II SA/Go 250/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Asesor WSA Jarosław Piątek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 września 2020 r. sprawy ze skargi Z.W. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako PINB) działając na podstawie art. 61a § 1 w związku z art. 61 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej jako k.p.a.), odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zgłoszonej przez Z.W. pismem z dnia [...] lutego 2020 r. dotyczącej wydania nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego - pawilonu handlowego L. W uzasadnieniu postanowienia organ podał, iż w dniu 17 lutego 2020 r. do PINB wpłynął wniosek Z.W. o wszczęcie postępowania administracyjnego zmierzającego do nałożenia na właściciela pawilonu handlowego położonego przy [...] tj. L. Sp. z o.o. Sp. k. (dalej jako L.) w drodze decyzji obowiązku rozbiórki części ww. pawilonu znajdującej się w odległości bliższej niż 3 m od działek nr [...] stanowiących własność wnioskodawcy. PINB wyjaśnił, iż sprawa usytuowania pawilonu L. była przedmiotem rozpatrywania przez ten organ. W celu doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem PINB decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. znak: [...] nałożył na właściciela przedmiotowego budynku obowiązek usunięcia w stosunku do obiektu nieprawidłowości poprzez: 1. Rozbiórkę fragmentu wschodniej ściany zewnętrznej na szerokości 201,5 cm w odległości 1343 cm od krawędzi południowej tej ściany. 2. Wymurowanie nowej ściany z otworem drzwiowym z pustaka ceramicznego gr. 36,5 cm obustronnie otynkowanej. 3. Wstawienie drzwi w nowej ścianie o wymiarach w świetle ościeżnicy 100x200 cm o odporności ogniowej EDO. 4. Zamurowanie otworu okiennego w elewacji wschodniej pustakami szklanymi (luksferami) o odporności ogniowej EDO. 5. Zamurowanie w elewacji północnej otworu drzwiowego pustakiem ceramicznym gr. 36,5 cm oraz otynkowanie obustronne tynkiem cementowo-wapiennym. 6. Rozbiórkę schodów zewnętrznych zlokalizowanych wzdłuż elewacji północnej. 7. Wykonanie otworu drzwiowego na elewacji zachodniej do pomieszczenia dostaw nocnych oraz wykonanie schodów żelbetowych o szerokości 145 cm i całkowitej długości biegu ze spocznikiem 410 cm. 8. Wykonanie w części północno-wschodniej ściany oddzielenia pożarowego o odporności ogniowej REI 60 poprzez rozbiórkę okapu i wymurowanie ściany na długości 880 cm + 580 cm z bloczków silka gr. 18 cm z okładziną z wełny mineralnej gr. 6,5 cm oraz tynkiem. Następnie w dniu [...] października 2019 r. PINB przeprowadził oględziny, w toku których stwierdził wykonanie obowiązków nałożonych ostateczną decyzją tego organu (protokolarne stwierdzenie wykonania obowiązków). PINB podkreślił, że wykonanie wyżej przytoczonych obowiązków spowodowało dostosowanie obiektu do obowiązujących przepisów prawa, w szczególności do zgodności z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przy czym PINB na marginesie zauważył, że odległości wynikające z § 12 cyt. rozporządzenia należy rozpatrywać względem działki nr [...], a nie względem działek nr [...]. Ponadto PINB wyjaśnił, iż L. dysponuje prawomocną decyzją o pozwoleniu na użytkowanie pawilonu handlowego L. z dnia [...] września 2002r. znak: [...] i zarówno Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako WINB) nie stwierdził jej nieważności, jak również Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako GINB), który utrzymał w mocy decyzję WINB. Decyzja ta pozostaje więc w obrocie prawnym jako rozstrzygniecie ostateczne, jest niewzruszalna. Na skutek złożonego przez Z.W. zażalenia postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] WINB działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, iż wnioskodawca zwrócił się do PINB o wszczęcie postępowania administracyjnego "zmierzającego" do nałożenia na L., w drodze decyzji obowiązku rozbiórki części ww. pawilonu, znajdującego się w odległości bliższej niż 3 m od stanowiących