XII Ga 177/25

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt XII Ga 177/25 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 27 maja 2025 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Krakowie XII Wydział Gospodarczy – Odwoławczy w następującym składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSO Janusz Beim</p> <p>Protokolant: osobiście</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2025 r. w Krakowie</p> <p>na posiedzeniu niejawnym</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span> w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">M. B.</span> ( <span class="anon-block">B.</span> )</p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji strony powodowej</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa - Śródmieścia w Krakowie</p> <p>z dnia 19 grudnia 2024 r. sygn. akt IV GC 763/24/S</p> <p>I.  oddala apelację</p> <p>II.  zasądza od strony powodowej na rzecz pozwanego kwotę 2.700 zł ( dwa tysiące siedemset złotych ) tytułem kosztów postępowania apelacyjnego wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia uprawomocnienia się postanowienia do dnia zapłaty</p> <p>SSO Janusz Beim</p> <p>Sygn. XII Ga 177/25</p> <p>UZASADNIENIE WYROKU Z DNIA 27 MAJA 2025 r.</p> <p>Strona powodowa <span class="anon-block"> (...) spółka akcyjna</span> w <span class="anon-block">W.</span> wniosła o zasądzenie od pozwanego <span class="anon-block">M. B.</span> kwoty 54.332,88 zł wraz z należnymi odsetkami i kosztami procesu. Uzasadniając swoje żądanie strona powodowa w szczególności wskazała na udzielenia pozwanemu subwencji w ramach programu rządowego <span class="anon-block">(...)</span> .Wskazując na postanowienia zawarte w umowie i regulaminie ubiegania się o udział w programie , strona powodowa podała, że pozwany zobowiązany jest do zwrotu dochodzonej pozwem kwoty , albowiem z uwagi na korekty dokonane w rejestrze Ministerstwa Finansów ( w zakresie wysokości przychodów pozwanego ) strona powodowa ustaliła, że wypłaciła subwencje w zawyżonej wysokości. Mimo wezwania do zwrotu, pozwany powyższej kwoty nie zwrócił , zatem powództwo stało się konieczne.</p> <p>Pozwany w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie na jego rzecz należnych kosztów procesu. Uzasadniając swoje stanowisko pozwany w szczególności podał, że nie naruszył żadnych postanowień umowy łączącej strony . Natomiast strona powodowa utraciła prawo domagania się zwrotu jakiejkolwiek części subwencji z dniem 18 czerwca 2021 r. tj. z chwilą wygaśnięcia umowy . Nadto pozwany zarzucił przedawnienie roszczenia.</p> <p>Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2024 r. Sąd Rejonowy dla Krakowa - Śródmieścia w Krakowie oddalił powództwo (pkt I wyroku) oraz zasądził od strony powodowej na rzecz pozwanego kwotę 5.417 zł tytułem kosztów procesu (pkt II wyroku).</p> <p>Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie sąd pierwszej instancji wskazał na stanowiska stron prezentowane w pozwie i odpowiedzi na pozew. Nadto sąd wskazał na bezsporne okoliczności związane m.in. z udzieleniem subwencji , warunkami, jakie należało spełnić , treścią umowy o udzielenie subwencji, faktem udzielenia subwencji w kwocie 162.000 zł , faktem wydania przez stronę powodową w dniu 18 czerwca 2021 r. decyzji w sprawie zwolnienia pozwanego z obowiązku zwrotu subwencji finansowej ( decyzja opiewała na zwolnienie z obowiązku zwrotu całej przyznanej kwoty subwencji ). Nadto sąd pierwszej instancji wskazał na własne ustalenia faktyczne , a to w szczególności na treść § 13 ust. 15 umowy, zgodnie z którym umowa wygasała, w szczególności w przypadku całkowitego wykonania jej przez stronę powodową i beneficjenta. Sąd ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy podkreślając w szczególności , że nie ma podstaw do przyjęcia , aby kolejne wersje regulaminu obowiązywały pozwanego. Podkreślił zarazem, że strona powodowa nie sprostała obowiązkom dowodowym i nie przedłożyła odpowiednich informacji z Krajowej Administracji Skarbowej. Stwierdził zarazem sąd ,że powyższe informacje i tak nie maiły znaczenia dla rozstrzygnięcia.