II SA/Kr 748/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie : WSA Krystyna Daniel WSA Piotr Głowacki (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2008 r. sprawy ze skargi L. S. i M. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji uchyla zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] znak [...] Starosta O. i działając na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 1 i art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 z późń. zm.) oraz art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 k.p.a. orzekł o odmowie uchylenia własnej decyzji z dnia [...]., w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Z.F. pozwolenia na przebudowę istniejącego budynku zakładu produkcyjnego wraz ze zmianą sposobu jego użytkowania na obiekt handlowo-gastronomiczny i budowę miejsc parkingowych na działkach nr [...] i [...] przy ul. [...]. Swoje stanowisko Starosta O. uzasadnił tym, że wniosek o wznowienie postępowania nie pochodzi od stron postępowania, ponieważ nie ma podstaw, aby uznać działkę [...] stanowiącą własność L. i M. S. za działkę objętą "obszarem oddziaływania obiektu budowlanego". Nadto organ podał, że wprowadzona zmiana sposobu użytkowania obiektu na handlowo-gastronomiczny spowoduje zmniejszenie jego uciążliwości. Wydana decyzja nie narusza praw osób trzecich w zakresie ewentualnego naruszenia norm prawa budowlanego i warunków technicznych jakim winny odpowiadać budynki. L i M. S. nie wskazali też naruszeń interesów prawnych, a o ile chcą być uznani za stronę postępowania musieliby wykazać konkretny przepis prawa materialnego przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym zagospodarowaniu ich nieruchomości. Inwestycja w ocenie organu architektoniczne-budowlanego nie pogorszy warunków życia, wypoczynku i korzystania z nieruchomości Państwa S. Z powyższą decyzją nie zgodzili się L. i M.S. wnosząc w terminie odwołanie. Zarzucili, że przedmiotowa inwestycja narusza rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a tym: - § 19 ust. 1 pkt 2, w zakresie usytuowania miejsc postojowych dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń w budynku mieszkalnym na ich działce, - § 36 ust. 3 pkt 1 i 2, w zakresie usytuowania zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe od okien i drzwi zewnętrznych ich budynku mieszkalnego oraz odległości od granicy ich działki, - § 28 i 29 w zakresie odprowadzenia wód opadowych z utwardzonej powierzchni, - oraz § 152 ust. 9 pkt 2, w zakresie odległości usytuowania wyrzutni powietrza od ściany ich budynku mieszkalnego. Decyzją z dnia [...], znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 104 k.p.a. oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 z późn.zm.), Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy w uzasadnieniu wskazał na treść art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego oraz podał między innymi, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym ukształtował się pogląd, że tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym takie ograniczenia dają prawo właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Sam fakt, iż dany podmiot jest właścicielem, zarządcą lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja nie jest wystarczającą podstawą do uznania, iż podmiotowi takiemu przysługuje status strony w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę. W badanej sprawie nie stwierdzono, aby decyzja z dnia [...] wprowadzała ograniczenia w zagospodarowaniu terenu działki nr [...] stanowiącej własność Państwa S. , związane z konkretnymi przepisami prawa. Z zatwierdzonego projektu budowlanego nie wynika, aby naruszono powołane w odwołaniu przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż projektowane miejsca postojowe nie znajdują się w odległości niniejszej niż 10 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym na działce nr.