II SA/Wa 1036/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi R. W. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę UZASADNIENIE Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] (dalej jako "KWP" lub "organ odwoławczy") postanowieniem nr [...] z [...] stycznia 2021 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 - ze zm. dalej jako "Kpa") - po rozpatrzeniu zażalenia [...]. R. W. (dalej jako "skarżący", "wnioskodawca" lub "strona") na postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w [...] (dalej jako "KPP" lub "organ I instancji") z [...] listopada 2020 r. w sprawie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną - rozkazem personalnym KPP nr [...] z [...] stycznia 2020 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym sprawy: W dniu [...] listopada 2020 r. skarżący zwrócił się do organu I instancji o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, art. 147 i art. 150 § 1 Kpa, zakończonego wydaniem prawomocnej decyzji - rozkazu personalnego nr [...] z [...] stycznia 2020 r. KPP oraz uchylenie wymienionej decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 Kpa. Wnioskodawca wskazał, że postanowieniem z [...] czerwca 2020 r. Prokuratura Rejonowa w [...] umorzyła skierowane przeciwko niemu śledztwo o czyn z art. 178 a § 1 kk - wobec braku dostatecznych danych wskazujących na to, że podejrzany popełnił przestępstwo. Zatem według strony decyzja KPP o zwolnieniu go ze służby była bezprawna, ponieważ w toku postępowania przygotowawczego ustalono, że jest brak podstaw do przyjęcia, aby istniały jakiekolwiek okoliczności faktyczne, na których oparto decyzję o zwolnieniu go ze służby. Stwierdzona oczywistość popełnienia przez skarżącego czynu zabronionego, oparta została na dowodach, które były fałszywe. Postanowieniem z [...] listopada 2020 r. KPP działając na podstawie art. 149 § 3 Kpa po rozpatrzeniu wniosku strony odmówił wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją ostateczną - rozkazem personalnym KPP nr [...] z [...] stycznia 2020 r. w sprawie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r., poz. 161 ze zm., dalej jako "ustawa o Policji"). KPP swoją decyzję uzasadnił brakiem podstawy do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 Kpa, tj. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, a także z uwagi na zapis art. 148 Kpa, który stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Od powyższego postanowienia skarżący złożył zażalenie. Wniósł o zmianę rozstrzygnięcia organu I instancji poprzez wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego rozkazem personalnym KPP nr [...] z [...] stycznia 2020 r. Organ odwoławczy we wskazanym na wstępie niniejszego uzasadnienia rozstrzygnięciu w pierwszej kolejności przedstawił stan faktyczny sprawy. Wskazał, że KPP rozkazem personalnym nr [...] z [...] stycznia 2020 r. działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2020 r. Na podstawie art. 108 § 1 Kpa decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. KWP postanowił stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego KPP nr [...] z [...] stycznia 2020 r. Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. rozstrzygnięcia. Postanowieniem z [...] kwietnia 2020 r. KWP odmówił stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego nr [...] KPP z [...] stycznia 2020 r., a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 24 września 2020 r. odrzucił skargę skarżącego na ww. postanowienie. KWP wskazał, że postanowieniem z [...] czerwca 2020 r. Prokuratura Rejonowa w [...] umorzyła śledztwo przeciwko skarżącemu podejrzanemu o to, że w nocy [...] stycznia 2020 r. w miejscowości [...], gm. [...] kierował pojazdem mechanicznym marki [...] nr rej [...] w ruchu lądowym, będąc w stanie nietrzeźwości nie mniejszym niż 2,8 promila alkoholu we krwi, tj. o czyn z art. 178 a § 1 kk - wobec braku dostatecznych danych, że podejrzany popełnił zarzucane mu przestępstwo. W związku z tym, KPP w [...], działając na podstawie art. 32 ust. 1 i 2, art. 42 ust. 1 i 4 ustawy o Policji rozkazem personalnym z [...] lipca 2020 r. po przywróceniu do służby, z dniem [...] sierpnia 2020 r. mianował skarżącego na stanowisko [...] Wydziału [...] KPP w [...]. Podstawą umorzenia postępowania prowadzonego przeciwko skarżącemu podejrzanemu o czyn z art. 178a § 1 kk był brak dostatecznych danych, że podejrzany popełnił zarzucane mu przestępstwo. W związku z powyższym brak jest podstaw do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności, okazały się fałszywe. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że zgodnie z art. 148 § 1 Kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Dla zachowania terminu wymienionego w art. 148 § 1 Kpa konieczne jest, by podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione w ciągu 30 dni od dnia dowiedzenia się przez stronę postępowania o wyjściu na jaw nowych istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Termin jednego miesiąca biegnie od dnia, w którym skarżący dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do żądania wznowienia postępowania, a nie od dnia, w którym skarżący prawidłowo ocenił znaczenie dowodu lub faktu. KWP zauważył, że skoro w związku z postanowieniem z [...] czerwca 2020 r. Prokuratury Rejonowej w [...], KPP działając na podstawie art. 32 ust. 1 i 2, art. 42 ust. 1 i 4 ustawy o Policji rozkazem personalnym z [...] lipca 2020 r. po przywróceniu do służby, z dniem [...] sierpnia 2020 r. mianował stronę na stanowisko [...][...] Wydziału [...] KPP w [...], to nastąpiły nowe okoliczności o których dowiedział się skarżący, które mogły stanowić podstawę do wznowienia postępowania w przedmiocie zwolnienia go ze służby w Policji. W dniu [...] listopada 2020 r. (po przekroczeniu 30 dniowego terminu od dnia dowiedzenia się przez stronę postępowania o wyjściu na jaw nowych istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodach istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję) skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 Kpa, zakończonego decyzją ostateczną - rozkazem personalnym nr [...] KPP z [...] stycznia 2020 r. W ocenie organu odwoławczego, analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że skarżący o okolicznościach, które w jego ocenie stanowią podstawę do wznowienia postępowania, wiedział znacznie wcześniej aniżeli jeden miesiąc przed złożeniem podania o wznowienie postępowania. Ponadto podstawą umorzenia postępowania prowadzonego przeciwko skarżącemu był brak dostatecznych danych, że podejrzany popełnił zarzucane mu przestępstwo, a nie stwierdzono, że dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. W związku zaś z powyższym brak jest podstaw do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 Kpa. Na ostateczne w administracyjnym toku instancji postanowienie organu odwoławczego skarżący reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego pismem z [...] lutego 2021 r. wniósł skargę do tutejszego Sądu. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa postępowania, mające istotny wpływ na treść wydanej decyzji, tj.: 1) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 Kpa - zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe - poprzez przyjęcie, że przepis ten nie znajduje zastosowania do wznowienia postępowania z urzędu, jeżeli decyzja o zwolnieniu policjanta ze służby z powodu popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego została wydana pomimo nieistnienia okoliczności wskazujących na to, że popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia pozostanie w służbie, 2) naruszenie art. 147 zd. pierwsze in princ. Kpa - zgodnie z którym wznowienie postępowania następuje z urzędu - polegające na przyjęciu, że przepis ten nie obliguje organu administracji do wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją ostateczną opartą na okolicznościach faktycznych ustalonych w oparciu o fałszywe (nieprawdziwe) dowody, 3) naruszenie art. 148 § 1 Kpa - zgodnie z którym podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania - poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją ostateczną opartą na okolicznościach faktycznych ustalonych w oparciu o fałszywe (nieprawdziwe) dowody (art. 145 § 1 pkt Kpa), jest konieczne złożenie przez skarżącego żądania w terminie jednego miesiąca od dowiedzenia się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia. W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji, ewentualnie o uchylenie zarówno zaskarżonego, jak i poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu autor skargi wskazał, że organ odwoławczy przemilczał kwestię, iż KPP oparł swoją decyzję nie na fałszywych dowodach, lecz na braku dostatecznych dowodów popełnienia czynu przez skarżącego, co dowodzi rażącego naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Pomimo ujawnienia się tej niezwykle istotnej okoliczności – KWP nie dostrzegł jednak powodu do uchylenia decyzji KPP odmawiającej wznowienia postępowania oraz nie dostrzegł powodu do wznowienia z urzędu, w trybie art. 145 § 1 pkt 1 Kpa, postępowania zakończonego tak rażąco wadliwą decyzją. W zaskarżonym postanowieniu organ odwoławczy nie zakwestionował bezprawności (wadliwości) decyzji wydanej przez KPP w stosunku do skarżącego w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Wyłącznym jednak powodem wydania przez KWP decyzji utrzymującej w mocy zaskarżone postanowienie było uchybienie przez skarżącego terminu jednego miesiąca na złożenie żądania wznowienia postępowania. W żądaniu wznowienia postępowania skarżący powoływał wyłącznie art. 147 § 1 zd. pierwsze in princ. Kpa, który dotyczy wznowienia z urzędu. Stosownie zaś do art. 147 zd. pierwsze in princ. Kpa, wznowienie postępowania na podstawie wskazanej m.in. w art. 145 § 1 pkt 1 Kpa następuje także z urzędu. Skarżący nigdy nie powoływał się na wznowienie na żądanie strony, którego dotyczy norma z art. 147 § 1 zd. pierwsze