jego własność działek gruntu nr [...], wskazując jako podstawę prawną żądania art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 w związku z art. 61 pkt 1 i art. 5 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. Natomiast uzasadniając zgłoszone żądanie wnioskodawca wskazał, że "na rozpatrzenie przez PINB, w drodze kolejnego postępowania, zasługują te naruszenia prawa, które są ewidentne, a które nie zostały wymienione w nakładającej obowiązki na L. decyzji z dnia [...] kwietnia 2019 r.". WINB wskazał, iż przepis art. 61a § 1 k.p.a. przewiduje dwie sytuacje uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania. Pierwsza z nich ma miejsce, gdy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od osoby niebędącej stroną tego postępowania. Natomiast druga występuje, gdy postępowanie administracyjne nie może zostać wszczęte przez organ z innych uzasadnionych przyczyn, przy czym przyczyny te nie zostały w k.p.a. skonkretyzowane. Do takich przyczyn należą sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy, w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie, albo gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialno-prawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Aby organ mógł odmówić wszczęcia postępowania na podstawie przepisu art. 61 a § 1 k.p.a., wystarczające jest ziszczenie się choćby jednego z wyżej przedstawionych warunków. Organ odwoławczy zauważył, że w sprawie dotyczącej obiektu budowlanego, wymienionego we wniosku o wszczęcie postępowania z dnia [...] lutego 2020r. Z.W., PINB przeprowadził postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nakazującą właścicielowi obiektu, na podstawie art. 66 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości poprzez wykonanie określonych w sentencji decyzji robót budowlanych. W uzasadnieniu w/w decyzji PINB wskazał, że wykonanie nałożonego obowiązku w postaci określonych przez organ robót budowlanych "zapewni spełnienie wymagań warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w szczególności § 12 (usytuowanie budynku względem granic sąsiednich)". Ponadto PINB ocenił w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2019 r., że "zrealizowanie wskazanego zakresu prac przyczyni się do poprawy warunków ochrony przeciwpożarowej przedmiotowego budynku oraz obiektów budowlanych zlokalizowanych na działkach sąsiednich - spełnienie wymogów § 271 - 273 warunków technicznych (usytuowanie budynku z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe)". WINB zauważył przy tym, że od decyzji z dnia [...] kwietnia 2019 r. strony postępowania zakończonego tą decyzją, w tym Z.W., nie wniosły odwołania, zatem jest ona rozstrzygnięciem ostatecznym w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a. W rezultacie mając na względzie istniejący w sprawie stan faktyczno-prawny WINB uznał, że PINB zasadnie odmówił wszczęcia na wniosek strony z dnia [...] lutego 2020r., skoro kwestie podniesione w tym wniosku stanowiły już przedmiot postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] kwietnia 2019r. Zdaniem WINB kolejna decyzja podjęta w omawianej sprawie przez PINB byłaby obarczona wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. polegającą na ponownym rozstrzygnięciu sprawy już poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną. W ocenie organu odwoławczego analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż organ powiatowy wydając kolejną decyzję na wniosek z dnia [...] lutego 2020 r., orzekłby po raz kolejny w tej samej sprawie administracyjnej. W ocenie WINB nie budzi wątpliwości, że w rozpatrywanym przypadku zachodziłaby tożsamość, zarówno podmiotowa, jak i przedmiotowa. W związku z powyższym należy stwierdzić, że dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja rozstrzygająca sprawę merytorycznie w sposób ostateczny, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii staje się niedopuszczalne i to niezależnie od prawidłowości tej decyzji. Stanowi to podstawę do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Nadto WINB zauważył, że z akt sprawy wynika, iż w odniesieniu do rozpatrywanego obiektu wydana została decyzja o pozwoleniu na jego użytkowanie, a mianowicie decyzja Starosty z dnia [...] września 2002r. znak: [...], udzielająca spółce L. pozwolenia na użytkowanie pawilonu handlowego wraz z infrastrukturą na działkach nr [...] zgodnie z dokumentacja techniczną w [...]