II GSK 1163/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia NSA Zofia Przegalińska Protokolant Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [..] Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 29 kwietnia 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 413/10 w sprawie ze skargi [...] Spółki z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [..] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 413/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę [..] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [..] grudnia 2009 r. nr [..] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. W dniu [..] września 2009 r. funkcjonariusze WITD zatrzymali i poddali kontroli samochód marki [..] nr rej. [..]. Z kontroli tej został sporządzony protokół, z którego wynika, iż: 1) kontrolowany pojazd oznakowany był na bocznych drzwiach jako [..] z adresem internetowym [...] w pojeździe tym zamontowany był drogomierz połączony przewodem elektrycznym z kasą fiskalną, a na dachu tego pojazdu znajdowało się niepodświetlone oznaczenie zawierające nazwę [..] z nr telefonu [...] - oznakowanie to nie posiadało instalacji elektrycznej; 2) kierowca do kontroli okazał m.in.: wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wydanej dla skarżącej spółki; zaświadczenie o spełnieniu wszystkich wymagań określonych w art. 39 ust. 1 pkt 3-5 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 z późn. zm.), zwana dalej u.t.d., oraz wydruk z kasy fiskalnej. W dniu kontroli sporządzono także dokumentację fotograficzną oraz przesłuchano kierowcę, który zeznał, że przewóz drogowy osób wykonuje na rzecz skarżącej spółki, z którą łączy go umowa zlecenie. W toku postępowania administracyjnego skarżąca spółka złożyła wyjaśnienia i wniosła o przeprowadzenie szeregu dowodów. Nadto podniosła, iż w jej ocenie z dokumentów zgromadzonych w czasie kontroli nie wynikało, że w tym dniu kontrolowanym pojazdem wykonywany był przewóz okazjonalny osób, bowiem w chwili kontroli w pojeździe znajdował się jedynie kierowca. [..] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako WITD) decyzją z dnia [..] października 2009 r. nałożył na [..] Sp. z o.o. z siedzibą w W. karę pieniężną w wysokości [...] złotych za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Od powyższej decyzji skarżąca spółka wniosła odwołanie, zarzucając decyzji, że została wydana z naruszeniem przepisów: art. 7, art. 77 i art. 108 § 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 5 lit. a/, lit. b/ i lit. c/ u.t.d. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako GITD) decyzją z [..] grudnia 2009 r. utrzymał w mocy decyzję [..] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej jako WITD) z [..] października 2009 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w jego ocenie materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony w sposób należyty i wystarczający dla potwierdzenia, iż ww. naruszenia miały miejsce i w związku z tym należało wymierzyć za nie stosowne kary pieniężne. GITD podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż drogomierz połączony z kasą fiskalną jest urządzeniem równoważnym dla taksometru, w rozumieniu art. 18 ust. 5 pkt 1 u.t.d., ponieważ służy temu samemu celowi co taksometr - wyliczaniu należności za wykonywany przewóz osób. Odnosząc się do stanowiska skarżącej spółki, że na dachu pojazdu nie znajdowało się inne urządzenie techniczne w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. c/ u.t.d., wskazał, że nie można tak przyjąć, bowiem jedną z najbardziej charakterystycznych cech odróżniających taksówki od innych pojazdów - dla przeciętnego pasażera, jest właśnie znajdujący się na dachu takiego pojazdu baner-urządzenie techniczne. Uznał zatem, że umieszczenie przez skarżącą spółkę na dachu pojazdu ww. oznaczenia służyło uprawdopodobnieniu, że pojazd ten jest taksówką. Uzasadniając wymierzenie kary za umieszczenie przez skarżącą spółkę na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy, podał, że istotnie skarżąca spółka posługuje się nazwą [...], jednakże robi to tylko w celach urzędowych, natomiast w celach marketingowo-handlowych posługuje się nazwą [..]