in fine Kpa. W związku z tym stanowisko KWP, że skarżący uchybił terminowi do żądania wznowienia nie dotyczy tej sprawy. Skarżący nigdy nie składał żądania wznowienia w przypadku, w którym wznowienie jest dopuszczalne na żądanie strony, lecz wyraźnie, z powołaniem się na podstawy prawne (art. 147 zd. pierwsze in princ. i 145 § 1 pkt 1 Kpa) wnosił o wznowienie z urzędu. Niezależnie od tego, miesięczny termin złożenia przez stronę wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego odnosi się wyłącznie do tych przypadków, w których podstawą jej wniosku jest okoliczność, z powodu której organ nie może wznowić postępowania z urzędu - tylko w takich przypadkach niezachowanie przez stronę terminu może być samoistną przesłanką rezygnacji ze wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach, jeżeli żądanie strony jest uzasadnione istnieniem jednej z okoliczności wymienionych w art. 145 § 1 Kpa, to bez względu na to, czy strona zachowała termin, czy nie, organ będzie zmuszony wznowić postępowanie. Organy nie powinny poprzestać na samej tylko konstatacji braku podstaw do wznowienia postępowania z uwagi na przekroczenie przez skarżącego terminu określonego w art. 148 § 1 Kpa, ale opierając się na zebranym materiale, powinny rozważyć, czy w takiej sytuacji nie byłoby zasadne wznowienie postępowania z urzędu, oraz dać tym rozważaniom wyraz w uzasadnieniu decyzji. W ocenie skarżącego, w stanie faktycznym niniejszej sprawy zaszły wszelkie przesłanki do wznowienia postępowania zakończonego wydaniem prawomocnej decyzji - rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r., o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 1 Kpa, oraz przesłanki do uchylenia tej decyzji, a w konsekwencji przesłanki do uchylenia zaskarżonego postanowienia i poprzedzającej go decyzji, ewentualnie stwierdzenie ich nieważności. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżone postanowienie, jak również poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie naruszają obowiązujących przepisów prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie KWP utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną - rozkazem personalnym KPP nr [...] z [...] stycznia 2020 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Na wstępie należy wyjaśnić, że wznowienie postępowania jest instytucją o charakterze nadzwyczajnym i jako takie stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Zgodnie z poglądami doktryny odmowa wznowienia postępowania możliwa jest w razie gdy wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych jest niedopuszczalne, albo gdy strona złożyła żądanie wznowienia z uchybieniem ustawowego terminu z art. 148 § 1 i 2 Kpa. W myśl art. 149 § 2 Kpa podstawę do przeprowadzenia postępowania zarówno co do przyczyn wznowienia jak i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy stanowi postanowienie o wznowieniu postępowania. Oznacza to, że przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 Kpa oraz czy podanie o wznowienie zostało wniesione z zachowaniem terminów z art. 148 Kpa. Na tym też etapie organ bada również, czy wniosek pochodzi od strony. Zgodnie bowiem z art. 147 Kpa wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. W postępowaniu wznowieniowym odróżnia się dwa etapy. W toku pierwszego etapu organ wstępnie bada dopuszczalność wznowienia postępowania, zachowanie terminu oraz weryfikuje czy strona wskazała ustawową podstawę wznowienia. Natomiast ocena przesłanek wznowienia postępowania realizowana jest dopiero w drugim etapie postępowania. Organ bada wówczas, czy oprócz wskazanej przez podmiot inicjujący postępowanie podstawy wznowienia, spełnione są inne ustawowe przesłanki wzruszenia decyzji. W rozpatrywanej sprawie, wobec ustalenia przez organy że wniesienia przez skarżącego podania o wznowienie postępowania nastąpiło z uchybieniem terminu, zasadnie nie nastąpiło przejście do drugiego etapu oceny wniosku. Skarżący jako podstawę wznowienia postępowania wskazał art. 145 § 1 pkt 1 Kpa. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Trafnie zauważył organ odwoławczy, że podstawą umorzenia postępowania prowadzonego przeciwko skarżącemu podejrzanemu o czyn z art. 178a § 1 kk był brak dostatecznych danych, że podejrzany popełnił zarzucane mu przestępstwo. Nie stwierdzono zaś, że dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. Skoro zaś w związku z postanowieniem z [...] czerwca 2020 r. Prokuratury Rejonowej w [...], KPP działając na podstawie art. 32 ust. 1 i 2, art. 42 ust. 1 i 4 ustawy o Policji rozkazem personalnym z [...] lipca 2020 r. po przywróceniu do służby, z dniem [...] sierpnia 2020 r. mianował skarżącego na stanowisko [...][...] Wydziału [...] KPP w [...], nastąpiły nowe okoliczności o których dowiedział się skarżący, które mogły stanowić podstawę do wznowienia postępowania w przedmiocie zwolnienia go ze służby w Policji. Niemniej jednak skarżący dopiero w dniu [...] listopada 2020 r., tj. po upływie