity, Dz. U. 2021 r. poz. 735, z późn. zm. dalej: "Kpa") oraz art. 80 ust. 2 pkt. 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity, Dz.U. z 202lr. poz. 2351, dalej: "Pr. bud") stwierdził niedopuszczalność odwołania z dnia 24 marca 2022r. złożonego przez Towarzystwo W. . W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 134 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego: "organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania (...)". Wobec powyższego organ odwoławczy w postępowaniu wstępnym podejmuje zawsze czynności mające na celu ustalenie czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione z zachowaniem przepisów prawa. Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze podmiotowym, jak również przedmiotowym. Niedopuszczalność zażalenia z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuację wniesienia odwołania przez jednostkę nie mającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia albo też wniesienia odwołania przez jednostkę nie mającą zdolności do czynności prawnych. Niedopuszczalność zażalenia z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia postanowienia w toku instancji. Po przeprowadzeniu postępowania wstępnego, w ocenie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie, w niniejszej sprawie odwołanie od ww. decyzji PINB pozostaje niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania z brakiem formalnym w rozumieniu art. 64 § 2 Kpa. MWINB po analizie akt sprawy ustalił, iż nie znajduje się w nich pełnomocnictwo (ani też inne dokumenty) upoważniające Ł. K. do działania w imieniu Towarzystwo W. Pełnomocnictwo takie (ani też inne dokumenty) nie zostało również dołączone do odwołania z dnia 24 marca 2022r. Zgodnie z informacjami z Krajowego Rejestru Sądowego Towarzystwa Sportowego "[...] "Do składania oświadczeń woli i zaciągania zobowiązań w imieniu Towarzystwa wymagana jest reprezentacja dwóch członków zarządu, w tym prezesa lub wiceprezesa" . Wobec powyższego oraz wobec informacji zawartych w KRS złożenie odwołania przez Ł. K. w imieniu Towarzystwo W. bez stosownego pełnomocnictwa udzielonego zgodnie z ww. zapisem Krajowego Rejestru Sądowego pozostaje niedopuszczalne w rozumieniu art. 134 Kpa. Jednocześnie zgodnie z brzmieniem art. 64 § 2 Kpa: "Jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania". Pismem z dnia 20 kwietnia 2022r. znak: WOB.7721.224.2022.KJAS organ II Instancji wezwał Ł. K. działającego w imieniu Towarzystwo W. do uzupełnienia braku formalnego odwołania z dnia 24 marca 2022r. poprzez przedłożenie oryginału lub uwierzytelnionej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa upoważniającego do działania w imieniu Towarzystwo W. przed Małopolskim Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego w Krakowie w postępowaniu odwoławczym, znak: WOB.7721.224.2022. Wyżej wymienione wezwanie doręczone zostało Ł. K. zastępczo w rozumieniu art. 44 Kpa. Z uwagi na niepodjęcie przesyłki w terminie, pozostawiona została ona w aktach sprawy, z rygorem uznania za doręczoną, tj. zgodnie z art. 44 § 4 Kpa. W niniejszej sprawie przesyłka zawierająca wezwanie skierowana została do wnoszącego podanie Ł. K. na adres wskazany w odwołaniu tj.: ul. [...], [...]. Z powodu niepodjęcia przesyłki w dniu 29.04.2022 r. pozostawiono awizo. Od tej pory przesyłka złożona była u operatora pocztowego zgodnie z art. 44 § 1 pkt 1 Kpa przez okres 14 dni. Pomimo podwójnego zawiadomienia, adresat nie podjął przesyłki w terminie, który upłynął 13 maja 2022 roku (dzień tygodnia: piątek). Ostami dzień ww. terminu nie był ustawowo wolny od pracy ani sobotą. W związku z czym, na podstawie art. 44 § 4 Kpa uważa się niepodjętą przesyłkę za doręczoną. Wobec powyższego, termin do uzupełnienia braku formalnego wyznaczony przez MWINB zgodnie z art. 64 § 2 Kpa na 10 dni od dnia otrzymania przedmiotowego wezwania, upłynął w dniu 23 maja 2022 r. Ostatni dzień ww. terminu nie był ustawowo wolny od pracy ani sobotą. Do dnia 23 maja 2022r. Ł. K. nie przedłożył pełnomocnictwa do działania w imieniu Towarzystwo W. Konsekwencje