I GSK 3373/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Joanna Salachna (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant Marta Woźniak po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 2107/17 w sprawie ze skargi T. C. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia 18 września 2017 r. nr PRŚ/118/2017 w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od T. C. na rzecz Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA lub Sąd I instancji) wyrokiem z 27 czerwca 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 2107/17 – po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. C. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie (dalej: Dyrektor ARiMR lub organ) z dnia 18 września 2017 r., nr PRŚ/118/2017, w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości – oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, zaskarżając ten wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Legionowie z 29 czerwca 2017 r. Ewentualnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA. W obu przypadkach wystąpił o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zarzucono: Naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. - poprzez zaakceptowanie przez WSA w Warszawie zaskarżonej decyzji pomimo naruszenia przez organ norm prawa materialnego wskazanych w dalszej części skargi kasacyjnej; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez zaakceptowanie przez WSA w Warszawie i zaskarżonej decyzji, pomimo uderzającego naruszenia przez organ następujących norm postępowania administracyjnego: - art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735; dalej: k.p.a.) poprzez nieznajdujące oparcia w przedstawionym uzasadnieniu decyzji uznanie za udowodnioną kluczowej dla wydanego rozstrzygnięcia okoliczności faktycznej przyjętej przez organ, a mianowicie twierdzenia, iż na działkach skarżącego zgłaszanych do płatności rolnośrodowiskowych, w chwili podjęcia zobowiązania rolnośrodowiskowego i (tj. w 2013 r.) istniały trwałe użytki zielone, których niedochowanie mogło skutkować dokonaniem pomniejszenia płatności; - art. 75 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez pominięcie przedłożonych przez skarżącego licznych dowodów w postaci dokumentów wydawanych przez organ, świadczących o tym, że wbrew sugestiom organu grunty zgłaszane do płatności nie były uznawane za trwałe użytki zielone, bowiem w "Informacji dotyczącej działek deklarowanych do płatności", którą skarżący otrzymał od organu działki te nie były ujęte jako trwałe użytki zielone; - art. 107 § 3 k.p.a. - polegającego na braku czytelnego uzasadnienia decyzji w zakresie, w jakim organ nie wyjaśnił dlaczego uważa, że w chwili zgłaszania gruntów do przyznania płatności (tj. w 2013 r.) na działkach antały trwałe użytki zielone, w sytuacji gdy nie przeprowadził postępowania mającego na celu weryfikację czy na działkach istnieją trwałe użytki zielone, a tym samym nie posiada rzetelnych dowodów wskazujących na to, że w tamtym czasie trwałe użytki zielone te istniały; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z 151 p.p.s.a. w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy 2 dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2016 r. poz. 1387 ze zm.; dalej: ustawa PROW) poprzez oddalenie skargi i uznanie przez Sąd, iż organ ze zgromadzonego materiału dowodowego sprawy był uprawniony do pomniejszenia płatności, podczas gdy żaden dowodów nie wskazywał, jakoby na gruntach zgłoszonych do płatności występowały trwałe użytki zielone, których niedochowanie miałoby powodować zmniejszenie płatności; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z 151 p.p.s.a. w zw. z art. 21 ust. 3 ustawy PROW poprzez przerzucenie ciężaru dowodowego na skarżącego i uznanie przez Sąd, iż to skarżący powinien wykazać, że trwałe użytki zielone na wymienionych w treści decyzji działkach nie było w chwili zgłaszania gruntów do płatności i podejmowania zobowiązania rolnośrodowiskowego (tj. w 2013r.), w sytuacji, gdy to organ zobowiązany był do wykazania przyczyn dokonania pomniejszenia płatności, a na tą okoliczność nie przedstawił materiału dowodowego odnoszącego się do sprawy, a ponadto zakwestionował materiał dowodowy złożony przez skarżącego w postaci chociażby "Informacji dotyczącej działek deklarowanych do płatności", która to informacja przekazana była przez organ skarżącemu, a z której to informacji wynikało, że działki nie są zarejestrowane/nie widnieją jako trwałe użytki zielone, co świadczyć może o tym, iż organ działek tych nie traktował jako trwałe użytki zielone. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 5) § 38 ust. 8 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 361 ze zm.; dalej: rozporządzenie PROW) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i dokonanie zmniejszenia przyznanych skarżącemu płatności o 20% w sytuacji, gdy zmniejszeń na podstawie tego przepisu można dokonać tylko w sytuacji, gdy trwałe użytki zielone nie zostały zachowane, co jednak w niniejszej sytuacji nie mogło mieć miejsca, z uwagi na to, iż w momencie deklarowania gruntów do płatności rolnośrodowiskowej, skutkującej podjęciem 5-letniego zobowiązania rolnośrodowiskowego trwałe użytki zielone na zgłaszanych gruntach nie istniały, a więc nie było możliwości ich niezachowania/naruszenia; 6) art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U. UE. L. z 2013 r. nr 347, str. 608 ze zm.; dalej: rozporządzenie 1307/2013) oraz art. 2 lit. e) rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1120/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania systemu płatności jednolitej przewidzianego w tytule III rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (Dz.Urz.WE.L 316 z dnia 2 grudnia 2009 r., str. 1; dalej: rozporządzenie 1120/2009) poprzez błędną wykładnię, a następnie błędne zastosowanie definicji trwałego użytku zielonego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumenty na poparcie zarzutów sformułowanych w jej petitum. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do - niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a - oceny zarzutów skargi kasacyjnej. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., II GPS 5/09; dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże). Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej, uznając sformułowane w niej zarzuty za niezasadne. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Są to dwie odrębne podstawy kasacyjne, które nie podlegają łączeniu, ponieważ odnoszą się do różnego rodzaju uchybień. Skargę oparto na obu podstawach. Ze względu na zakres i konstrukcję podniesionych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów i sposób w jaki je uzasadniono, wstępnie przypomnieć należy, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona zgodnie z wymogami określonymi w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Dlatego wprowadzony został obowiązek sporządzania skargi kasacyjnej przez osoby mające odpowiednie przygotowanie zawodowe. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich należyte uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny, mocą art. 183 § 1 p.p.s.a. jest związany granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami. Zatem zakres kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny jest ograniczony w tym sensie, że jest wyznaczony zarzutami i żądaniami strony zawartymi w skutecznie wniesionej skardze kasacyjnej. Innymi słowy, NSA może uwzględnić tylko te zarzuty kasacyjne, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej. Nie może natomiast zastępować strony i uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny nie może również modyfikować zgłoszonych zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnienia pod kątem okoliczności danej sprawy. Musi bazować na zarzutach i ich uzasadnieniu sformułowanym przez wnoszącego skargę kasacyjną. Z art. 176 p.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna poza tym, że ma czynić zadość wymaganiom przypisanym dla każdego pisma procesowego, powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie takiej podstawy oraz określenie tych przepisów prawa, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną zostały naruszone przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zaś zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, umotywowanie niewłaściwego zastosowania przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zarzuty naruszenia prawa procesowego, dotyczą bowiem ustalenia stanu faktycznego będącego podstawą rozstrzygnięcia wedle unormowań materialnych. Zarzuty te były nieusprawiedliwione. Przed przystąpieniem do szczegółowej ich oceny, w pierwszej kolejności, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w ramach zarzutu wyartykułowanego w pkt 2 tiret drugie petitum skargi kasacyjnej nie dokonano dokładnego wskazania w zakresie naruszenia art. 75 k.p.a. Nie wynika to także z uzasadnienia skargi. Natomiast wskazana regulacja zawiera dwie jednostki redakcyjne (§). Ze względów, o których była mowa wyżej, NSA nie mógł rozpoznać zarzutu naruszenia tej regulacji. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania powiązanych ze wskazanymi regulacjami k.p.a., tj. sformułowanymi w pkt 2 tiret pierwsze i drugie (oprócz naruszenia art. 75 k.p.a. – ze względów jak powyżej) oraz regulacjami ustawy PROW w pkt 3 i 4 petitum skargi kasacyjnej, należy wyjść od regulacji zawartych w art. 21 ustawy PROW, które zawierają przepisy dotyczące zasad postępowań prowadzonych w sprawie przyznania pomocy. Zgodnie z tymi unormowaniami, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej (ust. 1). Organ, przed którym toczy się postępowanie: stoi na straży praworządności; jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 k.p.a. nie stosuje się (ust. 2). Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (ust. 3). Porównanie przytoczonej regulacji z zasadami ogólnymi zawartymi w k.p.a. wskazuje, że obowiązek organu, co do zasady, został ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego wskazanego przez stronę. Na organach nie ciąży natomiast obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności. W sprawie nie miał zatem zastosowania wskazywany przez skarżącego kasacyjnie art. 77 § 1 k.p.a. (organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy), ponieważ inaczej stanowią wskazane przepisy szczególne (art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy PROW). Tym samym zarzut z pkt 2 tiret drugie okazał się niezasadny. Oczywiście, zważywszy na dyspozycję art. 21 ust. 3 ustawy PROW in fine istotnie to na organie, który (odmawiając płatności bądź ją pomniejszając) wywodzi skutki prawne z zarzutu niezachowania trwałych użytków rolnych (dalej: TUZ) ciąży obowiązek wykazania takich okoliczności. Przedstawiona wykładnia wskazuje na obowiązki dowodowe organu wyłącznie w zakresie niezachowania TUZ. Natomiast obowiązek udowodnienia spełniania warunków do przyznania płatności lub pomocy finansowej spoczywa na stronie występującej o ich przyznanie. Skarżący kasacyjnie twierdzi, że w prowadzonym postępowaniu ciężar dowodowy przerzucony został na skarżącego, a WSA uznał, że to skarżący powinien wykazać, że TUZ-ów na wymienionych w decyzji działkach nie było w chwili zgłaszania gruntów do płatności i podejmowania zobowiązania rolnośrodowiskowego w 2013 r. Nie jest to twierdzenie prawdziwe. Odnośnie do kwestii ciężaru dowodowego ciążącego na skarżącym Sąd I instancji wskazał na niego w odniesieniu do twierdzeń strony jakoby w przypadku działek A[...]1, A[...]1, A[...]1, A[...]1 przekształcenie zagospodarowania gruntu nastąpiło w wyniku działania osób trzecich (v. s. 18 zaskarżonego orzeczenia), a zatem twierdzenia, z którego skarżący chciał wywodzić skutki prawne w postaci niestosowania pomniejszenia płatności (na podstawie art. 21 ust. 9 ustawy PROW). Natomiast odnośnie kwestii podjęcia przez skarżącego zobowiązania rolnośrodowiskowego w roku 2013 i nie wykazaniu wówczas TUZ, co ma zdaniem skarżącego zaświadczać o braku TUZ, WSA poświęcił obszerny wywód (v. s. 15-16 orzeczenia), który to Naczelny Sąd w pełni podziela. Otóż fakt, iż w roku 2013 w zakresie określonych działek nie wykazywano TUZ ("Informacja dotycząca działek deklarowanych do płatności" pochodząca od organu) wynikał z oczywistej przyczyny, a mianowicie z uwagi na fakt, iż w tym czasie (2013 r.) określone działki, na których znajdowały się użytki zielone i pastwiska nie mogły być ujęte – ze względu na zbyt krótki okres ich wykorzystywania (przy wymaganym przepisami co najmniej pięcioletnim okresie) – jako TUZ. Tym samym zarzut z pkt 4 petitum skargi kasacyjnej był chybiony. Nie ma też racji skarżący kasacyjnie jakoby WSA zaakceptował brak udowodnienia kluczowej dla rozstrzygnięcia okoliczności faktycznej, iż na działkach skarżącego zgłaszanych do płatności rolnośrodowiskowych w chwili podjęcia programu rolnośrodowiskowego (tj. w 2013 r.) istniały TUZ oraz zaakceptował brak czytelnego uzasadnienia decyzji w tym przedmiocie (zarzuty z pkt 2 tiret pierwsze i trzecie petitum skargi kasacyjnej). Jak już wcześniej wskazano, fakt, iż w roku 2013 określone działki nie zostały wówczas wykazane jako TUZ wynikał z niespełnienia (w roku 2013) kryterium czasowego wykorzystywania gruntów dla uznania ich jako TUZ wg definicji z art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia 1370/2013. Natomiast z decyzji będącej przedmiotem skargi do WSA (jej uzasadnienia) wynika na jakich dowodach oparł się organ pomniejszając skarżącemu płatność za rok 2016. W decyzji na s. 13-15 organ II instancji szczegółowo przedstawił uwarunkowania i okoliczności oraz podstawy (dowody) wskazujące na dokonane ustalenia faktyczne. Podkreślić należy, że z deklaracji składanych corocznie przez skarżącego wynikało, że od roku 2011 na posiadanych przez niego działkach rolnych były prowadzone uprawy, które po spełnieniu kryterium czasowego spełniały warunki TUZ, a zatem za okres którego dotyczyła decyzja organu spełniony był wymóg pięcioletniego wykorzystywania gruntów do danych upraw. Sąd I instancji słusznie zaakceptował ustalenia organu w tym względzie. Twierdzenia zatem skargi kasacyjnej podważają oświadczenia samego skarżącego wynikające ze składanych przez niego deklaracji (w tym zakresie w skardze kasacyjnej mowa jest o nieposiadaniu rzetelnych dowodów), a jednocześnie zmierzają do zakwestionowania zasad tego szczególnego rodzaju postępowania, o których mowa była wcześniej. Zauważyć także trzeba, że z akt sprawy wynika, iż skarżący podnosił okoliczności, które wskazywać miały na niezależne od niego przyczyny niezachowania TUZ, których organ nie uwzględnił z uwagi na brak przedstawienia dowodów przez skarżącego oraz niedokonanie stosownych zgłoszeń w terminie wynikającym z przepisów prawa. Wobec powyższego niesłuszny okazał się także zarzut wyartykułowany w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej. Na uwzględnienie nie zasługiwały także zarzuty naruszenia prawa materialnego. Stało się tak zarówno z uwagi na ich wadliwość, jak i z uwagi na brak skutecznego podważenia ustaleń faktycznych w sprawie. Wadliwość tych zarzutów (włączając treść uzasadnienia skargi kasacyjnej) polega przede wszystkim na tym, że w swej istocie zmierzały do podważenia ustaleń faktycznych, co nie mogło wywołać skutku z uwagi na fakt, iż zarzutami naruszenia prawa materialnego nie mogą być kwestionowane ustalenia okoliczności faktycznych. Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).