[...] (§19 ust. 1 pkt 2), istniejący osadnik na nieczystości znajduje się w odległości większej niż 30m od okien i drzwi zewnętrznych budynku mieszkalnego skarżących oraz w odległości większej niż 7,5m od granicy ich działki (§ 36 ust. 3 pkt 1 i 2); z projektu budowlanego nie wynika, aby wody opadowe miały być odprowadzane na działkę sąsiednią (§ 28 i 29) oraz z projektu budowlanego nie wynika, aby wyrzutnia powietrza usytuowana była w ścianie budynku od strony działki sąsiedniej (§ 152 ust. 9 pkt 2). Oznacza to, że obszar oddziaływania obiektu przyjęty został prawidłowo, a L. i M. S. nie są stronami postępowania. Skoro zatem wniosek o wznowienie postępowania nie pochodzi od stron, to nie zrealizowana została przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) i słusznie organ l instancji orzekł o odmowie uchylenia własnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Z powyższą decyzją nie zgodzili się L. i M. S. zaskarżając ją w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Podnieśli, że wydana w sprawie przedmiotowa decyzja o pozwoleniu na budowę została podjęta z naruszenie prawa budowlanego, jak również przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżący zarzucili, że projekt zagospodarowania działki został sporządzony w trzech wariantach, naruszono przepisy w zakresie lokalizacji miejsc postojowych, lokalizacji osadnika na ścieki sanitarne. Ponadto nie odniesiono się do pojemności osadnika, w projekcie zagospodarowania brak jest naniesionych na rzutach połaci dachu, a wylot wyrzutni powietrza zlokalizowany jest w kierunku domu skarżących. W skardze wskazano ponadto, że Wojewoda nie odniósł się do przedstawianych przez skarżących zarzutów, nie zweryfikowano dokumentacji projektowej, a jedynie oparto się na przedstawionej przez organ l instancji analizie oddziaływania obiektu. Ponadto skarżący podnieśli, że w związku ze zmianą sposobu korzystania z budynku na działce sąsiedniej i zwiększoną emisją hałasu korzystanie z ich domu mieszkalnego jest utrudnione i zakłóca się im możliwość spokojnego przebywania w pomieszczeniach domowych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzeniem jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. powodem uchylenia decyzji jest naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie doszło do takiego właśnie uchybienia ze strony organu II instancji. Skargę zatem należało uwzględnić. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest wyznaczona przez art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej (materialnej), zgodnie z którą organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zasada prawdy obiektywnej dotyczy wszystkich postępowań jurysdykcyjnych, a więc prowadzonych przez organy obu instancji. Wynika z tego, że organ odwoławczy nie może orzekać wyłącznie na podstawie dostarczonych akt sprawy, ale sam winien podejmować ocenę, czy zgromadzony w l instancji materiał dowodowy jest wystarczający i odpowiedni do istniejącego w dniu orzekania stanu prawnego. W rozpatrywanej sprawie Wojewoda uchybił tej zasadzie co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy nie zbadał i nie wyjaśnił podnoszonej przez skarżących kwestii lokalizacji centrali wentylacyjnej pod kątem immisji na ich nieruchomość, zwłaszcza w zakresie ochrony przed hałasem i drganiami, o czym mowa w dziale IX rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z projektu budowlanego wynika, że powyższa centrala zamontowana będzie na dachu przedmiotowego budynku, a zatem nie można wykluczyć jej oddziaływania na nieruchomość L .i M. S. . Tym samym wyjaśnienie powyższej kwestii było niezbędne do ustalenia czy centrala wentylacyjna generuje immisje na nieruchomość skarżących i czy ta nieruchomość z tej racji znajduje się w "obszarze oddziaływania obiektu budowlanego" (art. 28 ust 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane) oraz czy w efekcie tego należy przyznać jej właścicielom przymiot strony w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę przedmiotowego budynku zakładu produkcyjnego. Powyższe jest istotnym uchybieniem proceduralnym i pociąga za sobą konieczność uchylenia decyzji wydanej w wyniku postępowania obarczonego tą wadą. Pozostałe zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie ponieważ organ II instancji w sposób prawidłowy dokonał oceny pozostałych podnoszonych przez skarżących kwestii pod kątem obszaru oddziaływania inwestycji, w tym: lokalizacji miejsc postojowych, usytuowania zbiorników bezodpływowych na nieczystości oraz wyrzutni powietrza. W ponownie prowadzonym postępowaniu administracyjnym Wojewoda winien w szczególności wyjaśnić wpływ oddziaływania centrali wentylacyjnej w zakresie hałasu na nieruchomość skarżących, w szczególności przez pryzmat norm dla tego rodzaju immisji , a następnie pod tym kątem ocenić prawidłowość ustalenia przez organ l instancji obszaru oddziaływania inwestycji i kręgu stron postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę przedmiotowego budynku zakładu produkcyjnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, za podstawę biorąc art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.