II SA/Wa 429/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 listopada 2022 r. sprawy ze skargi A. M. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę UZASADNIENIE Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2021 r., nr [...], utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej: "KWP w [...]") z dnia [...] października 2021 r., wydany na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2021 r. poz. 1882), w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji z dniem [...] października 2021 r. – A. M. (dalej: "Skarżący", "Funkcjonariusz"). W uzasadnieniu przedmiotowego rozkazu personalnego organ nadmienił, że wnioskiem z [...] sierpnia 2021 r. Komendant Miejski Policji w [...] zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wszczęcie postępowania w przedmiocie zwolnienia Skarżącego – wówczas dzielnicowego Referatu Prewencji Komisariatu Policji w [...] Komendy Miejskiej Policji w [...], ze służby w Policji, co uzasadnił tym, iż w dniu [...] sierpnia 2021 r. Skarżący stawił się do służby w stanie nietrzeźwości. Przeprowadzone urządzeniami badania stanu trzeźwości dały kolejno wyniki: 0,87 mg/1 – o godz. [...], o godz. [...] – 0,86 mg/1, o godz. [...] – 0,881 mg/1, o godz. [...] – 0,84 mg/1, o godz. [...] – 0,815 mg/1 o godz. [...] – 0,766 mg/1. Komendant Miejski Policji w [...], postanowieniem nr [...] z [...] sierpnia 2021 r., wszczął przeciwko Skarżącemu postępowanie dyscyplinarne. Następnie rozkazem personalnym nr [...] z [...] sierpnia 2021 r. Komendant Miejski Policji w [...] zawiesił Skarżącego w czynnościach służbowych, na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, na okres od dnia [...] sierpnia 2021 r. do dnia [...] listopada 2021 r. W toku postępowania ustalono, że Skarżący w dniu [...] sierpnia 2021 r. stawił się na służbie samochodem prywatnym, którym kierował. Pismami z [...] sierpnia 2021 r. KWP w [...] poinformował Funkcjonariusza o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby, wezwał Funkcjonariusza do wskazania, w terminie 3 dni od dnia doręczenia pisma, zakładowej organizacji związkowej reprezentującej go we wszczętym postępowaniu administracyjnym oraz poinformował go o przysługujących mu prawach i obowiązkach we wszczętym postępowaniu oraz poinformował o konsekwencjach niewskazania organizacji związkowej. Pismem z [...] września 2021 r. poinformowano stronę o zakończeniu zbierania materiału dowodowego w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, wskazując jednocześnie na przysługujące jej prawo do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma. Rozkazem personalnym nr [...] z [...] października 2021 r. KWP w [...], działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 i art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, zwolnił Skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] października 2021 r., jednocześnie nadał temu rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności. Pismem z 3 listopada 2021 r. Skarżący wniósł odwołanie, żądając uchylenia w całości ww. rozkazu personalnego oraz zarzucając mu naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie i zwolnienie policjanta ze służby, pomimo tego, że wobec wczesnego etapu postępowania dyscyplinarnego, postępowania dowodowego w toku oraz w świetle wyjaśnień funkcjonariusza, nie sposób ustalić, iż stawił się on do służby pod wpływem alkoholu, ani tym bardziej, że prowadził pojazd w stanie nietrzeźwości, co z kolei nie pozwalało na przyjęcie, iż zaszła przesłanka do zwolnienia go ze służby. Ponadto wniósł o wstrzymanie natychmiastowego wykonania rozkazu personalnego. Przechodząc do analizy sprawy, Komendant Główny Policji wskazał jako podstawę zwolnienia skarżącego ze służby w Policji art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Następnie organ przeprowadził analizę pojęcia "ważny interes służby", wskazując, że nie zostało ono w ustawie bliżej określone. Przedstawiono, że na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, przy czym przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. Organ zwrócił też uwagę na uznaniowość decyzji administracyjnych w przedmiocie zwolnienia na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy, zindywidualizowanie przypadków, a także konieczność uwzględnienia interesu społecznego, jak i słusznego interesu strony. Organ przyjął, że przyczyny zwolnienia na podstawie wskazanego przepisu odwołują się do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie których utrudnia mu lub wręcz uniemożliwia jej pełnienie. W ocenie organu jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania nieposzlakowanej