wynikające z nieuzupełnienia w terminie braków formalnych mogą obciążać stronę tylko wtedy, gdy wezwanie o ich uzupełnienie było prawidłowe, tj. zostało skierowane do właściwego podmiotu i zawierało pouczenie, że nieusunięcie braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania, przy czym w przypadku wezwania o uzupełnienie braków formalnych odwołania konsekwencją ich nieuzupełnienia jest stwierdzenie przez organ odwoławczy niedopuszczalności odwołania na podstawie art. 134 Kpa. W treści wezwania z dnia 20 kwietnia 2022r. adresat został pouczony o rygorze stwierdzenia dopuszczalności odwołania na podstawie art. 134 Kpa. Wobec powyższego, właściwe w niniejszej sprawie jest wydanie postanowienia o niedopuszczalności odwołania, w oparciu o art. 134 Kpa. Skargę na powyższe postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie złożyło Towarzystwo W. , zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 64 § 2 k.p.a. (względnie art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 134 k.p.a.) poprzez niewezwanie samego odwołującego "Towarzystwo W. do uzupełnienia braku formalnego polegającego na braku podpisu uprawnionej osoby (osób), gdy tymczasem brak przedłożenia dokumentu pełnomocnictwa przez pełnomocnika i nieuzupełnienie tego braku powinno skutkować uznaniem, iż pod odwołaniem nie jest podpisana uprawniona osoba, a zatem winno skutkować wezwaniem do złożenia podpisu przez uprawnionych członków zarządu wskazanych w KRS, - art. 64 § 2 k.p.a. poprzez nie zakreślenie wzywanemu pełnomocnikowi rygoru w wezwaniu do uzupełnienia braku formalnego prawidłowego rygoru, to jest rygoru pozostawienia sprawy bez rozpoznania, a zamiast tego niezasadne zagrożenie rygorem odrzucenia odwołania, - art. 134 k.p.a. poprzez jego zastosowanie do sytuacji nieuzupełnienia braku formalnego, gdy tymczasem właściwym trybem zdaje się być zastosowanie trybu przewidzianego w art. 64 § 2 k.p.a., - art. 44 § 4 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż doszło do fikcji doręczenia, pomimo braku dochowania wszystkich elementów "procedury" opisanej w art. 44 k.p.a., przy doręczaniu wezwania do usunięcia braków formalnych. Mając na uwadze powyższe na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie od organu II instancji kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano między innymi, że nieuzupełnienie braku formalnego w postaci przedłożenia dokumentu pełnomocnictwa oznacza, iż przyjąć należało, że odwołanie nie jest podpisane przez osobę należycie umocowaną, a to obligowało organ do stwierdzenia, iż w istocie w sprawie występuje inny brak formalny w postaci braku podpisu odwołującego. Skoro zatem nie przedłożono dokumentu pełnomocnictwa dla pełnomocnika wskazanego w postanowieniu MWINB, to organ winien skierować swoje wezwanie bezpośrednio do strony, wzywając ją do podpisania odwołania "bezpośrednio", to jest przez osoby wskazane w KRS jako uprawnione do reprezentowania Towarzystwo W. . Ponadto podkreślono, że organ II instancji twierdzi, iż wezwanie do usunięcia braku formalnego w postaci braku pełnomocnictwa zostało doręczone w trybie art. 44 § 4 k.p.a. Strona skarżąca jest przekonana natomiast, iż przesyłka nie została prawidłowo awizowana albowiem miałaby o tym wiedzę. Zasadnym zatem jest aby Sąd z urzędu zbadał czy zostały spełnione wszystkie przesłanki warunkujące doręczenie, a w szczególności czy listonosz na druku potwierdzenia odbioru wskazał wyraźnie gdzie i kiedy pozostawił informację o możliwości odbioru przesyłki bezpośrednio u operatora pocztowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329) - dalej określanej, jako "p.p.s.a." - sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Do tej właśnie kategorii należy zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie, a zatem sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, bez wyznaczania rozprawy. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola sądowa działalności administracji publicznej sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji lub postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisami proceduralnymi. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w świetle tak określonych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że narusza ono przepisy postępowania w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności odnieść się należy do zasadnego zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 44 § 4 Kpa poprzez przyjęcie, iż doszło do fikcji doręczenia. Podstawowym sposobem doręczania pism w postępowaniu administracyjnym, jest doręczenie bezpośrednie stronie (lub pełnomocnikowi strony) w jej mieszkaniu, miejscu pracy, lokalu organu administracji publicznej, lub też w każdym miejscu, gdzie stronę można zastać - co wynika z art. 42 § 1-3 k.p.a. W następnej kolejności Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje doręczenie dorosłemu domownikowi, sąsiadowi strony lub dozorcy domu, za pokwitowaniem, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi, o czym stanowi art. 43 k.p.a. Dopiero w razie niemożności doręczenia pisma bezpośrednio stronie, lub w trybie zastępczym, w grę wchodzi tzw. "fikcja doręczenia", o czym stanowi art. 44 k.p.a. W myśl tego przepisu w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 - operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 2188) przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego, bądź pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ (§ 1 pkt 1 i 2). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty zawiadomienia (§ 3). Zgodnie zaś z § 4 art. 44 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że przepis art. 44 k.p.a. ustanawiając zastępczy tryb doręczenia korespondencji umożliwia przyjęcie fikcji prawnej, że pismo, którego adresat nie odebrał z placówki pocztowej lub z urzędu gminy (miasta) w określonym terminie, zostało doręczone z upływem ostatniego dnia terminu. Innymi słowy, zastępcza forma doręczenia pism przewidziana w art. 44 k.p.a. rodzi domniemanie prawne, że pismo zostało doręczone adresatowi. Również jednolicie orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, że domniemanie to rodzi wyłącznie prawidłowo dokonane doręczenie zastępcze. Jak wskazał np. NSA w wyroku z 12.07.2022 r., sygn. II OSK 1942/21: "Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, że nie można skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia. Musi bowiem istnieć pewność co do tego, że nastąpiło prawidłowe zawiadomienie adresata o pozostawieniu przesyłki w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas. Adresat musi być zawiadomiony zarówno o pozostawieniu pisma, jak i miejscu, gdzie może je odebrać i o terminie odbioru, a zwrotne potwierdzenie odbioru musi zawierać pełną informację o sposobie poinformowania adresata." W niniejszej sprawie organ II instancji pismem z dnia 20 kwietnia 2022 r. wezwał Ł. K. (na adres siedziby [...] – ul. [...] w K.), który podpisał się pod złożonym odwołaniem od decyzji organu I Instancji, do uzupełnienia braku formalnego, poprzez przedłożenie odpowiedniego pełnomocnictwa do działania w imieniu [...], albowiem jego uprawnienie do reprezentacji tego podmiotu nie wynikało z wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego. Korespondencja ta jednak powróciła do organu z adnotacją Poczty Polskiej "zwrot – nie podjęto w terminie". Organ przyjął, że doręczenie zastępcze okazało się skuteczne i było prawidłowe, jednak zwrotne potwierdzenie odbioru ww. wezwania, znajdujące się w aktach sprawy (k. 19 akt adm. organu II instancji) świadczy o tym, że jest wręcz przeciwnie. Potwierdzenie odbioru listu poleconego winno zostać przez osobę doręczającą korespondencję prawidłowo wypełnione, tak aby wynikało z niego jednoznacznie w jakiej dacie nie zastano adresata, w jakim Urzędzie Pocztowym pismo będzie możliwe do odebrania i przez jaki czas, a także gdzie pozostawione zostało zawiadomienie (w oddawczej skrzynce pocztowej, w drzwiach mieszkania, biura lub innego pomieszczenia w którym adresat wykonuje czynności zawodowe, w widocznym miejscy przy wejściu na posesję adresata). Tymczasem pkt. 2 potwierdzenia odbioru