jednego miesiąca od dnia dowiedzenia się przez niego o wyjściu na jaw nowych istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję, złożył wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 Kpa, zakończonego decyzją ostateczną - rozkazem personalnym nr [...] KPP z [...] stycznia 2020 r. Prawidłowo więc stwierdził organ odwoławczy, że analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż skarżący o okolicznościach, które w jego ocenie stanowią podstawę do wznowienia postępowania, wiedział znacznie wcześniej aniżeli jeden miesiąc przed złożeniem podania o wznowienie postępowania. Ponadto podstawą umorzenia postępowania prowadzonego przeciwko skarżącemu był brak dostatecznych danych, że podejrzany popełnił zarzucane mu przestępstwo, a nie stwierdzono, że dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. Brak jest więc podstaw do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 Kpa. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, organy Policji obu instancji, wydając sporne postanowienia, nie dopuściły się naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 149 § 3 Kpa zw. z art. 148 § 1 Kpa, prawidłowo przyjmując, iż skarżący złożył wniosek o wznowienie spornego postępowania administracyjnego z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 Kpa. Organy obu instancji w sposób prawidłowy wyjaśniły w uzasadnieniu wydanych rozstrzygnięć, dlaczego przyjęły, że wniosek skarżącego został złożony po upływie terminu zawitego określonego w art. 148 § 1 Kpa, co w konsekwencji stanowi przesłankę negatywną do pozytywnego rozpatrzenia podania strony skarżącej o wznowienie postępowania administracyjnego w trybie art. 145 § 1 pkt 1 Kpa. Zarówno KWP, jak i organ I instancji, wydając wskazane wyżej rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania - nie dopuściły się w powyższym zakresie istotnego naruszenia przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, na wstępie wszelkich rozważań merytorycznych dotyczących oceny legalności spornych postanowień organów Policji obu instancji wydanych w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego, należy wyraźnie zaznaczyć, że nie ulega wątpliwości, iż KPP, jako organ administracji publicznej właściwy w sprawie (art. 150 § 1 Kpa), rozpatrując w postępowaniu nadzwyczajnym wniosek (podanie) skarżącego o wznowienie postępowania administracyjnego, w wyniku którego został wydany rozkaz personalny z [...] stycznia 2020 r. zwalniający skarżącego ze służby w Policji - zobowiązany był z urzędu zbadać zachowanie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania administracyjnego, o którym mowa w art. 148 § 1 Kpa. Jest to czynność sprawdzająca bardzo istotna, albowiem w świetle dotychczasowego orzecznictwa przyjmuje się wyraźnie, że organ administracji obowiązany jest z urzędu badać zachowanie terminu złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Wszczęcie bowiem postępowania wznowieniowego na wniosek strony, mimo uchybienia terminowi, stanowi rażące naruszenie prawa i godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych określoną w art. 16 § 1 Kpa (por. m.in. M. Jaśkowska /w:/ M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2019 i cyt. tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 976/05, LEX nr 275519; tak również: wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2043/12). Warto zauważyć, że zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 773/09, LEX nr 597851, przystąpienie do rozpoznania sprawy wznowieniowej w wypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ustawowego terminu złożenia wniosku i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty jest dotknięte wadą nieważnościową (art. 156 § 1 pkt 2) wobec rażącego naruszenia przepisu art. 148 § 1, przewidującego, że tylko wniosek złożony w terminie należy uznać za dopuszczalny (podobnie: wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2043/12, LEX nr 1450858). Prawidłowe ustalenia w zakresie terminowości złożenia podania o wznowienie postępowania ma istotne znaczenie, albowiem złożenie wniosku po upływie tego terminu stanowi przesłankę bezwzględnie negatywną do pozytywnego rozpatrzenia wniosku strony o wznowienie postępowania, zaś uchybienie terminu do wniesienia takiego podania jest podstawą wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 149 § 3 Kpa. W realiach niniejszej sprawy przypomnieć po raz kolejny należało, że w świetle art. 148 § 1 Kpa, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Mając na względzie powyższe, przyjąć należy, że ponad wszelką wątpliwość badany wniosek (podanie) skarżącego o wznowienie postępowania został złożony po upływie terminu zawitego określonego w art. 148 § 1 Kpa. W konsekwencji, w niniejszej sprawie zaszła przesłanka do wydania postanowienia o odmowie wznowienia kwestionowanego postępowania. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany był orzec, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.