opinii dyskwalifikują policjanta jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Organ omówił zasady podjęcia służby w Policji, wymogów stawianych przed funkcjonariuszami, a także wskazał, że samo podejrzenie dopuszczenie się zachowania karalnego, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby". Zdaniem organu nie ulega wątpliwości, że czyn, o który oskarżono skarżącego, nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby i powyższe dyskredytuje wymienionego jako osobę o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Komendant podkreślił, że w zaistniałej sytuacji interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby, pozostaje, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawiane przed tą formacją wymagania. Tych kryteriów Skarżący nie wypełniał. Wyjaśnił dalej, że stosunek służbowy funkcjonariusza Policji generuje pewne ograniczenia dla osoby będącej policjantem. Rezygnacja z praw przysługujących innym członkom społeczeństwa oparta jest na dobrowolności funkcjonariusza, zgłoszenia się do służby. Istotne jest to, że prawa i obowiązki wynikające z istniejącej więzi prawnej pomiędzy jednostką a podmiotem zatrudniającym (policjantem i właściwym przełożonym) rozciągają się zarówno na czas, w jakim osoba, której przysługuje przymiot funkcjonariusza Policji, wykonuje czynności służbowe (w czasie pełnienia służby), jak i w czasie, gdy czynności tych nie wykonuje (w czasie, który jest jej czasem prywatnym). W obu przypadkach policjant musi mieć świadomość, kim jest, jakie prawa i obowiązki są z tym związane, jaką formację reprezentuje oraz jakie musi w związku z tym dawać świadectwo w swoim otoczeniu, rodzinie, społeczności lokalnej czy wobec innych środowisk lub grup społecznych. W ocenie organu stawienie się w miejscu pełnienia służby, tj. w Komisariacie Policji w [...] Komendy Miejskiej Policji w [...] o godzinie, o której policjant zgodnie z grafikiem miał tę służbę rozpocząć i przebywanie na terenie tego Komisariatu w stanie nietrzeźwości, narażało na niebezpieczeństwo nie tylko Skarżącego, ale również pozostałych funkcjonariuszy, w tym przełożonego. Doprowadzenie przez policjanta to tego rodzaju sytuacji, w ocenie Komendanta, stanowi przykład skrajnej nieodpowiedzialności i umożliwia jednoznaczną ocenę jego postawy moralnej i etycznej, która jest jaskrawym przykładem nie tylko lekceważącego stosunku do formacji, w której wymieniony pełnił służbę, ale również świadczy o braku szacunku do zawodu policjanta oraz etosu z nim związanego. Organ omówił następnie bezzasadność podniesionych w odwołaniu zarzutów podkreślił, że Skarżący wszedł do budynku Komisariatu Policji w [...] Komendy Miejskiej Policji w [...] o godzinie 17:55 (zob. protokół oględzin monitoringu z dnia [...] sierpnia 2021 r. – k. 64 akt administracyjnych). Dopiero około godziny 19:00 skontaktował się z nim telefonicznie inny policjant [...] M. P., któremu powiedział, że źle się czuje i jest w łazience. Kilka minut później Skarżący przyszedł do pokoju, gdzie [...] M. P., wyczuwając od niego woń alkoholu, poprosił o poddanie się badaniu na jego zawartość. Skarżący kilkukrotnie zapytany o to "co się stało", nie odpowiadał na pytania. Zdaniem organu wzięte zostały zatem pod uwagę wyjaśnienia policjanta we wskazywanym w odwołaniu zakresie, jednakże z uwagi na powyższe okoliczności brak jest podstaw, aby dać im wiarę. Nie ma przy tym znaczenia, czy albo jakie czynności faktycznie wykonywał Skarżący. Dalej Komendant wyjaśnił, że na korzyść policjanta nie przemawiają jego wyjaśnienia złożone w dniu [...] sierpnia 2021 r. w obecności kilku świadków. Przyznał on bowiem, że przyjechał własnym samochodem i około godz. 17:50 spożył w tym samochodzie 100 ml wódki, a butelkę wyrzucił do cieku wodnego znajdującego się w sąsiedztwie siedziby komisariatu. Za karygodne organ uznał zachowanie policjanta, który w samochodzie zaparkowanym na parkingu przed jednostką, w której pełni służbę, kilka minut przed godziną, o której ma ją rozpocząć, wypija 100 ml wódki, wyrzuca butelkę, udaje się do budynku, a następnie dłuższy czas w nim przebywa. Fakt, że policjant stawił się w miejscu pełnienia służby o godzinie, w której służbę tę miał zgodnie z grafikiem rozpocząć, w stanie nietrzeźwości, świadczy o tym, że policjant ten nie rozumie istoty pełnionej służby i spoczywających na nim obowiązków, a swoim zachowaniem doprowadził do takich wątpliwości w zakresie posiadania przez siebie nieposzlakowanej opinii, które uzasadniały wszczęcie procedury zwolnienia ze służby w Policji na postawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego rozwiązania