. Przy czym decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym jako rozstrzygnięcie ostateczne. W takiej zaś sytuacji, niezależnie od opisanego wcześniej powodu, brak było według WINB możliwości prowadzenia w odniesieniu do w/w obiektu postępowania w sprawie wykonanych robót. W szczególności zaś zastosowanie przepisów art. 51 Prawa budowlanego jest zasadne w przypadku wystąpienia samowoli budowlanej, zaś istnienie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego stwierdza wykonanie całej inwestycji objętej pozwoleniem na budowę zgodnie z projektem budowlanym i wydanym pozwoleniem na budowę. W takim przypadku niedopuszczalne jest wszczęcie i prowadzenie postępowania w przedmiocie legalności określonej inwestycji, jeśli w obrocie prawnym istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego. WINB podkreślił, iż uzyskanie przez inwestora pozwolenia na użytkowanie obiektu pozbawia organy nadzoru budowlanego możliwości prowadzenia postępowania na podstawie art. 51 Prawa budowlanego, nawet wówczas, gdyby w ich ocenie obiekt był w złym stanie technicznym. Skoro decyzja o pozwoleniu na użytkowanie pozostaje w obrocie prawnym, wiąże ona organy oraz sąd rozpoznający kolejne decyzje wydawane w stosunku do tego obiektu. WINB na marginesie wyjaśnił stronie, że w sytuacji, gdy organy nadzoru budowlanego nie znajdują podstaw do działania w oparciu o przepisy prawa budowlanego, w celu dochodzenia ewentualnych roszczeń względem właściciela rozpatrywanego obiektu budowlanego, może skorzystać z powództwa cywilnego przed sądami powszechnymi. Na powyższe postanowienie Z.W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie art. 61a §1 k.p.a. poprzez błędną jego wykładnię, zakładającą zastosowanie reguły res iudicata w odniesieniu do zgłoszonego przeze niego żądania wszczęcia postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do rozpatrzenia organowi I instancji. Skarżący podał w uzasadnieniu, iż sprawa dotyczy zagadnienia zachowania przewidzianej przepisami prawa odległości terenu stanowiącego jego własność -Stacji Kontroli Pojazdów, znajdującego się przy [...] oraz budynku pawilonu handlowego "L.", położonego w bezpośrednim sąsiedztwie, na rogu ulic [...], gdyż w jego ocenie usytuowanie pawilonu "L." w sposób oczywisty narusza przepis warunków technicznych. Zdaniem skarżącego wydanie decyzji z [...] kwietnia 2019 r. nie przemawia za zastosowaniem art. 61a § 1 k.p.a. w przedmiotowej sprawie i nie może powodować braku możliwości prowadzenia kolejnego postępowania opartego na przepisach art. 66 w zw. z art. 61 Prawa budowlanego, o ile przedmiot nowego postępowania będzie inny. Według skarżącego należy uznać, że naruszenie odległości wskazanych w przepisie § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia nie było przedmiotem postępowania zakończonego decyzją z [...] kwietnia 2019 r. Organ administracji skupił się wówczas na innych wadach konstrukcyjnych budynku, nie czyniąc przedmiotem swego postępowania odległości podanych w warunkach technicznych. Za okoliczność bez znaczenia uznał skarżący powoływany przez organy fakt uzyskania przez L. prawomocnego pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Skarżący podniósł dodatkowo, iż sporny L. funkcjonuje bez pozwolenia na budowę, natomiast wobec decyzji o pozwoleniu na jego użytkowanie orzeczono, iż została ona wydana z naruszeniem prawa, a nieważności tej decyzji nie stwierdzono jedynie ze względu na "znaczny upływ czasu", od kiedy funkcjonuje ona w obrocie prawnym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu wraz z uzasadniającą je argumentacją. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sprawę rozpatrzono na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie z dnia [...] marca 2020 r. WINB utrzymujące w mocy postanowienie PINB z dnia [...] lutego 2020 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zgłoszonej przez Z.W. pismem z dnia [...] lutego 2020 r. dotyczącej wydania nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego - pawilonu handlowego L. Stosownie do treści art. 61a § 1 k.p.a., jeżeli żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może zostać wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie jego wszczęcia. Ustawodawca wprowadził w art. 61 § 1 k.p.a. dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Pierwszą z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną, a drugą zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. W orzecznictwie i doktrynie przyjęto, że jedną z "uzasadnionych przyczyn" obligujących organ administracji publicznej do wydania postanowienia w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a. jest uprzednie rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną. Dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja rozstrzygająca sprawę merytorycznie w sposób ostateczny, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii staje się niedopuszczalne i to niezależnie od prawidłowości tej decyzji (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 31 maja 2017 r., IV SA/Gl 785/16, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej jako CBOSA, R. Stankiewicz w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, k.p.a. Komentarz, Warszawa 2017, s. 568-569). Zdaniem Sądu należy podzielić stanowisko organu, iż kwestie podnoszone przez skarżącego stanowiły już przedmiot postępowania administracyjnego zakończonego decyzją PINB z dnia [...] kwietnia 2019 r. nakazującą właścicielowi obiektu (pawilonu handlowego L.), na podstawie art. 66 ust.1 pkt 3 Prawa budowlanego usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości poprzez wykonanie określonych w sentencji decyzji robót budowlanych. W uzasadnieniu w/w decyzji PINB wskazał, że wykonanie nałożonego obowiązku w postaci określonych przez organ robót budowlanych "zapewni spełnienie wymagań warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w szczególności § 12 (usytuowanie budynku względem granic sąsiednich)". Organ wskazał również, że nie narusza warunków technicznych usytuowania pawilonu handlowego L. od działki [...] będącej własnością skarżącego pomimo braku zachowania wymaganej odległości. Ponadto PINB ocenił w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2019 r., że "zrealizowanie wskazanego zakresu prac przyczyni się do poprawy warunków ochrony przeciwpożarowej przedmiotowego budynku oraz obiektów budowlanych zlokalizowanych na działkach sąsiednich - spełnienie wymogów § 271 - 273 warunków technicznych (usytuowanie budynku z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe)". Wskazać trzeba, że od powyższej decyzji strony postępowania, w tym Z.W., nie wniosły odwołania, zatem jest ona rozstrzygnięciem ostatecznym w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a. Z tych względów organ zasadnie odmówił wszczęcia postępowania na wniosek strony z dnia [...] lutego 2020 r., skoro kwestie podniesione w tym wniosku stanowiły już przedmiot postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] kwietnia 2019 r. W ocenie Sądu organ odwoławczy trafnie zwrócił uwagę, że przeciwko uwzględnieniu wniosku skarżącego o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie wydania nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego, przemawia również fakt istnienia w obrocie prawnym ostatecznej decyzji Starosty z dnia [...] września 2002 r. znak: [...], udzielającej spółce L. pozwolenia na użytkowanie ww. pawilonu handlowego wraz z infrastrukturą. W sprawie jest bezsporne, że decyzją z dnia [...] marca 2012 r. Wojewoda stwierdził nieważność decyzji Starosty z dnia [...] października 2001 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej L. sp. z o.o. pozwolenia na budowę pawilonu handlowego spożywczego wraz z drogami wewnętrznymi, parkingami, wyjazdami i wjazdami oraz przyłączami na działkach nr ew. [...], przy [...]