zawierający powyższe dane nie został wypełnione w ogóle; wypełniono jedynie pkt. 3 – dotyczący daty i powodu zwrotu korespondencji. Aby organ administracji mógł przyjąć, że nastąpiło skuteczne doręczenia pisma stronie w trybie doręczenia zastępczego, zwrotne potwierdzenie odbioru musi być wypełnione czytelnie wraz z podpisem listonosza (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 kwietnia 2014 r., I OSK 2339/12). Wobec powyższego organ błędnie przyjął, że wezwanie skierowane do pełnomocnika strony odwołującej o uzupełnienie braku formalnego zostało mu skutecznie doręczone. Dalej wskazać należy, że niewątpliwie odwołanie złożone przez osobę prawną (jaką jest skarżące stowarzyszenie), powinno być podpisane przez jej ustawowych lub statutowych przedstawicieli - osoby uprawnione do jej reprezentacji (art. 30 § 3 Kpa). W sytuacji, gdy organ odwoławczy nie dysponował pełnomocnictwem udzielonym wnoszącemu odwołanie w imieniu skarżącej Spółki, zachodziła wadliwość formalna podania, jakim jest odwołanie, dlatego złożonemu środkowi zaskarżenia nie można było nadać dalszego biegu bez uprzedniego przeprowadzenia procedury uzupełnienia braków formalnych, przewidzianej w art. 64 Kpa. Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie sądów administracyjnych - brak pełnomocnictwa w przypadku odwołania składanego przez pełnomocnika należy traktować jako brak formalny, o którego uzupełnienie należy wezwać pełnomocnika. Na konieczność wezwania pełnomocnika o pełnomocnictwo do reprezentowania odwołującego się, a nie samego odwołującego się wskazuje również ugruntowane orzecznictwo sądowoadministracyjne (zob. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 1998 r. sygn. akt I SA/Lu 641/97, niepubl.; wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 maja 2008 r. sygn. akt V SA/Wa 741/08, LEX nr 485733). Dopiero w przypadku nieusunięcia przez nieprofesjonalnego pełnomocnika braku formalnego przez przedłożenie prawidłowego pełnomocnictwa do reprezentowania odwołującego się, konieczne jest wezwanie samego odwołującego się o podpisanie odwołania. W niniejszej sprawie organ jednak nie wezwał bezpośrednio strony odwołującej się o podpisania odwołania. W ten sposób konsekwencje wynikające z nieuzupełnienia w terminie braków formalnych odwołania obciążyły stronę mimo, że o uzupełnienie braków formalnych odwołania nie został skutecznie wezwany ani pełnomocnik podpisany pod odwołaniem, ani też sama odwołująca. Na koniec wskazać należy, że nie ma racji strona skarżąca zarzucając organowi naruszenie art. 134 Kpa poprzez jego zastosowanie do sytuacji nieuzupełnienia braku formalnego, gdy tymczasem właściwym trybem zdaje się być zastosowanie trybu przewidzianego w art. 64 § 2 Kpa. W tym zakresie prawidłowe jest stanowisko organu, zgodnie z którym w przypadku wezwania o uzupełnienie braków formalnych odwołania, konsekwencją ich nieuzupełnienia jest stwierdzenie przez organ odwoławczy niedopuszczalności odwołania na podstawie art. 134 k.p.a., nie zaś pozostawienie go bez rozpoznania na zasadzie art. 64 Kpa. Powszechnie przyjmuje się bowiem, że art. 64 k.p.a. jest przepisem regulującym postępowanie przed organem pierwszej instancji, a przepisy regulujące to postępowanie mogą mieć zastosowanie w postępowaniu odwoławczym tylko w przypadkach nieuregulowanych odmiennie przepisami o postępowaniu drugoinstancyjnym (rozdział 10 Działu II k.p.a.). Skoro ta kwestia została uregulowana w art. 134 k.p.a. odmiennie (nieuzupełnienie braków odwołania w terminie skutkuje niedopuszczalnością odwołania), to należy przyjąć, że w postępowaniu odwoławczym skutki przewidziane przez art. 64 § 2 k.p.a. nie mają zastosowania (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2018 r., sygn. II OSK 1587/16). Ponownie prowadząc postępowanie organ będzie obowiązany zastosować się do poglądów wyrażonych powyżej. Wobec powyższego zaskarżone postanowienie zostało uchylone na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 597 zł składa się: kwota 100 zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1923 z późn. zm.).