stosunku służbowego przed zakończeniem prowadzonego postępowania dyscyplinarnego, a także "na wczesnym etapie" postępowania karnego, organ podkreślił, iż poszczególne instytucje i zasady postępowania karnego lub dyscyplinarnego, nie mogą być a limine przenoszone do postępowania administracyjnego, gdyż rządzi się ono własnymi zasadami i regułami wynikającymi z odpowiednich przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (ustawy o Policji). O ile bowiem wątpliwości w zakresie odpowiedzialności karnej czy winy są rozstrzygane na korzyść oskarżonego (obwinionego), o tyle te same wątpliwości mogą stanowić podstawę do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania dotyczącego zwolnienia ze służby w Policji. Postępowanie karne i postępowanie dyscyplinarne są odrębnymi i niekonkurencyjnymi postępowaniami w stosunku do postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji. Komendant wskazał, że w realiach niniejszej sprawy wzięto pod uwagę całokształt okoliczności i postawę Skarżącego jaką przejawiał w dniu zdarzenia. Ocena tego zachowania uzasadnia twierdzenie, że wymieniony utracił przymiot "nieskazitelności charakteru". Utracił on również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze swoich przełożonych, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach władzy publicznej. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby. Podkreślił, że brak stosownych działań wobec policjanta, którego zachowanie oceniono w sposób bezsporny jako naganne, mógłby mieć w dłuższym okresie czasu niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższy rozkaz personalny, A. M. wniósł o uchylenie go w całości, a także utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego KWP w [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., art. 11 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie rozkazu personalnego w mocy pomimo dokonania przez organ pierwszej instancji oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny, odbiegający od zasad logiki i doświadczenia życiowego, a także nieprzeprowadzenie dowodów niezbędnych do ustalenia okoliczności sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało poczynieniem błędnych ustaleń faktycznych w zakresie okoliczności stanowiących podstawę zwolnienia Skarżącego i w konsekwencji nieuzasadnionym zastosowaniem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji na skutek błędnego uznania, iż zachodzi przesłanka "ważnego interesu służby", o którym mowa w tymże przepisie. W uzasadnieniu skargi Skarżący podkreślił, że organ nie jest uprawniony do dowolności w zakresie wykładni oraz konkretyzacji "ważnego interesu służby" i winien ustalić stan faktyczny z poszanowaniem wszelkich norm proceduralnych. Podniósł, że błędnie ustalono, iż w sprawie doszło do takich okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie, iż zachodzi "ważny interes służby". Mylnie odmówiono przede wszystkim dania wiary samemu Skarżącemu, który wyjaśnił, iż stawiając się w jednostce, nie zamierzał podjąć służby, lecz przybył poinformować o swojej niedyspozycji. Podkreślił, że gdyby faktycznie zamierzał przystąpić w omawianym dniu do służby, zabrałby ze sobą z domu broń oraz notatnik służbowy. Dalej Skarżący wywodził, iż postępowania karne oraz dyscyplinarne są ściśle ze sobą powiązane. Gdyby organy Policji nie chciały oczekiwać na wyniki pozostałych postępowań, to byłoby to proceduralnie poprawne tylko wówczas, gdyby samodzielnie przeprowadziły dowody i to nie tylko z dokumentów, ale i z zeznań świadków i samego Skarżącego. W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozkazie personalnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny W Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała, się do ustalenia, czy w realiach faktycznych sprawy istniał ważny interes służby, uzasadniający zwolnienie skarżącego ze służby w Policji. Na tę okoliczność powołał się organ, przywołując art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, będący materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonego rozkazu personalnego. W myśl powołanego przepisu policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Jest więc to uprawnienie przyznane organowi w sytuacji, gdy dojdzie do przekonania, że interes społeczny (interes służby) przeważa nad słusznym interesem strony. Rozkaz personalny wydany na podstawie powyższego przepisu ma charakter fakultatywny i podejmowany jest w ramach uznania administracyjnego. Wprawdzie akt o charakterze uznaniowym pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w taki sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony. Ponadto zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sadowej. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji wypełniają treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych, czy celowościowych – realizacji określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 19 maj 2011 r., sygn. akt I OSK 301/11, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przywołany art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji mówi o możliwości zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, gdy wymaga tego "ważny interes służby". Jest to pojęcie nieostre, niedookreślone, jednakże z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych jakie mogą zaistnieć, użycie przez ustawodawcę takiego właśnie zwrotu jest w pełni uzasadnione. W ocenie nauki prawa "nieostrość nazw (jako szczególny przejaw ich niedookreśloności) nie jest traktowana w tekście prawnym jako wada. Wręcz przeciwnie - może być z powodzeniem stosowana jako świadomie przyjęty środek uelastycznienia tekstu przez stworzenie swoistego luzu decyzyjnego" (S. Wronkowska, M. Zieliński, "Komentarz do zasad techniki prawodawczej", Warszawa 2004, s. 280). Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala zatem organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Z pewnością więc ustawodawca dostrzega potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 19 października 2004 r., sygn. akt K 1/04 (publ. OTK – A 2004/9/93), przy odczytywaniu treści określenia "ważny interes służby" należy sięgnąć do przepisów określających cele i zadania Policji oraz szczególny status policjantów. Z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1-4 tej ustawy, do podstawowych zadań tej formacji należy m.in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra; ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego (...); inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym i współdziałanie w tym zakresie z organami państwowymi, samorządowymi i organizacjami społecznymi; wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Realizacja tego rodzaju zadań wymaga, aby policjantami były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w tej formacji. Przy tym służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ww. ustawy). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują policjanta jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy, kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji, musi zdawać sobie z tego sprawę. Składa on bowiem ślubowanie, w którym zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Musi mieć zatem świadomość, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami, ale także ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Policjantom przysługuje wprawdzie zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, jednak nie ma ona charakteru bezwzględnego i nie sięga ona tak daleko, jak tego oczekuje Skarżący. Ustawodawca w interesie policjantów szczegółowo określa dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednocześnie dostrzega również potrzebę prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej w interesie Policji oraz konieczność wyposażenia organów tej formacji w instrumenty prawne niezbędne do podejmowania działań zmierzających do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów. Również w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest zgodny pogląd, iż pojęcie "ważnego interesu służby" należy wiązać z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, który to przepis stawia warunek, aby służbę w Policji pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy w organach ścigania, a także celami, jakie formacja ta ma realizować. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd osoby egzekwujące przestrzeganie prawa same muszą przede wszystkim przestrzegać prawa. Winny to być zatem osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące zasady współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania (art; 27 ust. 1 ustawy o Policji). Osoby te muszą więc znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o to, iżby miały łamać prawo (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 314/13, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe prowadzi do konkluzji, że pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się nieposzlakowaną opinią narusza ważny interes służby. Taka sytuacja niewątpliwie rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że przesłanka zwolnienia Skarżącego ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco wykazana. W przedmiotowej sprawie okolicznością niesporną jest, że A. M. miał zaplanowaną służbę w dniu [...] sierpnia 2021 r. w godzinach 18:00 – 06:00. Około godziny 17:55 Skarżący wjechał należącym do niego samochodem marki [...] na teren parkingu wewnętrznego Komisariatu Policji w [...] Komendy Miejskiej Policji w [...]