. Istotna jest jednak okoliczność, że WINB decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] stwierdził, że ww. decyzja Starosty z dnia [...] września 2002 r. została wydana z naruszeniem prawa, lecz nie stwierdził jej nieważności, gdyż od dnia jej doręczenia upłynęło ponad 10 lat. Mając na uwadze powyższe okoliczności należy podnieść, że ostateczna decyzja o pozwoleniu na użytkowanie podlega ochronie zgodnie z zasadą trwałości decyzji uregulowaną w art. 16 k.p.a., w myśl której uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Na mocy art. 16 § 1 k.p.a., ostateczne decyzje organów administracji publicznej korzystają bowiem z domniemania legalności. Innymi słowy, dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja organu administracji publicznej wydana w danej sprawie, dopóty organ, podobnie zresztą jak i Sąd, prowadzący postępowanie w tym samym przedmiocie zobowiązany jest do jej uwzględnienia przy wydawaniu swojego rozstrzygnięcia. Każda decyzja ostateczna zgodnie z zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych podlega szczególnej ochronie celem zapewnienia stabilności stosunków prawnych, co w konsekwencji stanowi ochronę praw nabytych adresatów tych decyzji. W ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie przyjmuje się, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie przesądza o zgodności z prawem wzniesionego obiektu budowlanego. Zatem, tak długo jak w obrocie prawnym będzie pozostawała ostateczna decyzja o pozwoleniu na użytkowanie obiektu, tak długo wzniesione obiekty nie mogą podlegać ewentualnemu sprawdzeniu przez organy nadzoru budowlanego pod kątem oceny legalności ich wybudowania (np. wyroki NSA z 7 listopada 2019 r. II OSK 1051/18, 7 marca 2019 r. II OSK 908/17, 18 stycznia 2018 r. II OSK 807/16, 22 lutego 2018 r. II OSK 1108/16, 28 lutego 2017 r. II OSK 1634/15, 13 października 2015 r. II OSK 335/14, 27 września 2012 r. II OSK 1009/11, CBOSA). Dopóki w obrocie prawnym pozostaje decyzja o pozwoleniu na użytkowanie, istnieje w sprawie czasowa przeszkoda do wszczęcia lub prowadzenia postępowania naprawczego. Trzeba mieć bowiem na względzie, że postępowanie w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest końcowym etapem procesu inwestycyjnego, którego celem jest ustalenie, czy obiekt został zrealizowany zgodnie z udzielonym uprzednio pozwoleniem na budowę. Brak jest wobec tego podstaw do prowadzenia postępowania naprawczego w stosunku do obiektu, którego legalność potwierdza inny akt administracyjny. Dopuszczenie takiej możliwości stanowiłoby nie tylko o naruszeniu art. 16 k.p.a., ale także art. 6 k.p.a. oraz godziłoby w zaufanie do organów państwa (vide: wyrok NSA: z dnia 18 maja 2020 r., II OSK 2748/19, z dnia 1 sierpnia 2012 r., II OSK 2012/11, z dnia 13 października 2015 r, II OSK 335/14, CBOSA). Uzyskanie przez inwestora pozwolenia na użytkowanie obiektu pozbawia organy nadzoru budowlanego możliwości prowadzenia postępowania na podstawie art. 51 Prawa budowlanego nawet wówczas, gdyby w ich ocenie obiekt był w złym stanie technicznym. Skoro decyzja o pozwoleniu na użytkowanie pozostaje w obrocie prawnym, wiąże ona organy oraz sąd rozpoznający kolejne decyzje wydawane w stosunku do tego obiektu (vide: wyrok NSA z 20 maja 2011 r., II OSK 887/10, CBOSA). W ocenie Sądu dopóki powyższa decyzja udzielająca pozwolenia na użytkowanie pozostaje w obrocie prawnym, stanowisko orzekających w sprawie organów w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dotyczącego legalności budowy obiektu budowlanego jest zasadne i zgodne z prawem. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić.