III SO/Gd 8/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik - Grzanka po rozpoznaniu w dniu 9 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. J. o przyznanie prawa pomocy w sprawie żądania wznowienia postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 kwietnia 2009 r., sygn. akt III SA/Gd 10/09 postanawia I. przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych; II. umorzyć postępowanie w przedmiocie udzielenia wnioskodawcy prawa pomocy przez ustanowienie radcy prawnego. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 3 lipca 2009 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Jednocześnie z uwagi na charakter sprawy odmówiono wnioskodawcy przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego. W ustawowym terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynął sprzeciw od w/w postanowienia, w którym wnioskodawca wskazał, że o ustanowienie doradcy podatkowego wniósł z uwagi na omyłkę pisarską. W istocie bowiem chodziło mu o ustanowienie radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie wydane przez referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Dla oceny zasadności złożonego przez skarżącego wniosku znaczenia nabierają postanowienia art. 246 § 1 w/w ustawy określające przesłanki przyznania prawa pomocy. W myśl art. 246 § 1 wskazywanej ustawy przyznanie prawa pomocy następuje: 1) w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, 2) w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Sąd wskazuje, że instytucja prawa pomocy stanowi jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do sądu, a zakres przyznanego prawa pomocy powinien być kształtowany obiektywnymi potrzebami strony podyktowanymi względami racjonalnego prowadzenia swojej sprawy. Stąd też przedmiotowe przepisy stanowią odstępstwo od wyrażonej w art. 199 w/w ustawy zasady, zgodnie z którą poza wyjątkami określonymi w przepisie szczególnym, strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Na wnioskodawcy ciąży zaś obowiązek wykazania, że jego trudna sytuacja materialna uzasadnia wyjątkowe traktowanie. Postanowienie w przedmiocie prawa pomocy powinno być wydane po wyjaśnieniu wszystkich okoliczności dotyczących sytuacji finansowej strony, która złożyła wniosek o jego przyznanie. Sąd po ponownej analizie oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz zaświadczenia Dyrektora Aresztu Śledczego w G. z dnia 5 lutego 2009 r. doszedł do przekonania, że wnioskodawca dostatecznie wykazał, iż nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych, które mogą powstać w postępowaniu zainicjowanym skargą o wznowienie. Wniosek w części dotyczącej żądania ustanowienia pełnomocnika z urzędu Sąd ocenił z kolei jako bezprzedmiotowy z uwagi na fakt, iż w sprawie o sygnaturze III SA/Gd 10/09 prawomocnie ustanowiono dla skarżącego radcę prawnego z urzędu. Ustanowiony w w/w sprawie pełnomocnik jest zatem uprawniony, w świetle art. 39 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do występowania w postępowaniu zainicjowanym wniesieniem skargi o wznowienie postępowania. Stąd też Sąd postanowił przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym, o czym orzeczono na podstawie art. 260 w zw. z art. 246 § pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt II sentencji postanowienia podjęto na podstawie art. 260 w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 w/w ustawy.