. Chwilę później Skarżący wszedł do budynku Komisariatu. Około godziny 19:00, [...] M. P., który miał pełnić służbę razem ze Skarżącym, zaniepokojony jego nieobecnością skontaktował się z nim telefonicznie. Skarżący poinformował rozmówcę, że przebywa w łazience na terenie Komisariatu z uwagi na złe samopoczucie. Po powrocie Skarżącego do wspólnie zajmowanego pokoju [...] M. P. zauważył, że Skarżący znajduje się pod wpływem alkoholu i wyczuł od Skarżącego woń alkoholu. Skarżący został poddany kilkukrotnemu badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Badania te dały kolejno następujące wyniki: 0,87 mg/l o godzinie [...], 0,86 mg/l o godzinie [...], 0,881 mg/l o godzinie [...], 0,84 mg/l o godzinie [...], 0,815 mg/l o godzinnie [...] i 0,776 mg/l o godzinie [...]. Skarżący w obecności Komendanta Komisariatu Policji w [...] potwierdził, że w dniu [...] sierpnia 2021 r. około godziny 17:50 spożył w samochodzie 100 ml wódki, a butelkę wyrzucił do cieku wodnego znajdującego się w sąsiedztwie siedziby komisariatu. Nie ulega zatem wątpliwości, iż Skarżący stawił się do służby w dniu [...] sierpnia 2021 r., będąc w stanie nietrzeźwości, co - jak słusznie zauważył Komendant Główny Policji - stanowi przykład skrajnej nieodpowiedzialności i jest jaskrawym przykładem nie tylko lekceważącego stosunku do formacji, w której Skarżący pełnił służbę, ale również świadczy o braku szacunku do zawodu policjanta oraz etosu z nim związanego. Jak trafnie przyjął Komendant Główny Policji, czyn, którego dopuścił się Skarżący, nie licuje z godnością i dobrym imieniem służby, o których mowa w rocie ślubowania policjanta. W ocenie Sądu powyższe okoliczności skutkują tym, iż Skarżący jako funkcjonariusz Policji przestał legitymować się przymiotem "nieposzlakowanej opinii". Utracił więc atrybut konieczny do pozostawania w służbie. Zdaniem Sądu, organy trafnie nie dały wiary wyjaśnieniom Skarżącego, iż w dniu [...] sierpnia 2021 r. stawił się na Komisariacie Policji w [...] jedynie w celu poinformowania o niemożności pełnienia służby z powodu złego samopoczucia. Wyjaśnienia te trafnie zostały uznane za tak zwaną "linię obrony", jako że dla poinformowania przełożonych o zaistniałej niedyspozycji wystarczające było nawiązanie połączenia telefonicznego. Niewątpliwie stawienie się do służby w stanie nietrzeźwości świadczy o lekceważącym i nieodpowiedzialnym stosunku Skarżącego do wykonywania swoich obowiązków, a także o niezrozumieniu konieczności powstrzymywania się od wszelkich zachowań nielicujących z honorem, godnością i dobrym imieniem służby. Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie w swych orzeczeniach (por. wyrok z 19 października 2004 r., K 1/04 (OTK-A 2004/9/93) zwracał uwagę na to, iż brak wiarygodności osób realizujących służbę publiczną szkodzi zaufaniu publicznemu i podważa autorytet państwa. Zdaniem Sądu organy nie naruszyły też przepisów postępowania dowodowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. To utrata zdolności dalszego pełnienia służby przez funkcjonariusza, przy ocenie jego zachowań sprzeniewierzających się ideom zapewnienia obywatelom bezpieczeństwa i ochrony porządku publicznego w zestawieniu z jego dotychczasową służbą, sytuacją osobistą, dawały organowi wybór co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Organ zaś w podanych motywach podjętego rozstrzygnięcia wskazał, dlaczego dał prymat interesowi społecznemu, tożsamemu z interesem służby. Odnosząc się do kwestii braku opinii organizacji zakładowej Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów, stwierdzić należy, iż organy zobowiązane były jedynie do wystąpienia o taką opinię, stosownie do art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. Opinia związku zawodowego niezależnie bowiem od jej treści w kwestii pozytywnego czy też negatywnego zaopiniowania zwolnienia policjanta ze służby, nie wiąże organu w sposób merytoryczny. Nawet negatywna opinia nie jest ujemną przesłanką do zwolnienia policjanta ze służby w tym trybie. Zgodnie więc z ww. przepisem nie jest konieczne uzyskanie zgody związków zawodowych do zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a jedynie konieczne jest zwrócenie się organu ze stosownym pismem w celu zasięgnięcia opinii związków zawodowych. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na postawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.