II SAB/Wa 324/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Danuta Kania (spr.), Adam Lipiński, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 listopada 2017 r. sprawy ze skargi W. J. na bezczynność Poczty Polskiej S.A. z siedzibą w [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. zobowiązuje Pocztę Polską S.A. z siedzibą w [...] do rozpoznania wniosku skarżącego W. J. z dnia [...] maja 2017 r. w części dotyczącej informacji o liczbie listonoszy, którzy w okresie od lutego 2017 r. do połowy kwietnia 2017 r. doręczając korespondencję obsługiwali rejon, który obejmował adres ul. [...] w [...], w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu w zakresie określonym w pkt 1 wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałej części; 4. zasądza od Poczty Polskiej S.A. z siedzibą w [...] na rzecz skarżącego W. J. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Pismem z dnia 16 maja 2017 r. W. J. wystąpił do Naczelnika Urzędu Pocztowego w [...], w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.), dalej: "u.d.i.p." o udzielenie informacji o liczbie listonoszy oraz o osobach listonoszy (poprzez podanie imion i nazwisk), którzy w okresie od lutego 2017 r. do połowy kwietnia 2017r., doręczając korespondencję, obsługiwali rejon, który obejmował adres ul. [...] w [...]. Wniosek został nadany do Centrali Poczty Polskiej S.A. z siedzibą w [...]. W odpowiedzi na ww. wniosek, Dyrektor Biura Kontroli i Zarządzania Bezpieczeństwem Poczty Polskiej S.A., pismem z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] poinformował wnioskodawcę, że zakres wniosku nie dotyczy informacji publicznej. Po otrzymaniu ww. odpowiedzi W. J., pismem z dnia 5 czerwca 2017 r., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Poczty Polskiej S.A. z siedzibą w [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Skarżący wniósł o: 1) stwierdzenie bezczynności Poczty Polskiej S.A. oraz zobowiązanie Spółki do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 16 maja 2017 r. w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się wyroku; 2) zasądzenie od Poczty Polskiej S.A. na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że zawarte we wniosku żądanie dotyczy informacji publicznej. Odnosi się bowiem bezpośrednio do działalności i zakresu zadań wykonywanych przez pracowników Poczty Polskiej S.A. w okresie od lutego 2017 r. do połowy kwietnia 2017 r. Dotyczy więc organizacji tego podmiotu jako operatora publicznego świadczącego usługi pocztowe. Skarżący wyjaśnił, że żądana przeze niego informacja publiczna jest niezbędna do toczącego się postępowania przed Sądem Rejonowym w [...] [...] Wydział [...] w związku z koniecznością ustalenia zasad oraz prawidłowości doręczeń przesyłek przez operatora publicznego w ramach prowadzonej przez niego działalności. Skarżący wskazał, że w okresie od stycznia 2017 r. do marca 2017 r. dochodziło do nieprawidłowego doręczania korespondencji oraz do niewłaściwego pozostawiania zawiadomień (awizo) o przesyłkach dla osób fizycznych, z przyczyn leżących po stronie pracowników Poczty Polskiej S.A. W odpowiedzi na skargę Poczta Polska S.A. wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wskazała, że odpowiedź na wniosek z dnia 18 maja 2017 r. jest zgodna z prawem, wobec czego nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia po stronie Spółki stanu bezczynności. Spółka zaznaczyła, że w przypadku zastrzeżeń co do jakości lub terminowości usług świadczonych przez Pocztę Polską S.A., skarżący ma do dyspozycji postępowanie reklamacyjne uregulowane w art. 92 ustawy z dnia 23 listopada 2012r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2017 r., poz. 1489 ze zm.) oraz w rozporządzeniu Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie reklamacji usługi pocztowej (Dz. U. poz. 1468 ze zm.). Poczta Polska S.A. jest administratorem danych osobowych swoich pracowników. Na gruncie art. 23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 922), dalej: "u.o.d.o.", nie zachodzą przesłanki do udostępnienia skarżącemu imion i nazwisk listonoszy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), dalej: p.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ - będąc w posiadaniu żądanej informacji - nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia informacji publicznej (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), bądź, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zaznaczyć należy, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udostępnienia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. W rozpatrywanej sprawie skarżący W. J. sformułował wobec Poczty Polskiej S.A. zarzut bezczynności względem wniosku z dnia 16 maja 2017 r. o udostępnienie informacji o liczbie listonoszy oraz o osobach listonoszy (poprzez podanie imion i nazwisk), którzy w okresie od lutego 2017 r. do połowy kwietnia 2017r., doręczając korespondencję, obsługiwali rejon, który obejmował adres ul. [...] w [...]