. Odnosząc się do adresu internetowego [...] GITD wskazał, że jego zdaniem jest to niewątpliwie oznaczenie zawierające w sobie nr telefonu, pod którym można zamówić usługę przewozu osób. Wobec tego nie ma znaczenia w jaką formę graficzną ów numer został "ubrany" - wypełnia to przesłankę z art. 18 ust. 5 lit. c/ u.t.d. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę wskazał, że nakładając na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości [..] zł, organy Inspekcji Transportu Drogowego, powołując się na zebrane w toku postępowania dowody, prawidłowo uznały, że w dniu [..] września 2009 r. spółka [..] wykonywała przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż [..] osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania lub używania w pojeździe taksometru, umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, co wyczerpało znamiona naruszenia określonego w art. 18 ust. 5 lit. a/, lit. b/ i lit. c/ u.t.d. W myśl art. 4 pkt 1 u.t.d. krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na podejmowanie i wykonywanie transportu drogowego, jako gospodarczej działalności usługowej, stosownie do art. 5 ust. 1 u.t.d., wymagane jest uzyskanie odpowiedniej licencji. Według ustaleń organów Inspekcji dokonanych w niniejszym postępowaniu, skarżąca spółka [..] z siedzibą w W. posiadała licencję nr [..], uprawniającą do wykonywania krajowego transportu drogowego osób, której stosownym wypisem legitymował się podczas kontroli kierujący pojazdem. Licencja ta zdaniem Sądu pierwszej instancji niewątpliwie nie spełniała warunków określonych w art. 6 ust. 4 u.t.d. dla licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Nie była bowiem wydana na kontrolowany pojazd oraz nie precyzowała, zgodnie z tym przepisem - obszaru, na którym przedsiębiorca był uprawniony do świadczenia usług transportowych osób. Zatem licencja ta uprawniała wyłącznie do wykonywania przewozów okazjonalnych zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 u.t.d., jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego, gdyż nie odpowiadała warunkom licencji [..]. Zdaniem Sądu należy podkreślić, iż ustawodawca wyraźnie wskazał w art. 5 ust. 1 u.t.d., iż na wykonywanie transportu drogowego wymagana jest odpowiednia licencja, do otrzymania której przedsiębiorca musi spełniać konkretne warunki, inne dla licencji na przewozy okazjonalne oraz inne dla licencji [..] (art. 6 u.t.d.). Skutkiem tej regulacji zostały ograniczone uprawnienia dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji uprawniającej do przewozów okazjonalnych w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy osób na podstawie licencji [..], co znalazło jednoznaczny wyraz w dyspozycji przepisu art. 12 ust. 1b u.t.d., według którego licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką. Sąd wskazał, że w jego ocenie wbrew zarzutom skargi organ dokonał prawidłowej wykładni pojęć występujących w przepisie art. 18 ust. 5 u.t.d. Sąd wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżącej spółki w sprawie niniejszej NSA nie formułował dotychczas żadnych zaleceń, albowiem sprawa niniejsza nie była przez ten Sąd rozpoznawana. Pomimo tego organ II instancji wskazał, dlaczego zainstalowany na dachu skontrolowanego pojazdu przedmiot jest w jego opinii urządzeniem technicznym i Sąd pierwszej instancji w pełni podzielił stanowisko organu. Organ zastosował przy tym wykładnię celowościową tego terminu, co w ocenie Sądu było zabiegiem prawidłowym. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w rozpoznawanej sprawie – co wynika jednoznacznie ze zgromadzonej dokumentacji fotograficznej – baner z napisem [..] i numerem telefonu [..], znajdujący się na dachu kontrolowanego pojazdu, do złudzenia przypomina tego typu oznakowanie umieszczane na dachach taksówek. W tych okolicznościach nie można podzielić w ocenie Sądu twierdzeń skargi, że użyte w przepisie art. 18 ust. 5 lit. c/ u.t.d. określenie "inne urządzenie techniczne" oznacza urządzenie służące do wykonywania określonych czynności lub ułatwienia pracy. Takie rozumienie omawianego pojęcia w ocenie Sądu wypaczałoby sens wprowadzonych w 2005 r. regulacji. Sąd podkreślił, że zmiany w ustawie o transporcie drogowym w tym