</p> <p>W swoich rozważaniach prawnych sąd pierwszej instancji wskazał na postanowienia zawarte w umowie o udzieleniu subwencji podkreślając ,że zgodnie z nimi, strona powodowa miała ograniczony termin do dokonywania weryfikacji prawdziwości przekazanych przez beneficjenta danych. Za kluczową w tym przypadku uznał sąd datę 18 czerwca 2021 r. kiedy to pozwany został zwolniony z obowiązku zwrotu kwoty subwencji ( w całości ). Natomiast próba weryfikacji powyższych danych podjęta w październiku 2023 r. nie miała już żadnych podstaw. Na marginesie sąd podkreślił, że strona powodowa nawet nie wykazała na jakiej podstawie wyliczyła wysokość żądanej od pozwanego kwoty . O kosztach procesu orzekł sąd w oparciu o zasadę wynikającą z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 kpc</a> .</p> <p>Strona powodowa w apelacji od wyroku (w całości) zarzuciła;</p> <p>- naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232;art. 232 zd. 1)">art. 232 zd. 1 kpc</a> ( i § 15 ust.1 – 3 regulaminu ubiegania się o udział w programie ) poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiały dowodowego, pominięcia twierdzeń strony powodowej , nieobiektywnym uznaniu twierdzeń pozwanego, nieuwzględnieniu faktu związania pozwanego zmianami w treści regulaminu</p> <p>- naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20050140114" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych - Dz. U. z 2005 r. Nr 14, poz. 114 (art. 5;art. 5 ust. 1;art. 5 ust. 1 pkt. 2)">art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych</a> w zw. z § 13 ust. 7, 11, 15 – 16, 18 regulaminu ubiegania się o udział w programie poprzez błędne uznanie ,że strona powodowa utraciła prawo do weryfikacji prawdziwości danych wskazanych przez pozwanego</p> <p>Podnosząc powyższe zarzuty strona powodowa wniosła o zmianę wyroku i uwzględnienie powództwa w całości i zasądzenie należnych kosztów procesu za obie instancje. Ewentualnie strona powodowa wniosła o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi rejonowemu do ponownego rozpoznania i orzeczenie o kosztach procesu za obie instancje. Nadto , na zasadzenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 368;art. 368 § 1;art. 368 § 1 pkt. 4;art. 380;art. 381)">art. 368 § 1pkt 4 oraz art. 380 i 381</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 248;art. 248 § 1)">art. 248 § 1 kpc</a> wniosła o zobowiązanie Krajowej Administracji Skarbowej do przedłożenia dokumentów wykazujących dane finansowe pozwanego dotyczące sprzedaży w kwietniu 2019 r i w kwietniu 2020 r.</p> <p>W uzasadnieniu swojej apelacji strona powodowa w szczególności przyznała ,że treść umowy o udzielenie subwencji nie budzi żadnych wątpliwości. Podkreśliła przy tym ,że po wydaniu decyzji z dnia 18 czerwca 2021 r. o zwolnieniu z obowiązku zwrotu subwencji ( w oznaczonej kwocie ) odbyła się dalsza weryfikacja danych podanych prze pozwanego. W ocenie strony powodowej możliwość dalszej weryfikacji danych składanych przez beneficjentów ograniczona była jedynie upływem terminy przedawnienia roszczenia. Przedstawiła zarazem w uzasadnieniu swojej apelacji strona powodowa sposób wyliczenia żądanej od pozwanego kwoty.</p> <p>Pozwany w odpowiedzi na apelację wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz należnych kosztów postępowania apelacyjnego.</p> <p> <strong> <!-- -->Po rozpoznaniu apelacji Sąd Okręgowy zważył co następuje;</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Apelacja jest nieuzasadniona.</strong> </p> <p>Przede wszystkim nietrafny jest zarzut naruszenia zasady wynikającej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 kpc</a> (również w powiązaniu z innymi regulacjami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">kpc</a>). Podkreślenia wymaga, że skuteczne postawienie powyższego zarzutu wymaga wykazania, że sąd pierwszej instancji, oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy tak dalece naruszył zasady logiki formalnej, tak dalece naruszył zasady doświadczenia życiowego ,że powyższe naruszenia doprowadziły do wydania wadliwego rozstrzygnięcia . Nie jest wystarczającym dla wykazania skuteczności powyższego zarzutu ,jeżeli strona apelująca przedstawi własną , alternatywną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego. Nie jest wystarczającym, jeżeli strona apelująca podejmie polemikę z oceną przedstawioną prze sąd w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wreszcie nie jest wystarczające , jeżeli strona apelująca nada odmienną doniosłość (odmienne znaczenie ) poszczególnym dowodom lub poszczególnym twierdzeniom ( por. np. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2002 r. sygn. V CKN 1357/00 , z dnia 7 lutego 2002 r. sygn. II UKN 43/01, z dnia 20 kwietnia 2005r. sygn. III CK 407/04, uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 5 listopada 2014 r. sygn. I ACa 839/14, uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 21 maja 2008 r. sygn. I ACa 953/07 ). W żadnym wypadku nie można zgodzić się ze stanowiskiem strony apelującej ,że sąd pierwszej instancji w jakimkolwiek stopniu naruszył powyższe zasady. Podkreślenia wymaga ,że to strona powodowa jest podmiotem profesjonalnym , który kształtował teść umowy o udzielenie subwencji jak i treść regulaminów z tym związanych . To strona powodowa wydała decyzję z dnia 18 czerwca 2021 r. zwalniającą z obowiązku zwrotu jakiekolwiek części udzielonej subwencji . Ta decyzja ,zgodnie z postanowieniami zawartymi w umowie prowadziła zarazem do wygaśnięcia samej umowy. Nie można zaakceptować stanowiska strony powodowej ,że jedynie okres przedawnienia stanowił cezurę czasową do weryfikacji danych przedstawianych przez beneficjentów w celu udziału w programie rządowym. Zatem przedstawiony przez stronę powodową materiał dowodowy został oceniony przez sąd pierwszej instancji wszechstronnie , obiektywnie , zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego , a przede wszystkim zgodnie z regułami prawa. Sąd pierwszej instancji nie negował ,że kolejne wersje regulaminu ubiegania się o udział w programie, zawierały postanowienia dotyczące możliwości weryfikacji danych. Sąd jedynie prawidłowo stwierdził (prawidłowo ustali ) ,że strona powodowa w żadnym wypadku nie wykazała ,że kolejne wersje regulaminu wiązały pozwanego z niniejszego sporu. Z samego zastrzeżenia możliwości modyfikacji treści regulaminu nie wynika, że te modyfikacje zostały pozwanemu przedstawione w sposób wiążący. Ponownie należy podkreślić , że to strona powodowa miała za zadnia prowadzenie profesjonalnej obsługi programu rządowego . To strona powodowa wydała decyzję zwalniającą pozwanego z obowiązku jakiegokolwiek zwrotu kwot subwencji. Nie ma powodu , aby po takim swoistym skwitowaniu pozwanego , po upływie kolejnych 2 lat wysuwać wobec pozwanego skuteczne żądanie do zwrotu określonych kwot. Ma racje sąd pierwszej instancji, że w tych okolicznościach nie miały już w istocie znaczenia dla rozstrzygnięcia ewentualne, dalsze weryfikacje i dokumenty z tym związane . Nie było zatem potrzeby aby w tym kierunku kontynuowane było postępowanie dowodowe przed sądem drugiej instancji. Oczywiści nieuzasadniony jest zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20050140114" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych - Dz. U. z 2005 r. Nr 14, poz. 114 (art. 5;art. 5 ust. 1;art. 5 ust. 1 pkt. 2)">art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych</a>. Nie wymaga szerszego uzasadnienia ,że sąd pierwszej instancji, wydając rozstrzygnięcie w sporze pomiędzy stroną powodową, a pozwanym samym orzeczeniem takiej dyscypliny naruszyć nie mógł. W tym kontekście należy jedynie zasygnalizować ,że to stronie powodowej umyka z pola widzenia jej rola w obsłudze programu rządowego. Trafnie przy tym pozwany w odpowiedzi na apelacje wskazuje na stanowiska prezentowane w uzasadnieniach orzeczeń sądów powszechnych. Zbędnym jest powtarzanie tej trafnej argumentacji.</p> <p>Dlatego też apelacja, jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu w całości. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w pkt I wyroku (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 kpc</a>). O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono zgodnie z zasadą wynikającą z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 108;art. 108 § 1)">art 108 § 1 kpc</a> (pkt II wyroku).</p> <p>SSO Janusz Beim</p> </div>