. Poczta Polska S.A. uznała, iż wniosek nie dotyczy informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., o czym poinformowała pisemnie wnioskodawcę. W ocenie Sądu, stanowisko Spółki jest po części trafne. W pierwszej kolejności wskazać należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca doprecyzował zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa określa również podmioty obowiązane do udostępnienia informacji publicznej wskazując, iż należą do nich władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). W świetle powyższego, Poczta Polska S.A., której założycielem i jedynym akcjonariuszem jest Skarb Państwa, reprezentowany przez ministra właściwego do spraw łączności, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, będącej w jej posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu. Ustawodawca nie definiuje pojęcia "sprawy publicznej", niewątpliwie jednak są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna" związane właśnie z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem trafnie akcentuje się w piśmiennictwie (zob.: H. Izdebski: Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209). Powyższe rozumienie istoty sprawy publicznej, a w konsekwencji i informacji publicznej - odkodowywane z treści art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i unormowań ustawy o dostępie do informacji publicznej - przyjmowane jest również w orzecznictwie sądów administracyjnych, gdzie podkreśla się, że informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje przy tym taka informacja, która dotyczy faktów i danych i jest związana z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej - Państwa (por. wyroki NSA: z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1035/10; z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 2782/15; publ. CBOSA). Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. wymienia zaś przykładowe kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że wnioskowana przez skarżącego informacja - o liczbie listonoszy, którzy w okresie od lutego 2017 r. do połowy kwietnia 2017 r., doręczając korespondencję, obsługiwali rejon obejmujący adres ul. [...] w [...] - stanowi informację publiczną rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jest to bowiem informacja dotycząca organizacji Poczty Polskiej S.A. (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b u.d.i.p.) oraz zasad funkcjonowania Spółki i trybu jej działania (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. b u.d.i.p.). Liczba osób doręczających przesyłki w danym rejonie jest informacją o sposobie organizacji pracy i funkcjonowaniu podmiotu publicznego jakim jest Poczta Polska S.A. (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Jest zatem informacją posiadającą walor informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Z akt sprawy wynika, że w dacie wniesienia skargi do Sądu, jak i w dacie wyrokowania, Poczta Polska S.A. pozostawała w bezczynności względem wniosku skarżącego z dnia 16 maja 2017 r. we wskazanym wyżej zakresie. Błędnie bowiem przyjęła, że brak jest podstaw do udostępnienia żądanej informacji w drodze czynności materialno-technicznej (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), bądź poprzez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p.). Poinformowała natomiast skarżącego w formie zwykłego pisma, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną, co nie stanowiło prawidłowej realizacji wniosku na gruncie u.d.i.p. W tym stanie rzeczy Sąd zobowiązał Pocztę Polską S.A. do rozpoznania wniosku skarżącego w części dotyczącej liczby listonoszy, którzy w okresie od lutego 2017 r. do połowy kwietnia 2017 r., doręczając korespondencję, obsługiwali rejon, który obejmował adres ul. [...] w [...] - w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stwierdzając stan bezczynności organu w ww. zakresie Sąd nie uznał, aby miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. CBOSA). Oznacza to, że orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się usprawiedliwić w żaden sposób. Rażące naruszenie prawa dotyczyć może w szczególności zawartych w ustawie przepisów o terminach załatwienia sprawy, jednak naruszenie to musi być szczególnie znaczące i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być pozbawione racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Łd 124/14; publ. j.w.). W okolicznościach niniejszej sprawy 14-dniowy termin udzielenia odpowiedzi na wniosek, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., został przez Spółkę dochowany (pismo organu z dnia 18 maja 2017 r.), zaś sam fakt, że w omawianym zakresie stanowisko organu na skutek błędnej wykładni przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie było prawidłowe, nie uzasadnia stwierdzenia, że bezczynność miała charakter kwalifikowany. Z powyższych względów uzasadnionym było orzeczenie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W konsekwencji Sąd nie znalazł z urzędu podstaw do wymierzenia organowi grzywny przewidzianej przepisem art. 149 § 2 p.p.s.a. Regulacja ta ma charakter fakultatywny, zaś strona skarżąca również nie wnioskowała o zastosowanie względem organu tego środka dyscyplinującego. Sąd oddalił skargę w pozostałej części na podstawie art. 151 p.p.s.a. Podzielił bowiem stanowisko Poczty Polskiej S.A., iż informacja o imionach i nazwiskach listonoszy, którzy w ww. okresie obsługiwali wskazany przez skarżącego rejon, nie jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Jak już wyżej wskazano, zarówno charakter prawa do informacji publicznej, jak i jego zaistnienie są ściśle związane z organizacją i funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej. Dopiero powstanie takiej wspólnoty rodzi potrzebę - jeżeli ma ona odpowiadać standardom demokratycznego państwa prawnego - wyposażania jednostki w prawo dostępu do informacji o sprawach związanych z tą wspólnotą. Prawo to nie wynika z istoty ludzkiej natury i ma sens jedynie wtedy, gdy relacje pomiędzy jednostkami nawiązywane są w ramach wspólnoty publicznoprawnej. Tak skonstruowane w polskim porządku prawnym prawo dostępu do informacji publicznej - jako prawo o treści pozytywnej i wykreowane przez prawodawcę, a nie zadeklarowane - nie pozwala traktować go jako prawa nadrzędnego w stosunku do innych praw podmiotowych. Jak podkreślił Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05 (publ. OTK-A 2006 r. Nr 3, poz. 30) "prawo dostępu do informacji nie ma charakteru bezwzględnego, a jego granice wyznaczone są m.in. przez konieczność respektowania praw i wolności innych podmiotów". Jest to ponad wszelką wątpliwość istotne prawo konstytucyjne determinujące sposób wykładni przepisów ustawowych na rzecz zachowania, realizowania i ochrony tego prawa, jednakże w jego granicach wyznaczonych w Konstytucji RP (por. wyrok NSA z dnia 5 października 2017 r., sygn. akt I OSK 3255/15, publ. CBOSA). Prawo do informacji publicznej to prawo do informacji o działalności władz publicznych oraz podmiotów wykonujących zadania publiczne, tj. o takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych organów, czy też z każdą informacją znajdującą się w posiadaniu tych podmiotów. Sprawy niezwiązane ze wspólnotą publiczną - określane czasami w piśmiennictwie jako sprawy "sfery prywatnej", tj. dotyczące kwestii właśnie prywatnych, osobistych, intymnych (dane osobowe, życie prywatne, rodzinne), związanych z dobrami osobistymi - nie są sprawami publicznymi (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Warszawa 2016, LEX 2016, Komentarz do art. 1, t. 4; wyrok NSA z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1035/10, publ. j.w.). Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 922), każdy ma prawo do ochrony dotyczących go danych osobowych. Deklaracja ustawodawcy zawarta w ww. przepisie traktowana jest jako refleks ogólnej autonomii informacyjnej człowieka. Znajduje w nim swój wyraz idea powszechności ochrony danych osobowych. Prawo do takiej ochrony przysługuje każdemu. Tak ujęte prawo stanowi swego rodzaju emanację ogólnego prawa gwarantowanego w art. 47 Konstytucji RP, który stanowi, iż każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Z art. 51 Konstytucji wynika natomiast, że nikt nie może być obowiązany inaczej niż na podstawie ustawy do ujawniania informacji dotyczących jego osoby (ust. 1) oraz, że władze publiczne nie mogą pozyskiwać, gromadzić i udostępniać innych informacji o obywatelach niż niezbędne w demokratycznym państwie prawnym (ust. 2). Nadanie określonym w tym rozdziale uprawnieniom miana "wolności" oznacza, że odpowiada im po stronie władz publicznych i każdej osoby obowiązek powstrzymania się od jakichkolwiek ingerencji w sferę tych wolności. W wyroku z dnia 19 lutego 2002 r., sygn. akt U 3/01 (publ. OTK-A 2002, nr 1, poz. 23) Trybunał Konstytucyjny uznał, iż autonomia informacyjna jednostki (gwarantowana właśnie w art. 51 Konstytucji), oznaczająca prawo do samodzielnego decydowania o ujawnianiu innym informacji dotyczących swojej osoby, a także prawo do sprawowania kontroli nad takimi informacjami znajdującymi się w posiadaniu innych podmiotów, są elementami składowymi prawa do ochrony prawnej życia prywatnego, gwarantowanego w art. 47 Konstytucji. W myśl art. 7 ust. 2 u.o.d.o. udostępnianie danych osobowych mieści się w pojęciu przetwarzania danych, zaś zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 2 i 4 u.o.d.o., przetwarzanie danych osobowych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa, a także gdy jest niezbędne do wykonania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego. Oznacza to, że zgodnie z ustawą o ochronie danych osobowych, udostępnianie informacji publicznej jest dopuszczalne według zasad określonych w tej ustawie, tj. z poszanowaniem konstytucyjnego prawa do prywatności. Przepis art. 6 ust. 1 i 2 u.o.d.o. stanowi, iż za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Osobą możliwą do zidentyfikowania jest osoba, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności przez powołanie się na imię, nazwisko, adres, numer identyfikacyjny albo jeden lub kilka specyficznych czynników określających jej cechy fizyczne, fizjologiczne, umysłowe, ekonomiczne, kulturowe lub społeczne. Imiona i nazwiska listonoszy objętych wnioskiem stanowią dane osobowe, w stosunku do których nie ma zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej. Informacja o danych osobowych dotyczy bowiem w sposób bezpośredni sfery ad personam, nie zaś danych o "sprawie publicznej" (por. wyrok NSA z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1035/10; wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 2130/15; publ. CBOSA). Bez wpływu na powyższą ocenę pozostaje okoliczność, że wnioskowana informacja dotyczy osób zatrudnionych w Spółce Skarbu Państwa, która realizuje zadania publiczne. Przedmiotem wniosku nie jest bowiem informacja o realizacji zadań publicznych przez Spółkę, czy też niespersonifikowana informacja o wysokości środków finansowych przeznaczanych na jej działalność i funkcjonowanie (w tym np. na wynagrodzenia osób zatrudnionych w Spółce), lecz konkretne dane osobowe jej pracowników. Wniosek w tym zakresie nie stanowi wniosku o udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., nie dotyczy bowiem sprawy publicznej. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a p.p.s.a. orzekł jak w punktach 1 i 2 wyroku. Sąd oddalił skargę w pozostałej części na podstawie art. 151 p.p.s.a. jak w punkcie 3 wyroku. O kosztach postępowania - obejmujących wpis od skargi (100 zł) - Sąd postanowił w oparciu o art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. - jak w punkcie 4 wyroku.