zakresie były spowodowane licznymi kontrowersjami społecznymi. Wprowadzenie ścisłego rozróżnienia transportu drogowego taksówką od transportu drogowego okazjonalnego polega na wyraźnym rozróżnieniu oznakowania pojazdów, którymi mogą być wykonywane te dwa rodzaje przewozu. Nie do przyjęcia w ocenie Sądu jest zatem sytuacja, gdy na pojeździe niebędącym taksówką znajduje się baner z napisem [..] i baner ten nie zostanie zakwalifikowany jako naruszający zakaz z art. 18 ust. 5 lit. c/ u.t.d. Powyższe uwagi, odnoszące się do umieszczenia mylących oznaczeń, dotyczą także umieszczonych na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy. Wystarczy, że uwidoczniony na pojeździe numer umożliwia pozyskanie klientów przez skontrolowany podmiot wykonujący przewóz okazjonalny. Skarżąca podnosi, że umieszczony na pojeździe napis [..] stanowi adres internetowy. Sąd wskazał, że w adresie tym zawarty został ciąg cyfr stanowiący numer telefonu. Jak wynika z notatki służbowej, inspektor kontrolujący pojazd zadzwonił pod wskazany numer i uzyskał połączenie z przedsiębiorstwem [..]. W ocenie Sądu zestawienie tego adresu internetowego z numerem telefonu widniejącym na banerze jednoznacznie wskazuje, że adres internetowy zawiera numer telefonu, pod którym przyjmowane są zlecenia na wykonywanie usługi przewozu pojazdami skarżącej. Zdaniem Sądu umieszczenie przez skarżącą na boku pojazdu nazwy zawierającej element [..] stanowiący część firmy skarżącej [..] stanowi naruszenie zakazu zawartego w art. 18 ust. 5 lit. b/ u.t.d. Konkludując, Sąd wskazał, że w tym stanie rzeczy organ prawidłowo uznał, że wobec naruszenia zakazu określonego w ww. przepisie zasadnym jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości [..] zł. Nadto także w przypadku kary za naruszenie zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru, Sąd uznał stanowisko organu za słuszne. W ocenie Sądu w kontrolowanym pojeździe, co jest poza sporem, zamontowany był i używany był drogomierz połączony przewodem elektrycznym z kasą fiskalną. Taksometr służy do obliczania należności za przebytą długość drogi. Należność tę można również obliczyć, stosując drogomierz, czyli urządzenie służące do pomiaru odległości pokonanej przez jakichś obiekt, połączony z kasą fiskalną. Sąd zaakcentował, że w orzecznictwie NSA ugruntowany jest już pogląd, że drogomierz połączony z kasą fiskalną jest urządzeniem równoważnym z taksometrem w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. a/ u.t.d., gdyż urządzenie to służy temu samemu celowi, co taksometr, a więc dla wyliczenia należności za wykonywany taksówką przewóz osób, na co wymagana jest stosowna licencja, której skarżąca nie posiadała. Reasumując, Sąd uznał, że niesporne okoliczności faktyczne sprawy upoważniały organ do zastosowania sankcji przewidzianej za naruszenie zakazów przewidzianych przepisem art. 18 ust. 5 u.t.d. Za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia przepisu art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) zwana dalej k.p.a., gdyż przepis ten nie miał zastosowania w sprawie. Rygor natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji został nadany z mocy prawa (tj. art. 93 ust. 3 u.t.d.). Sawa Taxi sp. z o.o. złożyła skargę kasacyjną, w której zaskarżyła wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Na podstawie art. 174 pkt. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) dalej zwana p.p.s.a. strona wnosząca skargę kasacyjną zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 p.p.s.a. w zw. z art. 145 §1 pkt. 1 lit. c/ oraz art. 77 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a. mające wpływ na wynik postępowania - poprzez błędne przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., iż organy administracyjne obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny: a) umieszczenia na pojeździe ciągu cyfr, tj. [..], stanowią numer telefonu przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [..] sp. z o.o., b) umieszczony na pojeździe napis [..] stanowi oznaczenie ukaranego przedsiębiorcy, c) umieszczony na dachu pojazd baner stanowił lampę lub inne niedozwolone urządzenie techniczne, d) zamontowanie i używanie w pojeździe drogomierza i połączenie go z kasą fiskalną jest jednoznaczne z zamontowaniem i używaniem taksometru, podczas gdy powyższe okoliczności nie wynikają ze zgromadzonego materiału dowodowego, zaś błędne ustalenia w tym zakresie skutkowały uznaniem, iż wskazane okoliczności stanowią delikt administracyjny określony w art. 18 ust. 5 lit. a/, b/ i c/, 2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 w zw. z art. 151 § 1 pkt. 1 lit. c/ - poprzez przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., iż zgromadzony w sprawie materiał fotograficzny oraz protokół kontroli stanowią wystarczające dowody do przyjęcia, iż umieszczony na pojeździe ciąg cyfr jest numerem telefonu skarżącego przedsiębiorcy zaś napis [..] stanowi oznaczenie przedsiębiorcy, wbrew treści wypisu z rejestru przedsiębiorców, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy poprzez: niedokonanie przez Sąd subsumpcji i nieprzedstawienie dokładnego wyjaśnienia, na jakiej podstawie Sąd uznał ciąg cyfr za numer telefonu przedsiębiorcy, oraz nieuzasadnione przyjęcie, iż dokonane ustalenia faktyczne znajdują należyte oparcie w materiale dowodowym i są wystarczające do zastosowania przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 5 lit. b/; 3) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 w zw. z art. 151§ 1 pkt. 1 lit. c/ - poprzez przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., iż zgromadzony w sprawie materiał fotograficzny oraz protokół kontroli stanowią wystarczające dowody do przyjęcia, iż umieszczony w pojeździe drogomierz jest połączony z kasą fiskalną i jest to urządzenie tożsame ze wskazanym przez ustawodawcę taksometrem, co skutkowało nieuzasadnionym przyjęciem, iż dokonane ustalenia faktyczne znajdują należyte oparcie w materiale dowodowym i są wystarczające do zastosowania przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 5 lit. a/; 4) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 w zw. z art. 151 § 1 pkt. 1 lit. c/ - poprzez przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, iż zgromadzony w sprawie materiał fotograficzny oraz protokół kontroli stanowią wystarczające dowody do przyjęcia, iż umieszczony na pojeździe baner stanowi urządzenie techniczne, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy poprzez: – niedokonanie przez Sąd subsumpcji i nieprzedstawienie dokładnego wyjaśnienia na jakiej podstawie Sąd uznał baner za urządzenie techniczne, oraz – nieuzasadnione przyjęcie, iż dokonane ustalenia faktyczne znajdują należyte oparcie w materiale dowodowym i są wystarczające do zastosowania przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 5 lit. c/, 5) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 5 lit. b/ - poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, iż z ustalonego materiału dowodowego w sprawie wynika, iż umieszczony na pojeździe ciąg cyfr stanowi numer telefonu oraz oznaczenie przedsiębiorcy, w związku z powyższym wypełnia hipotezę ww. normy prawnej, 6) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 5 lit. c/ - poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, iż z ustalonego materiału dowodowego w sprawie wynika, iż umieszczone na dachu pojazdu urządzenie stanowiło urządzenie techniczne i w związku z powyższym wypełnia hipotezę ww. normy prawnej. W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej wnoszący tę skargę sformułował obszerną argumentację na poparcie zgłoszonych twierdzeń. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarżąca oparła skargę kasacyjną na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a., zarzucając Sądowi I instancji wydanie zaskarżonego wyroku z naruszeniem przepisów prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania. W związku z poprzedzeniem wszystkich zarzutów procesowych powołaniem przepisu art. 141 i 141 § 4 p.p.s.a. w podstawie kasacyjnej należy zauważyć, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wtedy, gdy uzasadnienie jest sporządzone w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. W takim bowiem przypadku wadliwość uzasadnienia wyroku może być uznana za naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn i na podstawie jakich przepisów zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu w kwestionowanym zakresie. Dotyczy to w szczególności prawidłowości przyjętych za podstawę wyroku ustaleń Sądu I instancji dotyczących umieszczenia na dachu pojazdu banera z napisem Sawa, z numerem telefonu oraz na nadwoziu naklejonych informacji z numerem telefonu, tym samym co na urządzeniu na dachu pojazdu i nazwą Sawa Cars. Ustalenia te znajdują potwierdzenie w treści protokołu z kontroli pojazdu przeprowadzonej w dniu [..] września 2009 r., a także zdjęć pojazdu sporządzonych przez przeprowadzającego kontrolę inspektora transportu drogowego. Sąd I instancji uznał, że umieszczenie na dachu pojazdu baneru spełnia kryteria zakazu zawartego w art. 18 ust. 5 lit. c/ u.t.d. Zgodnie z tym przepisem, przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych zabrania się umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Zarzut skarżącej, iż Sąd I instancji błędnie przyjął, że umieszczone na dachu pojazdu urządzenie techniczne przez stronę skarżącą odpowiada niedookreślonemu pojęciu z art. 18 ust. 5 lit. c/ u.t.d., nie jest trafny. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni pojęć występujących w przepisie art. 18 ust. 5 u.t.d., w tym innego urządzenia technicznego i prawidłowo zakwalifikował znajdujący się na dachu pojazdu baner z napisami nazwy i numeru telefonu, jako spełniający dyspozycję omawianego przepisu art. 18 ust. 5 lit. c/ u.t.d. Należy w pełni podzielić pogląd Sądu I instancji wyrażony w zaskarżonym wyroku, zgodny z utrwalonym już orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zakaz umieszczania na dachu pojazdów urządzeń technicznych przypominających oznakowanie charakterystyczne dla taksówek ma na celu przeciwdziałanie wprowadzania w błąd potencjalnych klientów, którzy mogą uważać, że odbywają przejazd taksówką licencjonowaną, a w rzeczywistości odbywają podróż innego rodzaju (przejazd okazjonalny). W niniejszej sprawie nie ma wątpliwości, że przedmiotowy baner z odpowiednimi napisami przypomina do złudzenia oznakowanie umieszczane na dachach taksówek i dla nich charakterystycznych. Argumenty strony skarżącej w tym zakresie, jak i w odniesieniu do pozostałych elementów oznakowania przedmiotowego pojazdu zakwestionowanych w wyniku kontroli przeprowadzonej w tej sprawie, stanowią jedynie niedozwoloną polemikę z prawidłowymi ustaleniami organu, zaakceptowanych po wnikliwej analizie ustalonego stanu faktycznego przez Sąd I instancji. Należy w tym miejscu podkreślić cel zakazów z art. 18 ust. 5 u.t.d., jakimi było uniemożliwienie przedsiębiorcom wykonującym przewozy okazjonalne osób wykonywanie transportu drogowego taksówką. W świetle przedstawionych wywodów Sąd I instancji miał uzasadnioną podstawę do przyjęcia, że umieszczony na dachu pojazdu baner z napisem Sawa i numerem telefonu naruszał zakaz ustawowy z art. 18 ust. 5 lit. c/ u.t.d. Sąd I instancji prawidłowo również uznał, że umieszczenie przez skarżącą na boku pojazdu napisu z numerem telefonu stanowiło naruszenie zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń wymienionych w przepisie art. 18 ust. 5 lit. b/ u.t.d. Zgodnie z tym przepisem przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych zabrania się umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy. Przepis ten nie może być rozumiany w taki sposób, że do naruszenia zawartego w nim zakazu dochodzi tylko wtedy, gdy nazwa przedsiębiorcy umieszczona na pojeździe jest tożsama z firmą pod jaką przedsiębiorca figuruje we właściwym rejestrze. W przepisie tym ustawodawca nie posłużył się bowiem pojęciem "firmy" lecz nazwy, która może być nadana przez przedsiębiorcę i różnić się od jego firmy. W związku z umieszczeniem przez skarżącą na dachu i boku pojazdu nazwy [..] i [..], Sąd I instancji miał uzasadnioną podstawę do przyjęcia, że stanowi to naruszenie zakazu zawartego w art. 18 ust. 5 lit. b/ u.t.d. W świetle powyższych wywodów brak jest podstaw do przyjęcia, że stanowiące podstawę wyroku ustalenia w zakresie okoliczności faktycznych, o których mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d., zostały poczynione z naruszeniem przepisu art. 77 § 1 k.p.a. w takim stopniu, że miało to istotny wpływ na wynik sprawy. Za chybiony należy uznać zarzut błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci zdjęć fotograficznych potwierdzający okoliczności objęte hipotezą art. 18 ust. 5 u.t.d. był niewystarczający, gdyż na tych fotografiach widnieje potwierdzenie stanu faktycznego przez kontrolowanego kierowcę pojazdu. Powyższe uwagi dotyczą również ustaleń odnoszących się do umieszczenia na pojeździe numeru telefonu dysponenta pojazdu i stwierdzenia zamontowanego w pojeździe "drogomierza", który określał należności za wykonywany przejazd. Zupełnie niezrozumiałym jest zarzut strony skarżącej dotyczący ustalenia umieszczenia numeru telefonu na pojeździe, skoro jednocześnie skarżąca nie zaprzecza, że w istocie "ciąg cyfr" umieszczonych na tym pojeździe stanowił właśnie numer telefonu przewoźnika lub dysponenta wozu. Natomiast zarzut, że umieszczony w pojeździe drogomierz połączony z kasą fiskalną nie powinien być potraktowany jako urządzenie tożsame ze wskazanym przez ustawodawcę taksometrem, należało uznać za nietrafny, gdyż "drogometr" ten spełniał w niniejszej sprawie taką samą funkcję jak taksometr, tj. obliczenie należności za przejazd i w orzecznictwie NSA utrwalony jest pogląd, który Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w pełni podziela, że drogomierz połączony z kasą fiskalną jest urządzeniem równoważnym z taksometrem w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. a/ u.t.d. (vide wyrok NSA sygn. akt II GSK 911/08, II GSK 202/09). Należy zgodzić się z argumentem Sądu I instancji, że dla potencjalnego klienta różnica między tymi dwoma urządzeniami jest nie do uchwycenia, a umieszczenie każdego z nich w pojeździe niewątpliwie wprowadza go w błąd, iż jest to przewóz taksówką. Skoro Sąd I instancji prawidłowo uznał, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to wykluczało uwzględnienie skargi i uchylenie tej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia tego przepisu nie mogły być w związku z tym uznane za usprawiedliwione. Natomiast trudno odnieść się do zarzutów procesowych naruszenia przepisu art. 151 § 1 pkt 1 lit. c/, gdyż po pierwsze skarżąca nie określiła bliżej o jaki to przepis chodzi, na pewno nie o przepis postępowania przed sądem administracyjnym, gdyż art. 151 nie zawiera takiej jednostki redakcyjnej i dotyczy oddalenia skargi w razie jej nieuwzględnienia, co było konsekwencją niestwierdzenia uchybień skutkujących uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również przepisu art. 151 k.p.a. dotyczącego postępowania administracyjnego o wznowienie postępowania. W tej sytuacji należało jedynie stwierdzić, że skarżąca powyższy przepis powołała w skardze kasacyjnej całkowicie błędnie. Przechodząc do oceny podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, należy uznać, że w zasadzie wiążą się one ściśle z zarzutami procesowymi i w konsekwencji dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny ocena zarzutów procesowych zawiera argumentację wskazującą, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni i właściwie zastosował wymienione w tych zarzutach przepisy prawa materialnego. Strona skarżąca w zarzutach naruszenia przepisów prawa materialnego, a konkretnie art. 18 ust. 5 lit. b/ i c/ u.t.d., poprzez błędną ich wykładnię, w istocie nie zarzuca Sądowi I instancji błędnego rozumienia pojęć ustawowych użytych w tych przepisach, jak "numer telefonu" (art. 18 ust. 5 lit. b) i "urządzenie techniczne" (art. 18 ust. 5 lit. c), a jedynie zarzuca błędne ustalenia faktyczne, że stwierdzone podczas kontroli na dachu pojazdu urządzenie techniczne w postaci banera z określonym napisem oraz "ciąg cyfr" na banerze i boku pojazdu nie wypełniają dyspozycji omawianych zakazów z art. 18 ust. 5 lit. b/ i c/ u.t.d. W sytuacji gdy w całej rozciągłości Naczelny Sąd Administracyjny podzielił zaakceptowane przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne w zakresie wypełnienia dyspozycji przepisów prawa materialnego art. 18 ust. 5 lit. a/, b/ i c/, to nie zachodzi potrzeba powtarzania powyższych argumentów przy okazji odnoszenia się do zarzutów naruszenia prawa materialnego. Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i dlatego ją oddalił na mocy art. 184 p.p.s.a.