I SA/Ol 461/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod po rozpoznaniu w dniu 26 października 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE W dniu 8 czerwca 2009r. skarżący M. B. złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie z dnia "[...]", nr "[...]", ustalającą zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych za 2002r. w kwocie 12.616,00 zł od przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach dochodów za 2002r. Następnie pismem z dnia 23 czerwca 2009r. wniósł do Dyrektora Izby Skarbowej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 224 § 2 Ordynacji podatkowej. W piśmie z dnia 23 lipca 2009r. skarżący podtrzymał wniosek jako złożony w postępowaniu sądowym. Argumentując wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji skarżący wskazał, że jest on uzasadniony rangą podnoszonych odwołaniem zarzutów oraz faktem, iż kwota zobowiązania została wyliczona przez organ II instancji na podstawie błędnych ustaleń stanu faktycznego dokonanych z pominięciem wyjaśnień złożonych przez podatnika i odrzuceniem a priori zgromadzonych środków dowodowych. W dalszej części podniósł, że interes społeczny polegający na konieczności kreowania zaufania obywateli do organów państwa oraz znaczna kwota zobowiązania podatkowego określona wadliwą decyzją stanowią przesłanki jej wstrzymania. Brak wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji spowoduje niesłuszne wykonanie decyzji wydanej z naruszeniem prawa materialnego i procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając przedmiotowy wniosek zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61§ 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została przynajmniej jedna z przesłanek określonych powyżej. Zdaniem Sądu wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie wobec faktu, iż skarżący nie wykazał, że ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu skarżący podnosząc, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadnia ranga podnoszonych odwołaniem zarzutów czy też interes społeczny polegający na konieczności kreowania zaufania obywateli do organów państwa oraz znaczna kwota zobowiązania podatkowego, nie wykazał i nie uprawdopodobnił żadnych okoliczności które wskazywałyby, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Dla rozpoznania niniejszego wniosku bez znaczenia jest ranga podnoszonych zarzutów, na które powołuje się skarżący. Nietrafne są również argumenty dotyczące interesu społecznego czy zależności pomiędzy wysoką kwotą zobowiązania podatkowego a ewentualną wadliwością zaskarżonej decyzji. Zdaniem sądu strona skarżąca nie wykazała w sposób rzeczowy, poparty stosownymi twierdzeniami, tezami czy dokumentami, iż zachodzą jakiekolwiek okoliczności wskazujące w sposób wiarygodny na zaistnienie ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie orzekł jak w sentencji.