II SA/Wa 509/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Danuta Kania, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi D. H. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego uchyla zaskarżoną decyzję UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] stycznia 2020r. Komendant Główny Policji odmówił przyznania D. H. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono, że wnioskodawca jest funkcjonariuszem Komendy Głównej Policji z miejscem pełnienia służby w Warszawie. Oświadczeniem mieszkaniowym z dnia [...] stycznia 2020 r. ww. funkcjonariusz zwrócił się o ocenę uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia [...].10.2013 r. Zainteresowany wykazał, że na podstawie decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego w [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej o nr. [...] z dnia [...].11.2014 M. K. (żonie) przyznano lokal mieszkalny w [...] przy ul. [...], który składa się z dwóch pokoi, kuchni, przedpokoju, wc i łazienki o powierzchni użytkowej 42,37 m2 natomiast powierzchni mieszkalnej 19,89 m2. Z posiadanych dokumentów wynika, że w decyzji przyznającej w przedmiotowym lokalu uwzględniono następujące osoby: - M. K.-osoba, której przyznano prawo do zakwaterowania, - D. K. - mąż oraz dodatkową powierzchnię użytkową podstawową w wysokości jednej normy przysługującej na przyszłe dziecko. Ponadto w treści decyzji ww. lokal mieszkalny za zgodą żołnierza (M. K.) wyrażoną na piśmie z dnia [...].10.2012 r., został przydzielony poniżej przysługujących norm powierzchni użytkowej podstawowej o strukturze dwa pokoje z kuchnią. Dalej organ przywołał przepisy rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. podnosząc, że zgodnie z postanowieniami § 1 ust. 1 pkt.1 równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członkowie jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji nie posiadają: lokalu mieszkalnego przydzielonego na podstawie decyzji administracyjnej. Mając na uwadze, że D. H. posiada tytuł prawny do lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby stwierdzono, że w świetle powołanych przepisów zainteresowanemu nie przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego. Od powyższej decyzji skargę do tut. Sądu wywiódł D. H. zarzucając organowi: - zaniechanie należytego ustalenia sytuacji mieszkaniowej strony, skutkujące błędną oceną okoliczności sprawy dokonaną na gruncie art. 92 ust. 1 i art. 88 ust. 1-4 ustawy o Policji; - naruszenie prawa materialnego, a to art. 92 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego poprzez ich błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie w realiach niniejszej sprawy, wskutek nieuprawnionego przyjęcia, że przepisy regulujące prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu nie wiążą tego prawa z należną policjantowi powierzchnią mieszkalną; - naruszenie prawa materialnego, a to § 1-4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, regulujących liczbę i wartość przysługujących policjantowi norm zaludnienia - poprzez ich pominięcie przy wydaniu decyzji; - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na niezasadnym przyjęciu, że odwołujący ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w rozumieniu przepisów dotyczących spraw mieszkaniowych policjantów; - naruszenia przepisów art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego; - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 10 par. 1 KPA w zw. z art. 79 par. 1 i par. 2 KPA i art. 81 KPA poprzez nieumożliwienie stronie wzięcia czynnego udziału w postępowaniu oraz niemożliwości wypowiedzenia się, co do zebranych przez organ dowodów, przed wydaniem przez organ rozstrzygnięcia w sprawie, mimo że nie występowała w sprawie okoliczność mogąca usprawiedliwić zastosowanie przez organ art. 10 par. 2 KPA tj. odstąpienia od zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania; - naruszenia art. 73 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie wglądu w akta sprawy. W oparciu o w/w zarzuty skarżący zażądał wyeliminowania skarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego jako wadliwa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do wykładni § 1 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, przez pryzmat przepisów pragmatycznych, regulujących materię uprawnień funkcjonariuszy policji do lokali mieszkalnych. Problematyką ową wielokrotnie zajmowały się Sądy administracyjne obydwu instancji. I tak m. in. w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 czerwca 2009r. wydanego w sprawie o sygn. akt I OSK 1123/08 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "z rozdziału 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277), dalej "ustawa", wynika prawo policjanta w służbie stałej do lokalu mieszkalnego (art. 88 ust. 10). Prawo to realizuje się albo przez przydział lokalu mieszkalnego decyzją administracyjną, albo przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu, albo przez pomoc finansową na uzyskanie lokalu, przy czym wszystkie te formy prawa do lokalu służą, gdy policjant lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego. Z art. 88 ust. 1 ustawy wynika, że przy przyznaniu prawa do lokalu mieszkalnego uwzględnia się członków rodziny i ich uprawnienia wynikające z przepisów odrębnych, co oznacza, że o wypełnieniu tego uprawnienia policjanta można mówić wówczas, gdy zapewniony mu zostanie lokal odpowiadający normom w zależności od liczby członków rodziny. Skoro prawo do lokalu zamiennie realizuje się przez przyznanie pomocy lub równoważnika za brak lokalu, to oczywiste jest, że zarówno jedna, jak i druga forma jest spełniona gdy obejmuje normy służące z racji liczby członków rodziny. Nie można zatem § 1 rozporządzenia czytać w oderwaniu od przepisów ustawy, skoro w jego ust. 1 pkt 1 mówi się o lokalu przydzielonym decyzją, a w ust. 2 pkt 1 ustawie lub zrzeczeniu się prawa do lokalu, o którym mowa w pkt 1. Lokal przydzielony na podstawie decyzji administracyjnej to taki, który realizuje prawo policjanta, o którym mowa w art. 88 ust. 1 ustawy, tj. odpowiadający normom zaludnienia, zatem z uwzględnieniem liczby członków rodziny. Gdyby taki wymóg nie obowiązywał to nie byłaby potrzebna regulacja dot. norm, członków rodziny i ich uprawnień". Powyżej przywołaną wykładnię prawa tut. Sąd w pełni podziela i traktuje jak własną. Przechodząc do meritum niniejszej sprawy wskazać należało, iż bezspornym było, że lokal mieszkalny przyznany przez Dyrektora Oddziału Regionalnego w [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej żonie skarżącego (z uwzględnieniem męża), już w dniu wydania decyzji o przydziale, nie spełniał przysługujących policjantowi norm mieszkaniowych (cyt. został przydzielony poniżej przysługujących norm powierzchni użytkowej). Zestawiając w/w okoliczność z przywołaną i w pełni akceptowaną przez tut. Sąd wykładnią § 1 ust.1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, skarżona decyzja jawiła się jako wadliwa. Wywiedziona bowiem została z błędnej wykładni, użytego w w/przywołanym przepisie rozporządzenia pojęcia "lokal mieszkalny". Organ abstrahował w niej bowiem całkowicie od regulacji pragmatyki służbowej łączącej realizację prawa policjanta do lokalu z wymogiem spełniania przez lokal konkretnych norm zaludnienia przysługujących funkcjonariuszowi. Tego zaś typu działanie należało uznać za niedopuszczalne. Prowadziło bowiem de facto do przyznania twórcy rozporządzenia uprawnienia do zmieniania regulacji ustawowych. Nie wymaga natomiast dowodu fakt, że takie postępowanie, z punktu widzenia chociażby hierarchii aktów prawnych, nie jest właściwe. W związku z powyższym, uznając że skarżona decyzja narusza prawo, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w wyroku na podstawie art.145 par.1 pkt.1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.). Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobowiązany do uwzględnienia wywodów prawnych przedstawionych w niniejszym uzasadnieniu.