I OZ 1708/15

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Rajewska po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 3262/14 o odrzuceniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 3262/14 w sprawie ze skargi P. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy w formie bezpłatnego posiłku za okres od 1 grudnia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 7 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną P. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 3262/14 oddalającego skargę P. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2014 r.w przedmiocie przyznania pomocy w formie bezpłatnego posiłku za okres od 1 grudnia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że odpis wskazanego wyroku wraz z uzasadnieniem został skutecznie doręczony skarżącemu w dniu 25 maja 2015 r. (k-30). Pismem z dnia 28 września 2015 r. (data stempla pocztowego) ustanowiony z urzędu pełnomocnik P. R. – adwokat A. S. wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną, nie składając jednocześnie stosownego wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W niniejszej sprawie trzydziestodniowy termin do złożenia skargi kasacyjnej upłynął w dniu 24 czerwca 2015 r. Zatem jej wniesienie w dniu 28 września 2015 r. nastąpiło z uchybieniem terminu, co zgodnie z treścią art. art. 177 § 1 w zw. z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako P.p.s.a.), stanowiło podstawę do odrzucenia skargi kasacyjnej. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł P. R., reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 177 § 1 i 3 w zw. z art. 178 P.p.s.a. w zw. z art. 6 ust. 1 EKPCZ poprzez odrzucenie skargi kasacyjnej w związku z przyjęciem, że termin do jej wniesienia należy liczyć od dnia doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem samej stronie także w sytuacji, jeżeli strona ta skutecznie wystąpiła o przyznanie prawa pomocy, podczas gdy termin ten powinien być liczony od powiadomienia pełnomocnika o jego ustanowieniu, bez konieczności składania wniosku o przywrócenie terminu. Wskazując na powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. W myśl art. 177 § 1 P.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Stosownie zaś do treść art. 178 P.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną. Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, iż w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy, w sytuacji wniesienia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika wyznaczonego z urzędu z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 177 § 1 P.p.s.a., przy jednoczesnym braku stosownego wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia, skarga kasacyjna zgodnie z treścią art. 178 P.p.s.a. podlegała obligatoryjnemu odrzuceniu. Jak wynika z akt sprawy, odpis wyroku z dnia 15 kwietnia 2015 r. wraz z uzasadnieniem został skutecznie doręczony skarżącemu w dniu 25 maja 2015 r. W dniu 24 czerwca 2015 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2015 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy we wnioskowanym zakresie, a pismem z dnia 19 sierpnia 2015 r. Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła dla skarżącego adwokat A. S. pełnomocnikiem z urzędu. W dniu 28 września 2015 r. adwokat A. S. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że skoro doszło do skutecznego doręczenia odpisu wyroku skarżącemu, który występował wówczas w sprawie osobiście, to termin do wniesienia skargi kasacyjnej rozpoczął bieg od dnia doręczenia mu tego odpisu, zgodnie z treścią art. 177 § 1 P.p.s.a. Wystąpienie przez skarżącego w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej o ustanowienie pełnomocnika z urzędu nie powoduje zawieszenia biegu wskazanego terminu, gdyż takiego skutku obowiązujące przepisy nie przewidują. Dlatego też wniesienie przez ustanowionego pełnomocnika skargi kasacyjnej z uchybieniem terminu (który upływał w niniejszej sprawie w dniu 24 czerwca 2015 r.), wymagało złożenia stosownego wniosku o przywrócenie terminu i uprawdopodobnienia okoliczności braku winy w niedochowaniu terminu, zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 86 i n. P.p.s.a. Pełnomocnik skarżącego z takiej możliwości jednak nie skorzystał. Złożył bowiem wyłącznie skargę kasacyjną, nie domagając się jednocześnie przywrócenia terminu do wniesienia tego środka odwoławczego. W zażaleniu słusznie zauważono, że z przepisu art. 177 § 3 P.p.s.a. wynika, iż w razie ustanowienia pełnomocnika w ramach prawa pomocy, jednym warunkiem zachowania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej jest zachowanie 30-dniowego terminu od momentu dowiedzenia się przez tego pełnomocnika o jego ustanowieniu, bez konieczności składania wniosku o przywrócenie terminu. Pełnomocnik wnoszącego zażalenie nie zauważył jednak, że powołany przepis nie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Zauważyć bowiem trzeba, że paragraf 3 został dodany do art. 177 P.p.s.a. artykułem 1 pkt 50 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), która weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r. W art. 2 powołanej ustawy zmieniającej zawarto regulacje przejściowe i wskazano, że przepisy P.p.s.a., w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 2-8, pkt 10-14, pkt 19-32, pkt 34-39, pkt 41-47, pkt 51, pkt 52, pkt 55, pkt 57, pkt 58, pkt 60-69, pkt 71, pkt 72 i pkt 74-81 tej ustawy stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. W pozostałym zakresie do tych postępowań stosuje się przepisy P.p.s.a., w brzmieniu dotychczasowym. Z powyższego wynika, że art. 177 P.p.s.a. w brzemieniu nadanym przez ustawę zmieniającą, a więc i § 3 tego artykułu, nie ma zastosowania do postępowań sądowych wszczętych przed dniem 15 sierpnia 2015 r. W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte przed dniem 15 sierpnia 2015 r., (skarga do organu wpłynęła w dniu 23 października 2014 r.), zatem zastosowanie do niej znajduje art. 177 w dotychczasowym brzmieniu. Skoro więc skarga kasacyjna nie została wniesiona w ustawowym 30-dniowym terminie, o którym mowa w art. 177 § 1 P.p.s.a., a ustanowiony z urzędu pełnomocnik, wnosząc środek zaskarżenia z uchybieniem terminu, nie złożył wniosku o jego przywrócenie, to - jak wskazano na wstępie – istniały podstawy do odrzucenia skargi kasacyjnej przez Sąd I instancji. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.