II OSK 1098/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. i Z. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Po 116/07 odrzucające skargę D. i Z. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu postanawia: oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 15 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Po 116/07, odrzucił skargę D. i Z. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że reprezentujący skarżących adwokat nie dopełnił obowiązku uiszczenia należnego wpisu stałego od skargi, dlatego też skarga podlegała odrzuceniu. Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wnieśli skarżący, reprezentowani przez adwokata, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: - naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 214 i art. 219 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", przez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, iż skierowanie skargi do organu jest tożsame z wniesieniem skargi do sądu i rodzi obowiązek uiszczenia opłaty sądowej, a także naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności /Dz. U. 1993 r. Nr 61, poz. 284/, poprzez pozbawienie skarżących prawa do sądu, - naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 49 ppsa przez zaniechanie wezwania skarżących do uiszczenia opłaty mimo treści zarządzenia z dnia 2 marca 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest nie to czy przedmiotowa skarga podlega opłacie stałej, lecz czy opłatę taką należy uiścić w przypadku, w którym skarga nie jest składana bezpośrednio do sądu, ale za pośrednictwem organu, którego działanie jest skarżone. Stosownie do art. 221 ppsa, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Zgodnie zaś z art. 219 § 1 opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Natomiast w myśl przepisu 54 § 1 ppsa skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis art. 221 ppsa należy rozumieć tak, że bez względu na ustawowe określenie sposobu wniesienia do sądu administracyjnego pisma profesjonalny pełnomocnik ma obowiązek opłacenia go bez uprzedniego wezwania. Stosownie do art. 219 § 1 obowiązek uiszczenia opłaty przez pełnomocnika powstaje z momentem złożenia skargi do sądu za pośrednictwem organu. Stanowisko to potwierdza wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt SK 11/05 (Dz. U. z 2006 r. Nr 45, poz. 322). Zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi jest zatem słuszne i zgodne z prawem. Szerokie uzasadnienie zasadności stosowania art. 221 ppsa zawiera wydane w niniejszej sprawie postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 sierpnia 2007 r., sygn. II OZ 694/07, którym to postanowieniem oddalono zażalenie na postanowienie Sądu I instancji odmawiające skarżącym przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 w związku z art. 182 ppsa.